ติงกั่วนอนหลับสบายจนตื่นเองตามธรรมชาติ
อาสาม อาสะใภ้สาม รวมทั้งติงต้าหยง และติงต้าจูที่เพิ่งปิดเทอมฤดูร้อน ต่างออกไปทำงานในไร่นาแล้ว
ในบ้านเหลือเพียงติงต้าหลิน เด็กชายอายุสิบขวบคนเดียว
“พี่ใหญ่ ตื่นแล้วเหรอ!”
พอเห็นติงกั่วออกมาจากห้องด้านใน ติงต้าหลินก็รีบเรียก ก่อนจะพูดต่อว่า
“ในหม้อมีบวบผัดไข่เหลือไว้ให้พี่ด้วยนะ แล้วยังมีหมั่นโถวกับโวโถว แม่ตื่นแต่เช้ามานึ่งโวโถว แล้วยังผัดกะปิกุ้ง ต้มซุปถั่วเขียวไว้ด้วย…”
นี่เป็นสิ่งที่พ่อแม่กำชับเขาไว้ก่อนออกไปทำงาน ให้รอพอติงกั่วตื่นแล้วบอกว่าที่บ้านมีอะไรให้กินบ้าง จะได้ไม่ทำให้พี่สาว อดมื้อเช้า
เพราะอย่างนั้น เขาเลยไม่ออกไปวิ่งเล่น
เจ้าเจ้า กังตั้น ยังมาชวนเขาออกไปเล่นถึงสองรอบ แต่เขาจำได้ว่าต้องดูแลพี่ใหญ่ เลยอยู่บ้านอย่างว่าง่าย
พูดรวดเดียวจบ เขาก็ว่า
“พี่ใหญ่ งั้นผมออกไปเล่นนะ!”
ติงกั่วหน้าแดงวาบ เด็กครึ่งหนึ่งยังตื่นก่อนเธออีก เธอฝืนทำใจนิ่ง พยักหน้าแล้วพูดว่า
“ได้ ไปเล่นเถอะ”
ติงต้าหลินวิ่งปรู๊ดออกไปทันที
ติงกั่วกินหมั่นโถวหนึ่งลูก โวโถวสองลูก กับบวบผัดไข่และกะปิกุ้ง
รสชาติของโวโถวเหมือนกับในความทรงจำของร่างเดิม เธอกินอย่างอิ่มเอมใจ
ในไร่นา เผิงกุ้ยฮวากำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน อยู่ๆ หวังเหมยฮวา พี่สะใภ้ก็เดินเข้ามาใกล้
“สะใภ้สาม เมื่อวานบ่ายพวกเธอทั้งบ้านลางานไปทำอะไรกันเหรอ?”
ได้ยินว่ายังยืมเกวียนวัวของหมู่บ้านไปด้วย
เผิงกุ้ยฮวารู้ดีว่าเรื่องติงกั่วกลับบ้าน ปิดไม่มิดอยู่แล้ว อีกอย่างก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง จึงพูดอย่างเรียบง่ายว่า
“ต้าไนกลับมา พวกเราไปรับเธอที่อำเภอ”
ในหัวของหวังเหมยฮวาปรากฏภาพเด็กสาวผอมบาง ก้มหน้าก้มตาในทันที แต่ก็ยังแปลกใจ
“ต้าไน? เธอกลับมาทำอะไรล่ะ?”
เผิงกุ้ยฮวายิ้ม
“ดูพี่สะใภ้รองพูดเข้า เด็กคนนี้โตในหมู่บ้านตั้งแต่เล็ก หลายปีไม่กลับมา จะกลับมาเยี่ยมบ้านบ้างไม่ได้หรือไง”
หวังเหมยฮวาถามต่อ
“ไม่ใช่ว่าเธอไปอยู่ชนบทหรอกเหรอ กลับมาจากที่นั่นหรือ?”
