“เลิกกัน?” เย่วหงเหมยสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ยังตั้งสติไม่ทัน “เลิกอะไร?”
ติงเจี้ยนกั๋วพูดด้วยสายตาเหม่อลอย “เสี่ยวหงบอกว่าพวกเราไม่เหมาะกัน ไม่คบกับผมต่อแล้ว”
ติงจื้อกังก็ตกตะลึง เขาเพิ่งขีดไม้ขีดเตรียมจุดบุหรี่ แต่ช็อกจนลืมจุด กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็โดนไฟลวกมือ รีบสะบัดไม้ขีดทิ้งลงพื้น แล้วถามอย่างไม่เข้าใจ “อยู่ดีๆ ทำไมถึงไม่คบกันล่ะ?”
เย่วหงเหมยตั้งสติได้แล้ว ตะโกนเสียงแหลม “เธอจะบอกไม่คบก็ไม่คบได้เหรอ? คบกันมาตั้งนาน เพื่อนบ้านฝั่งเรา ฝั่งเธอ ใครๆ ก็รู้หมด ถ้าเธอเลิกกับแก ไม่กลัวคนเอาน้ำลายถ่มใส่จนจมหรือไง?”
“ในเมื่อเขาพูดออกมาแล้ว แสดงว่าเขาไม่แคร์เรื่องนั้น” ติงเจี้ยนกั๋วกอดหัวตัวเองอย่างเจ็บปวด
เขาไม่เข้าใจเลย ช่วงก่อนหน้านี้ทั้งสองคนยังคุยกันเรื่องหมั้นหมายแต่งงานอยู่แท้ๆ อยู่ดีๆ ก็บอกเลิกกันดื้อๆ
“เธอพูดเหตุผลไหม?” เย่วหงเหมยถามอย่างร้อนรน
ติงเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า “เธอบอกแค่ว่าพวกเราไม่เหมาะกัน ไม่ได้บอกว่าทำไม แต่ผมเดาว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้ยินวันนั้น!”
ถ้ารู้แบบนี้ เขาน่าจะให้เสี่ยวหงเลือกวันอื่นมาที่บ้าน ทำไมต้องให้มาในวันนั้นด้วย!
แต่คิดอีกที เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับเขา เกี่ยวอะไรกับการคบกันของเขากับเสี่ยวหงกัน? การให้ติงกั่วแต่งกับคนปัญญาอ่อนก็ไม่ใช่เขาเป็นคนยุยงเสียหน่อย!
ติงเจี้ยนกั๋วเงยหน้าขึ้น มองพ่อแม่ด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ผมรู้ว่าเนี่ยนจวินก็มีความลำบากของเธอ แต่ทำไมพวกคุณต้องเลือกพี่สาว ต้องให้เธอแต่งกับพี่ชายปัญญาอ่อนของพานติ่งเฟิงด้วย? มีลูกเขยเป็นคนปัญญาอ่อนมันน่าภูมิใจตรงไหน?”
ขอบตาเขาแดงก่ำ เสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ เขากดเสียงต่ำตะโกนใส่พ่อแม่ “ผมไม่เข้าใจเลยว่าพวกคุณคิดอะไรกันอยู่!”
เขาเข้าใจเนี่ยนจวินแล้ว แต่ตอนนี้ใครจะมาเข้าใจเขาบ้าง?
ติงเจี้ยนเช่อที่นั่งอยู่ข้างๆ ตบไหล่พี่ชายเพื่อปลอบใจ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน “พี่ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับพี่สะใภ้เสี่ยวหงด้วย? เธอจะโกรธเพราะเรื่องนี้ได้ยังไง?”
ติงเจี้ยนกั๋วเองก็คิดไม่ออก
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ แล้วจะเป็นเพราะอะไรได้อีก?
ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ท่าทีของเสี่ยวหงที่มีต่อเขาก็เย็นชาลง แถมยังอ้อมๆ ถามว่าข่าวที่ได้ยินมานั้นจริงไหม และยังมีความไม่พอใจต่อเนี่ยนจวินด้วย
ติงจื้อกังกับเย่วหงเหมยเงียบงัน ทำไมงั้นเหรอ?
ก็เพราะตอนนั้นคิดว่าติงกั่วนิสัยซื่อ จัดการง่ายน่ะสิ
ใครจะคิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้
ส่วนเรื่องน่าภูมิใจหรือไม่ ตอนวางแผนทำเรื่องนี้ก็คิดจะทำกันเงียบๆ ไม่คิดจะบอกคนนอกอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้าแต่งงานกับตระกูลพานจริงๆ แล้ว จะเหลือแต่เรื่องน่าภูมิใจไม่ใช่หรือ?
ลูกชายคนโตยังเด็กเกินไปจริงๆ
แต่ที่ลูกชายคนรองพูดก็ไม่ผิด เสี่ยวหงจะใส่ใจเรื่องนี้ไปทำไม? ก็ไม่ได้ให้เธอไปแต่งกับคนปัญญาอ่อนเสียหน่อย
บ้านเขามีเจี้ยนกั๋ว หน้าตาดี แถมยังเป็นคนงาน
ฐานะครอบครัวก็ไม่เลว มีคนงานตั้งห้าคน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภูมิหลังครอบครัวของคู่ของเนี่ยนจวิน
ต่อไปเนี่ยนจวินแต่งไป บ้านเซียวก็ได้หน้าไปด้วยไม่ใช่หรือ?
