เซี่ยซางซางรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะพังทลายแล้ว
ซ่งหยางจินคร่อมร่างเธอไว้ มือและขาถูกกดจนขยับแทบไม่ได้ และที่เลวร้ายที่สุดคือ ฤทธิ์ยาที่เธอกลืนเข้าไปเริ่มออกอาการแล้ว
ไม่… เธอจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้!
ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอมีชีวิตอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมถูกซ่งหยางจินทำลายเด็ดขาด
ต่อให้วันนี้เธอต้องตาย เธอก็จะลากเขาลงนรกไปด้วยกัน!
แรงฮึดสุดท้ายผลักดันให้เซี่ยซางซางเอียงหน้าไปกัดข้อมือของซ่งหยางจินอย่างแรง
“โอ๊ย!”
ซ่งหยางจินสะดุ้งด้วยความเจ็บ เขาไม่คิดว่าในสภาพนี้เธอยังจะขัดขืนเขาได้อีก
สีหน้าเขาจึงยิ่งบิดเบี้ยว เขารีบคว้าขวดน้ำขึ้นมา กรอกน้ำที่เหลือใส่ปากเธออีกครั้ง
“อีตัวดี! ถ้าแกยอมแต่งงานกับฉันดีๆตั้งแต่แรก เรื่องมันจะมาถึงขั้นนี้ไหม?”
เขาด่าเธอด้วยความโกรธ “ใช้เงินฉัน เสียเวลาฉัน แล้วยังกล้ามาสืบเรื่องของฉันอีก วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้จำ!”
เซี่ยซางซางสำลักจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายร้อนวูบวาบและเริ่มไร้เรี่ยวแรง
เธอไม่ยอม…ฉันจะไม่ยอมจริงๆ…
ชีวิตใหม่ที่ได้กลับมา จะจบลงแบบนี้อีกงั้นหรือไม่มีทางหรอก?
นี่มันอะไรกัน นี่ฉัน…จะไม่มีสิทธิ์มีชีวิตที่ดีบ้างเลยหรือไง?
น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ ใครก็ได้…ช่วยเธอที…
“กัดอีกสิ! เมื่อกี้ยังเก่งอยู่ไม่ใช่เหรอ!” ซ่งหยางจินหัวเราะอย่างสะใจ
แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ซ่งหยางจิน…แกกำลังทำอะไร?”
รอยยิ้มบนใบหน้าซ่งหยางจินแข็งค้างไปทันที เขาหันกลับไปด้วยความตกตะลึง
เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าก็ซีดเผือดทันที “เจียง…เจียงหยู? ทำไมแกถึง…”
เจียงหยูมองภาพตรงหน้าอย่างเย็นชา
เซี่ยซางซางถูกกดอยู่กับพื้น เสื้อผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง
เส้นเลือดบนหลังมือของเขาปูดขึ้นทันที เขากำแน่นหมัดจนสั่น
“ซ่ง…หยาง…จิน!”
“ไม่นะ นายฟังก่อน! ฉันอธิบายได้—อั่ก!”
ยังพูดไม่ทันจบ เจียงหยูก็เตะเข้ากลางลำตัวซ่งหยางจินจนร่างกระเด็น จากนั้นพุ่งเข้าไปต่อยไม่ยั้ง
หมัดหนักๆ กระแทกลงบนใบหน้าของซ่งหยางจินครั้งแล้วครั้งเล่า จนอีกฝ่ายแทบไม่มีแรงตอบโต้
ในขณะเดียวกัน เซี่ยซางซางก็หยุดร้องไห้ เพราะเจียงหยูมาแล้ว
เจียงหยู…
พระเจ้านี่ฉันรอดแล้วใช่มั้ย
จากความสิ้นหวังที่เกือบกลืนกินทุกอย่าง ความหวังเล็กๆ กลับดึงสติของเธอไว้
เซี่ยซางซางกัดฟัน บีบต้นขาตัวเองแรงๆ ฝืนไม่ให้หมดสติ ก่อนจะรีบพลิกตัวไปอาเจียนสุดแรง
หลังอาเจียนจนแทบไม่มีอะไรเหลือ เธอก็โซเซไปที่ริมแม่น้ำ ตักน้ำขึ้นดื่ม พยายามล้วงคอให้อาเจียนอีกครั้ง
เสื้อผ้าเธอเปียกชุ่มไปทั้งตัว และฤทธิ์ยากลับยิ่งรุนแรงขึ้น ร่างของเธอสั่นเทาเหมือนใบไม้ใกล้ร่วง
และเกือบจะตกลงไปในแม่น้ำ
เมื่อเจียงหยูเห็นเข้าก็หยุดมือทันที ทิ้งซ่งหยางจินที่นอนเลือดอาบไว้ด้านหลัง
แล้วรีบวิ่งเข้ามาทันก่อนที่เธอจะล้ม เขาคว้าเอวเธอไว้แน่น ดึงร่างเธอเข้ามาในอ้อมแขน
ความร้อนจากร่างกายของเขาเหมือนเปลวไฟที่จุดติดทุกประสาทสัมผัสของเซี่ยซางซาง
ในสภาพที่สติพร่าเลือน เธอเผลอโอบคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากเธอ
เจียงหยูชะงักไปทั้งตัว นี่คือครั้งแรกที่เขาได้กอดผู้หญิงใกล้ชิดขนาดนี้
ร่างในอ้อมแขนนุ่ม อุ่น และมีกลิ่นหอมจางๆ จนลมหายใจของเขาสะดุด คอแห้งผาก ร่างกายตึงเครียดขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน
ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเปิดออกเล็กน้อย ลมหายใจร้อนผ่าวสั่นไหวอยู่ตรงหน้า
“ปล่อยฉัน… ปล่อย…”