เผิงกุ้ยฮวาประหลาดใจ ที่พี่สะใภ้ใหญ่ไม่บอกเรื่องติงกั่วกลับเข้าตัวเมืองให้พี่สะใภ้รองรู้ จึงพูดว่า
“พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ไปรับเธอกลับเข้าตัวเมืองแล้ว แค่ช่วงนี้ยังไม่ได้จัดงานให้ เลยให้กลับมาอยู่บ้านเก่าชั่วคราว”
หวังเหมยฮวายิ้ม
“ก็ดีสิ ให้ลงนาไปช่วยทำงานสักสองวัน จะได้ช่วยเก็บแต้มแรงงานบ้าง”
เผิงกุ้ยฮวาพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“เด็กเพิ่งกลับมา จะให้ลงนาอะไร งานอะไรกัน บ้านเราขาดแต้มแรงงานแค่นั้นหรือไง”
หวังเหมยฮวาเม้มปาก คิดในใจว่าบ้านอาสามนี่ช่างโง่จริงๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่กลับหวงแหนราวกับอะไรนักหนา
ถ้าพูดถึงลูกสาว บ้านเธอก็มีตั้งหลายคน อยากเลี้ยงกี่คนก็เลี้ยงได้ แต่บ้านอาสามกลับไปหลงรักลูกสาวบ้านพี่ใหญ่ที่เป็นพวกไม่พูดไม่จา
ต่อมาคิดไปคิดมา เธอก็เข้าใจว่าเป็นเพราะอยากพึ่งพาบ้านพี่ใหญ่ แต่พึ่งไปพึ่งมาก็ไม่ได้รับความเอ็นดู สุดท้ายมีเรื่องอะไรก็มาหาเธออยู่ดี
พี่สะใภ้ใหญ่ยังบอกเลยว่า ถ้าเรื่องนั้นสำเร็จ จะให้ค่าลำบากห้าสิบหยวน
พอคิดถึงเรื่องที่พี่สะใภ้ใหญ่ฝากไว้ หวังเหมยฮวาก็ อด เสียดายไม่ได้
เธอมีลูกสาวสามคน คนโตติงเถา อายุเหมาะสมพอดี แต่ไม่ผ่านเงื่อนไขอื่น คนเขาต้องการคนตัวสูง หน้าตาดี
ติงเถาตัวไม่สูง หน้าตาก็เหมือนเธอ ไม่ได้โดดเด่น
คนที่สองกับคนที่สามก็ยังอายุไม่ถึง
ไม่อย่างนั้น เรื่องดีๆ ก็คงตกมาถึงบ้านเธอแล้ว
“เอ๊ะ ต้าไนอายุก็เหมาะนะ ทำไมพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ให้ต้าไนไปล่ะ?”
หวังเหมยฮวาบ่นในใจ
คิดอีกที นิสัยต้าไนก็เงียบจนเตะสามทีก็ไม่ร้อง หรือไม่ก็หน้าตาไม่ถูกใจ คนเขาเลยไม่เลือก
หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะพี่น้องสองคนเข้าไปบ้านเดียวกันไม่ได้
แต่ต้าไนแบบนี้ จะปล่อยให้ว่างอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ลูกสะใภ้สามไม่กล้าใช้งาน เธอกล้าใช้ ไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งหรือไง
ให้มาทำงานบ้านเธอ กินข้าวที่บ้านอาสาม
คิดแล้วก็แทบหัวเราะออกมา
เธอหันไปหาลูกสาวคนโตติงเถา กระซิบกำชับสองสามประโยค แล้วผลักหลัง
“เร็ว ไปสิ!”
“ติงกั่วกลับมาแล้วเหรอ?” ติงเถาทำหน้าคิดคำนวณ “งั้นให้เธอมาทำงานแทน ฉันก็ไม่ต้องมาแล้วสิ?”