เย่วหงเหมยยึดเหตุผลนี้ไว้แน่น แล้วเล็งเป้าเปิดฉากด่า “ก็เพราะติงกั่ว ถ้าเธอไม่ปากมากไปโพนทะนาเหมือนพวกชอบนินทา เสี่ยวหงจะไปรู้ได้ยังไง!” เธอลุกขึ้นอย่างโมโห เดินไปจะทุบประตูห้องของติงกั่ว แต่ประตูกลับเปิดผางออกมา ติงกั่วเดินออกมาด้วยใบหน้าเย็นชา เอ่ยอย่างเย้ยหยัน “ทำไมไม่บอกล่ะ ว่าพวกคุณทำเรื่องชั่วช้าไว้ แล้วกรรมมันมาตกที่หัวลูกชายพวกคุณเอง!”
“ฉันไปทำเรื่องชั่วช้าอะไร!” เย่วหงเหมยไม่ยอมรับว่าการตัดสินใจนี้ผิด “รู้ไหมว่ามีกี่คนที่อยากเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลพาน แต่เขายังไม่มองด้วยซ้ำ เธอมันโง่สายตาสั้น ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะโง่เหมือนเธอ! บอกให้รู้ไว้ ต่อให้ตอนนี้เธออยากแต่ง พานติ่งเฟิงก็ยังไม่อยากได้เธอด้วยซ้ำ รอเสียใจไปเถอะ!”
ติงกั่วหรี่ตาลง
รู้สึกว่าคำพูดนี้มีอะไรแฝงอยู่
แต่ยังไม่ทันคิดลึก เสียงตวาดของติงจื้อกังก็ดังขึ้น
“ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้เธอก็ไม่ควรเอาไปพูดข้างนอก” ติงจื้อกังก็เริ่มมีโทสะ ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเย่วหงเหมย “เรื่องในบ้านก็ปิดประตูคุยกันสิ เธอไปพูดข้างนอกทำไม ตอนนี้ยังทำให้เรื่องแต่งงานของเจี้ยนกั๋วพังอีก ฉันว่าที่แม่เธอพูดไม่ผิด เธอมันตัวก่อเรื่องในบ้าน”
เขาพอใจการสู่ขอจากบ้านเซียวมาก รอให้เด็กสองคนแต่งงานกัน เขาก็จะได้ไปมาหาสู่กับลุงของเสี่ยวหงได้อย่างเปิดเผย
นอกจากฝั่งตระกูลพานแล้ว ทางนี้ก็ยังมีญาติที่เป็นผู้นำในคณะปฏิวัติ พูดออกไปก็มีหน้ามีตา
ตอนนี้หน้าตาหายวับไป จะไม่โมโหได้ยังไง
แทบจะกระทืบเท้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
“ตำแหน่งตัวก่อเรื่องในบ้านนี่ดีนะ ฉันรับเอง ต่อไปฉันจะพยายามทำให้พวกคุณได้รู้ซึ้งถึงพลังของตำแหน่งนี้!” ติงกั่วเลิกคิ้ว กระพริบตา มองไปทางติงเจี้ยนกั๋วที่ได้แต่นั่งกุมหัวอยู่ “แต่ความรับผิดชอบเรื่องนี้ ฉันไม่รับ เสี่ยวหงบอกหรือยังว่าเป็นเพราะเหตุนี้? ยังใช่ไหม! งั้นเรามาสมมติกันก่อน!
ถ้าเป็นเพราะเรื่องนี้จริง ก็แปลว่าเธอสายตาดี มองทะลุเหตุการณ์เห็นแก่นแท้ เห็นว่าครอบครัวนี้นิสัยเลวกันทั้งบ้าน เลยรีบตัดขาดทันเวลา เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก”
ประโยคเดียวทำให้คนตระกูลติงแทบกระอักเลือด
ติงกั่วยังพูดต่อไม่หยุด “ถ้าไม่ใช่เหตุผลนี้ งั้นก็อาจเป็นเพราะรู้ที่มาของตัวตนเนี่ยนจวิน รวมถึงจุดประสงค์ของการรับมาเลี้ยง เห็นว่าความสัมพันธ์ชายหญิงในบ้านนี้มันยุ่งเหยิง กลัวว่าข้างบนไม่ตรง ข้างล่างจะเบี้ยว กลัวว่าจะถ่ายทอดทางพันธุกรรมไง ใช่ไหมล่ะ?”
