ก่อนที่เซี่ยซางซางจะทันได้ตอบโต้ ซ่งหยางจินก็ผลักเธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง
แม้พื้นดินริมแม่น้ำจะชื้นและนุ่ม แต่แรงกระแทกก็ทำให้แผ่นหลังของเธอเจ็บจนมึนไปทั้งตัว
ซ่งหยางจินฉวยจังหวะนั้นทันที เขาบีบคางเธอให้อ้าปาก ก่อนจะหยิบขวดน้ำที่เตรียมไว้ออกมา
เปิดฝา แล้วกรอกเข้าปากเธออย่างไม่ลังเล
ยาที่เขาซื้อมาในราคาแพงถูกบดละเอียดละลายอยู่ในน้ำเรียบร้อยแล้ว
ขอแค่เซี่ยซางซางดื่มมันเข้าไป ทุกอย่างก็จะจบ เขาจะควบคุมเธอได้ตลอดไป
และเธอจะไม่มีวันกล้าเปิดโปงเขาอีก
น้ำเย็นไหลทะลักเข้าปาก เซี่ยซางซางสำลักอย่างรุนแรง
สติที่พร่าเลือนกลับคืนมาในทันที เธอไอจนตัวสั่น พยายามผลักซ่งหยางจินออกสุดแรง
แต่ต่อให้ดิ้นแรงแค่ไหน เธอก็ยังกลืนน้ำลงไปไม่น้อยเลย
เมื่อเห็นเธอกลืนยาเข้าไปแล้ว สีหน้าของซ่งหยางจินก็บิดเบี้ยวด้วยความพึงพอใจปนคลุ้มคลั่ง
เขากดหัวเธอไว้แน่นแล้วตะคอกเสียงต่ำ
“ของนี่ฉันอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก เดิมทีตั้งใจจะใช้หลังแต่งงาน แต่ใครบอกให้แกมาสร้างปัญหาไม่เลิกแบบนี้!”
เขากัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
“แกกล้าทำลายชื่อเสียงฉัน งั้นฉันก็จะทำลายชื่อเสียงแกก่อน!”
ตอนแรกเซี่ยซางซางคิดว่าเขาแค่อยากทำร้ายเธอ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอก็เข้าใจทันทีว่าแผนของเขาโหดร้ายกว่าที่คิด
ชาติที่แล้ว เธอเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ “ยา” พวกนี้ ผู้ชายบางคนใช้มันกับภรรยาที่ไม่ยอมร่วมหลับนอน
พอกินเข้าไปก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้ ราวกับคนเสียสติ
เธอไม่คิดเลยว่า ซ่งหยางจินจะมีของแบบนี้อยู่ในมือ และยิ่งไม่คิดว่าเขาจะเอามาใช้กับเธอ
ความโกรธพลุ่งขึ้นใน อก เซี่ยซางซางกัดฟันแน่น
เธอจะไม่มีวันยอมให้เขาสมหวังเป็นอันขาด!
เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี กระแทกเข่าใส่ช่วงล่างของซ่งหยางจินเต็มแรง
“อึก!”
ซ่งหยางจินหน้าบิดด้วยความเจ็บปวด ร่างกายเสียหลักล้มไปด้านข้าง
เซี่ยซางซางรีบดิ้นลุกขึ้นทันที ใช้นิ้วล้วงคอ พยายามอาเจียนน้ำที่เพิ่งกลืนลงไปออกมาให้มากที่สุด
ซ่งหยางจินไม่คิดว่าเธอจะยังมีแรงต่อต้าน เขากัดฟันทนความเจ็บ รีบพุ่งเข้ามากดเธอลงอีกครั้ง จับข้อมือทั้งสองข้างไว้แน่น
“ห้ามอ้วกออกมานะ!”
ในขณะเดียวกัน เจียงหยูก็เดินทอดน่องอยู่บนคันดินริมแม่น้ำ คาบบุหรี่อยู่ที่มุมปาก
ตั้งแต่เช้าเขายุ่งแทบไม่ได้พัก ทั้งช่วยจางว่านหลี่ขายมันเทศ ขี่รถตระเวนไปตามหมู่บ้านต่างๆ กว่าจะขายหมดก็มืดค่ำแล้ว
หลังแบ่งเงินกับจางว่านหลี่เสร็จ เขาถึงเพิ่งมีเวลาหายใจ
เดิมทีเขาแค่ตั้งใจจะแวะเข้าพงกกริมแม่น้ำเพื่อปลดทุกข์ เพราะขี้เกียจกลับบ้านก่อน
แต่พอเดินมาถึง เสียงหนึ่งกลับทำให้เขาชะงัก
เสียงสะอื้นเบาๆ ดังลอดออกมาจากในดงกก
เจียงหยูหยุดเดินทันที สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่หายไปในพริบตา
คราวนี้ นอกจากเสียงร้องไห้แล้ว เขายังได้ยินเสียงด่าทออย่างรุนแรงปะปนมาด้วย
และเสียงนั้น…ฟังคุ้นหูอย่างประหลาด