“ฝันไปเถอะ มาด้วยกัน ไม่มาเดี๋ยวจะโดนดี” หวังเหมยฮวาพูดอย่างไม่สบอารมณ์
ติงเถาเม้มปาก หันหลังเดินออกไป
เธอไม่ได้เจอพี่สาวบ้านลุงใหญ่มานานแล้ว
แต่ในความทรงจำ ก็เป็นคนเงียบๆ มักถูกแม่เธอเรียกมาช่วยงานบ้าน
ตอนเด็กๆ เธอก็ใช้งานติงกั่วไม่น้อย งานที่แม่สั่งเธอ ก็ให้ติงกั่วช่วยทำหมด ตามคำแม่ ติงกั่วเป็นพี่สาว ก็ต้องดูแลน้องๆ
แม้จะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่ก็คงไม่เปลี่ยนไปมาก
ติงเถาเดินไปบ้านอาสาม
ประตูบ้านปิดแง้มอยู่ เธอผลักเข้าไปทันที
ติงกั่วกินข้าวเช้าเสร็จ ล้างหม้อชาม กำลังหาภาชนะใส่ซุปถั่วเขียว เตรียมเอาไปส่งให้อาสามกับคนอื่นๆ ในไร่นา ประตูก็ถูกผลักเปิด
เธอคิดว่าติงต้าหลินกลับมา เลยหันไปจะพูดหยอกสองคำ แต่กลับเป็นเด็กสาวที่คุ้นหน้าแต่ก็แปลกตา
“เธอคือติงกั่วเหรอ?” ติงเถามองติงกั่วที่ผอมและสูง แล้วเกิดความไม่พอใจขึ้นมา
ติงกั่วทำไมถึงสูงขนาดนี้?
“เธอคือ…”
ติงกั่วนึกจากความทรงจำของร่างเดิมออกว่าเป็นติงเถา เพียงแต่ยังไม่แน่ใจนัก
“ฉันติงเถาไง กลับเข้าเมืองไปหน่อยเดียว ไม่รู้จักคนบ้านนอกแล้วเหรอ?” ติงเถาพูดกระแนะกระแหน
ถ้าเป็นนิสัยเดิมของติงกั่ว แค่ประโยคนี้ก็คงถูกกดไว้แล้ว ต่อไปก็ต้องรีบแสดงตัวว่าตัวเองไม่ใช่อย่างที่ถูกว่า
แต่ติงกั่วกลับหัวเราะ
“แปลกจริง เมื่อวานฉันยังจำต้าหยงได้ตั้งแต่แรกเห็น ทำไมถึงจำเธอไม่ได้ล่ะ ดูท่าจะไม่เกี่ยวกับว่าเป็นคนชนบทหรือไม่ แต่อาจเป็นเพราะเราไม่ได้สนิทกันเท่าไร”
พูดจบก็ยังก้มหน้าจัดของต่อไป
ติงเถาถูกสวนจนพูดไม่ออก ยืนอึ้ง หน้าแดงก่ำ
ไม่เจอกันไม่กี่ปี ติงกั่วกลับปากคมขึ้นขนาดนี้
“เอ่อ… แม่ฉันให้เธอไปหา!”
ติงกั่วเอาผ้าห่อคลุมตะกร้า แล้วหยิบถ้วยเพิ่มอีกสองสามใบ พลางยิ้มพูดว่า
“ฉันเพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จ ตอนนี้ไปบ้านเธอ กินมื้อเที่ยงก็เร็วไปหน่อยมั้ง?”