คำพูดนี้ไปแทงใจใครเข้าอีก เธอไม่พูดต่อ
รู้แค่ว่าเย่วหงเหมยหน้าดำปี๋ ติงจื้อกังหน้าเขียว ความรู้สึกอับอายของผู้ชายพุ่งขึ้นมาอีกระลอก
ติงกั่วยังพูดต่อไป “พวกคุณก็อย่าเพิ่งโกรธ อย่าจ้องฉัน ฉันพูดว่าสมมติ ก็ถือว่าช่วยติงเจี้ยนกั๋ววิเคราะห์เรื่องนี้ทางอ้อม” เธอทำท่าทางสบายใจ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบเมล็ดแตงออกมาเคี้ยวสองเม็ด แล้วพูดต่อ “ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง นั่นก็คือตัวติงเจี้ยนกั๋วเอง”
“เป็นไปไม่ได้ ผมจะมีปัญหาอะไร!” ติงเจี้ยนกั๋วเถียงทันที “เสี่ยวหงไม่เคยบอกเลยว่าผมไม่ดีตรงไหน”
ติงกั่วเลิกคิ้ว
ลูกชายคนโตนี่ช่างดีจริงๆ พอโยนความผิดให้พ่อแม่ เขาไม่ค้าน พอพูดถึงชาติกำเนิดของน้องสาวที่เขารัก เขาก็ไม่ค้าน แต่พอจะเป็นปัญหาที่ตัวเขาเอง กลับรับไม่ได้
“อ๋อ หมายความว่าแกดีเลิศไร้ที่ติ มีแต่พ่อแม่ที่คอยถ่วงความเจริญใช่ไหม?” ติงกั่วกลอกตาขึ้นบน เต็มไปด้วยความประชด “ลูกชายคนโตบ้านนี้ ช่างกตัญญูจริงๆ!”
ขี้เกียจเถียงต่อ ติงกั่วเตรียมจะกลับห้อง
แต่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน พวกเขายังเรียกเธอว่าตัวก่อเรื่องในบ้านอยู่ไม่ใช่หรือ งั้นตัวก่อเรื่องในบ้านก็คือต้องก่อเรื่องให้ได้ทุกที่ทุกเวลา คิดแล้วเธอหันไปพูดกับติงจื้อกัง “เรื่องงานของฉัน คุณก็ใส่ใจหน่อยนะ เอาแบบหน่วยงานผลประกอบการดี ตำแหน่งดีๆ หน่อย จะได้ไม่ต้อง…ใช่ไหม คุณเข้าใจ”
ตอนติงจื้อกังหันมามอง เธอก็ส่งสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งให้เขา
ช่วยจัดงานดีๆ ให้ลูกของผู้ชายคนอื่นได้ แต่ลูกแท้ๆ ของตัวเองกลับไม่ดูแล แบบนั้นไม่ได้หรอก
พูดจบเธอก็ปิดประตูห้องดังปึง
เธอเชื่อว่าติงจื้อกังฟังออก
ติงจื้อกังก็ฟังออกจริงๆ หน้าแดงก่ำไปหมด
แม้จะยอมรับติงเนี่ยนจวินกลับมาแล้ว แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ช่วยลดความอัปยศของเขาเลย ความทุกข์ใจยังคงกัดกินต่อไป แถมหนักกว่าเดิม
เย่วหงเหมยโกรธจนพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ กว่าจะตะโกนออกมาได้ “ยังคิดจะทำงานอีกเหรอ เธอก่อเรื่องจนบ้านแตกสาแหรกขาด ยังหวังให้พวกเราหางานให้ ไม่มีทาง!”
คำพูดนี้เพิ่งจบลงได้สองวินาที…
ปัง!
เสียงดังสนั่นมาจากในห้องนอน ทำเอาทุกคนสะดุ้ง
ปัง ปัง ปัง!
ติงจื้อกังลุกพรวดขึ้นอย่างตกใจ มองประตูห้องนอนที่สั่นสะเทือนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า หนังศีรษะชาด้วยลางร้ายบางอย่าง
เย่วหงเหมยก็ตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไป
ปัง!
ครั้งสุดท้าย ประตูก็ล้มลงทั้งบาน
ติงกั่วยืนอยู่ตรงนั้น มือหิ้วเก้าอี้ไม้ หน้าตาเต็มไปด้วยความดุดัน มองเย่วหงเหมยแล้วยิ้มอย่างน่าขนลุก “สมใจแล้วนะ ประตูก็ไม่มีแล้ว!”
คนตระกูลติง: ……
ติงกั่วคลุ้มคลั่งทีไร คนตระกูลติงก็หงอทุกที
ติงจื้อกังไม่กล้าพูดอะไร ไม่ใช่ว่าไม่กล้าแล้วจะไม่โกรธ ความโกรธทำให้ตาพร่าไปหมด
เย่วหงเหมยยิ่งโกรธจนตัวสั่น ริมฝีปากสั่นอยู่นานกว่าจะตะโกนออกมาได้ “ไสหัวไป ไสหัวออกไปจากบ้านฉัน! บ้านนี้ไม่มีตัวซวยอย่างแก!”
ติงเจี้ยนกั๋วกับพวกกลืนน้ำลายเอื๊อก
ติงเซียงรู้สึกว่า คืนนี้เธอคงต้องไปเบียดนอนห้องพ่อแม่อีกแล้ว