ตอนเด็ก อาสะใภ้รองใช้งานร่างเดิมเป็นประจำ แค่เดาก็รู้ว่าเรียกไปไม่มีเรื่องดีแน่
ติงเถาหัวเราะเยาะ
“ใครบอกให้เธอไปกินข้าวที่บ้าน แม่ฉันให้เธอไปที่นา…”
“หา!” ติงกั่วขัดขึ้นทันที “ฉันกลับมาตั้งไกล อาสะใภ้รองไม่เรียกไปกินข้าวที่บ้าน จะให้ฉันไปทำอะไรล่ะ? คงไม่ใช่ให้ไปช่วยทำงานบ้านเธอหรอกใช่ไหม? ไม่น่าใช่หรอก อาสะใภ้รองจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง”
ติงเถาพูดไม่ออกอีกครั้ง
แม่เธอตั้งใจจะให้ติงกั่วไปช่วยทำงานจริงๆ แต่พอถูกพูดแบบนี้ เธอก็ไม่กล้ารับตรงๆ
“แน่นอนว่าไม่ใช่!” ติงเถาตั้งสติ “แม่ฉันแค่ไม่ได้เจอเธอมาหลายปี คิดถึง เลยให้ไปคุยด้วย”
พอไปถึงนา แม่เธอสั่งงานติงกั่ว เธอไม่เชื่อว่าติงกั่วจะกล้าปฏิเสธ
ตอนเด็ก ติงกั่วกลัวแม่เธอที่สุด
“อาสะใภ้รองอยู่ที่ไหน?” ติงกั่วถามยิ้มๆ
ติงเถาหน้าแดง
“ยะ…อยู่ที่นา”
ติงกั่วหัวเราะเบาๆ ชี้ไปทางประตู
“นำทางสิ”
ติงเถาหันหลังเดินไป เดินไปได้สองก้าวก็เริ่มหงุดหงิด
ติงกั่วนี่ท่าทางอะไรกัน
คิดว่าตัวเองเป็นใคร
เธอเร่งฝีเท้า เดินไปที่นาอย่างโมโห
ติงกั่วสะพายตะกร้า เดินตามอย่างไม่รีบร้อน
ถึงไม่ต้องให้ติงเถานำทาง ติงกั่วก็รู้ว่าอาสามทำงานอยู่ตรงไหน ที่นาของหมู่บ้านแบ่งตามกลุ่ม ใครอยู่กลุ่มไหนก็รับผิดชอบแปลงนั้น
ร่างเดิมกลับเข้าเมืองตอนอายุสิบสาม ไม่ใช่สามขวบ
พอมาถึงนา ติงเถาหันกลับมาฮึดฮัดอย่างได้ใจ ก่อนจะไปฟ้องแม่
ติงกั่วกลับหาอาสามกับอาสะใภ้สามที่กำลังทำงานอยู่ได้อย่างแม่นยำ แล้วยิ้มทัก
เพื่อนบ้านที่ทำงานติดกับเผิงกุ้ยฮวาได้ยินเสียง ก็หันมาถาม
“นั่นต้าไนเหรอ?”
ก่อนหน้านี้เผิงกุ้ยฮวากับหวังเหมยฮวาคุยกันก็ไม่ได้หลบใคร อีกทั้งเมื่อวานบ่ายครอบครัวอาสามทั้งบ้านไม่ออกมาทำงาน ยังยืมเกวียนวัวไปอำเภอ เรื่องนี้เลยเป็นที่ฮือฮา วันนี้ถึงได้รู้ว่า ลูกสาวคนโตบ้านลุงใหญ่ที่ทำงานอยู่เมืองเฟิงหนิงกลับมาแล้ว
เผิงกุ้ยฮวายิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่
“ใช่ สูงไม่เบาเลยใช่ไหมล่ะ”
เพื่อนบ้านถอนใจ
“ไม่เตี้ยจริงๆ ตัวสูงเลย แต่ผอมไปหน่อย”
“อาสะใภ้สาม!”
ติงกั่วเดินมาท่ามกลางการทักทายของเพื่อนบ้านหลายคน เธอเรียกตอบตามความทรงจำ จนมาหยุดตรงหน้าเผิงกุ้ยฮวา
“อาสะใภ้ ดื่มซุปถั่วเขียวหน่อยค่ะ”
เพื่อนบ้านข้างๆ ชมไม่หยุดว่าติงกั่วรู้จักกาลเทศะ ติงกั่วหัวเราะ
“อาสะใภ้สามเป็นคนต้ม ฉันแค่เอามาแบ่งเฉยๆ”
เพื่อนบ้านยิ่งแปลกใจ คิดในใจว่าเด็กยังไงก็ต้องอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ดูสิ พูดจาคล่องขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
ตอนอยู่กับย่า ติงกั่วไม่ได้พูดเก่งแบบนี้
เผิงกุ้ยฮวายิ้ม
“ฉันต้มซุปถั่วเขียวทุกวัน ลูกชายที่บ้านไม่เห็นมีใครมาช่วยแบ่งสักคน ต้องเป็นลูกสาวถึงจะรู้ใจ”
เธอดื่มซุปไป พลางเหลือบตามองไปทางบ้านอารอง รอจนเพื่อนบ้านที่คุยอยู่เดินไปแล้ว ถึงพูดเสียงเบา
“เมื่อกี้อาสะใภ้รองมาถามเรื่องเธอ ฉันเห็นกลับไปคุยกับติงเถาแป๊บเดียว ติงเถาก็เดินออกไป ไม่นานเธอก็มาที่นา คงคิดอะไรอยู่ ถ้าอาสะใภ้รองจะให้เธอลงนาช่วยงาน อย่าไปฟังนะ”
เผิงกุ้ยฮวารู้ดีว่านิสัยบ้านอารองเป็นอย่างไร เลยเตือนเอาไว้
ติงกั่วยิ้ม
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะเอาซุปไปให้อาสามกับต้าหยงก่อน”
“อย่าเพิ่งไป อารองกับอาสะใภ้รองเห็นเธอมาแล้ว ไปทักเขาก่อน” เผิงกุ้ยฮวากำชับอีกครั้ง “ถ้าพูดอะไรไม่ดี ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน”
ติงกั่ววางตะกร้าลงบนพื้น แล้วหันไปเดินยิ้มๆ หาหวังเหมยฮวาและอารองติงจื้อเก๋อ
ติงเถาเห็นเธอมา ก็ กลอกตาใส่ ก่อนจะยืนรอดูเรื่องอย่างสะใจ
หวังเหมยฮวาฟังคำฟ้องของลูกสาวจบ สีหน้ากำลังไม่ดี พอเห็นติงกั่วเดินมา มุมปากก็เม้มลง หันหน้าหนี ทำเป็นไม่เห็น ตั้งใจจะข่มขวัญก่อน
ติงกั่วก็ทำเป็นไม่เห็นเธอเช่นกัน หันไปยิ้มให้อารอง
“อารอง ไม่ได้เจอกันหลายปี ดูอารองไม่แก่ลงเลย ดูอ่อนกว่าพ่อฉันอีกนะ”
ติงจื้อเก๋อเพิ่งได้ยินจากหวังเหมยฮวาว่าติงกั่วกลับมา เดิมทีก็ไม่พอใจที่เธอไปทักบ้านอาสามก่อน ไม่มาทักบ้านเขา
ถึงจะรู้ว่าเด็กคนนี้สนิทกับบ้านอาสามตั้งแต่เล็ก แต่เขาคืออารอง พี่ใหญ่ไม่อยู่หมู่บ้านมาหลายปี เขาก็ถือว่ามีหน้ามีตาในตระกูล มีเรื่องอะไรก็ต้องให้เกียรติเขาก่อนสิ
เพราะอย่างนั้นจึงตั้งใจไม่ให้หน้า
แต่พอติงกั่วพูดด้วยรอยยิ้มแบบนี้ เขาก็อายเกินจะทำหน้าบึ้งต่อ เลยฝืนยิ้ม
“เมื่อคืนมาถึงกี่โมง”
“ก็มาตอนเย็นๆ ค่ะ พอดีเป็นเวลากินข้าว เลยไม่กล้าไปรบกวนบ้านอารอง” เธอเหลือบมองติงเถา แล้วพูดเสียงดังขึ้น “เมื่อกี้ติงเถาไปหาที่บ้าน บอกว่ามื้อเที่ยงจะตุ๋นหมู ให้ฉันไปกิน อารอง ไม่ต้องตุ๋นหรอกนะ พวกเราคนกันเอง ทำอะไรใหญ่โตขนาดนั้น อารองกับอาสะใภ้รองใจกว้างเกินไปแล้ว”
สีหน้าติงจื้อเก๋อแข็งค้างทันที
คนในนาก็อยู่ไม่ไกล ต่างได้ยินกันหมด พากันหัวเราะพูดว่า
“โอ้โห อารองนี่ทำถึงจริงๆ หลานสาวกลับมาทั้งที ฆ่าไก่ตุ๋นหมูต้อนรับเลย”
หวังเหมยฮวาจะนิ่งต่อไปก็ไม่ได้อีก หันกลับมายิ้มแข็งๆ
“ต้าไน…”
ติงกั่วหันมา ทำหน้าตกใจ
“อาสะใภ้รอง? คุณอยู่ที่นาด้วยเหรอ เมื่อกี้ฉันไม่เห็น นึกว่ากลับบ้านไปเตรียมกับข้าวแล้ว โชคดีที่ยังไม่กลับพอดี ฉันจะได้บอกสักหน่อย ฉันแค่กลับมาเยี่ยม ไม่ต้องจัดการใหญ่โตหรอก”
หวังเหมยฮวาแน่น อก คิดในใจว่า ใครอยากต้อนรับกัน เธอคู่ควรตรงไหน
เธอกัดฟันฝืนยิ้ม
“ใช่ คนกันเองไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น แต่ยังไงก็ต้องมาบ้านกินข้าวสักมื้อ ตอนเย็นอาสะใภ้จะผัดกับข้าวสองสามอย่าง เธอมานั่งคุยที่บ้านนะ”
ติงกั่วทำหน้าเก้อเขิน เกาหัวแล้วยิ้ม
“ได้เลย ตอนเด็กๆ ฉันช่วยทำงานบ้านอาสะใภ้รอง อาสะใภ้สัญญาจะให้กินนั่นกินนี่ แต่ไม่เคยได้กินสักครั้ง รอบนี้ต้องไปกินให้หนำใจหน่อย”
ตอนเด็ก หวังเหมยฮวาใช้ร่างเดิมทำงานบ้าน วาดฝันสารพัด
ไม่ว่าจะเป็น “รอปีใหม่ ยังไงก็ต้องเหลือเกี๊ยวให้ต้าไนกิน”
หรือ “วันไหนบ้านอาสะใภ้นึ่งหมั่นโถวขาว ยังไงก็ต้องเหลือให้เธอหนึ่งลูก”
หรือ “คราวหน้าอาสะใภ้เจียวมันหมู จะเก็บของทอดไว้ให้ครึ่งหนึ่ง ไม่ให้ใคร ให้ต้าไนคนเดียว”
แต่พอวาดฝันเสร็จ ก็เอาเสื้อผ้ากองโตมาให้ซัก หรือแขวนตะกร้าหลัง ใส่เคียวให้ไปตัดหญ้าเลี้ยงหมู หรือไม่ก็ให้ไปเก็บฟืน
สรุปคือ งานร่างเดิมทำไม่น้อย แต่ของที่สัญญาไว้ ไม่เคยได้กินสักอย่าง
หน้าหวังเหมยฮวาแข็งทื่อทันที
เมื่อกี้ได้ยินลูกสาวฟ้อง เธอยังไม่คิดมาก คิดว่าแค่พูดเก่งขึ้นหน่อย แต่ถึงจะพูดเก่ง ยังไงก็ไม่กล้ามาชนเธอ
ที่ไหนได้ ติงกั่วไม่ได้ชนตรงๆ แต่ทุกประโยคเหมือนแทงเข้าเต็มๆ จุกจนพูดไม่ออก