แม้ร่างกายจะเริ่มไม่อยู่ในการควบคุม แต่เซี่ยซางซางก็ยังพอมีสติอยู่
เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามฝืนความทรมานที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนเอ่ยขอร้องทั้งน้ำตา
“ปล่อยฉันไปเถอะ... ได้โปรด...”
ลมหายใจของเจียงหยูหนักและร้อน ราวกับกำลังต่อสู้กับบางอย่างในใจ
แต่ไม่นานเขาก็ดึงสติกลับมาได้ เขาค่อยๆ แกะมือของเซี่ยซางซางที่คล้องคอเขาออก แล้ววางเธอลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง
ดวงตาของเธอพร่ามัว เสียงแหบสั่น
“น้ำ... ฉันอยากดื่มน้ำ...”
เจียงหยูสูดลมหายใจลึกๆ พยายามระงับความรู้สึกใน อก ก่อนอุ้มเธอไปที่ริมแม่น้ำ
ทันทีที่แตะพื้น เซี่ยซางซางก็รีบก้มหน้าลงดื่มน้ำ ก่อนจะหันไปอาเจียนอย่างรุนแรง
เธอทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามขับ “ยา” ออกจากร่างกายให้มากที่สุด
เจียงหยูไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไร แต่เมื่อเห็นว่าอาการของเธอดีขึ้น เขาก็ช่วยประคองไม่ให้เธอล้มลง
พร้อมตบหลังเบาๆ ให้เธออาเจียนสะดวกขึ้น
ผ่านไปพักใหญ่ อาการร้อนรุ่มและวุ่นวายในร่างกายของเซี่ยซางซางจึงค่อยๆ ทุเลา
เธอทรุดลงข้างริมฝั่งอย่างหมดแรง หายใจถี่ น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะโล่งใจที่รอดมาได้
เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยแล้ว เจียงหยูก็รีบลุกถอยห่างทันที
จากนั้นเขาเดินไปที่พงกก เด็ดกกแห้งมากำหนึ่ง แล้วนำมาคลุมให้เธอ
เขาไม่หันมามองตรงๆ แต่พูดเสียงต่ำอย่างระวัง
“ตัวคุณเปียกหมดแล้ว ห่มไว้ก่อน เดี๋ยวจะหนาว”
เซี่ยซางซางมองเขาเงียบๆ เมื่อเห็นว่าเขาจงใจหลบสายตา ไม่มองร่างกายที่เปียกชื้นของเธอ
ความตึงเครียดในใจก็ค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย
แต่ความหวาดกลัวจากเมื่อครู่ยังไม่หายไป
เธอรีบถามเสียงสั่น “ซ่งหยางจินล่ะ?”
เจียงหยูเดินกลับไปดูตรงจุดที่เขาซัดอีกฝ่ายล้มลงก่อนหน้านี้ บนต้นกกยังมีคราบเลือดติดอยู่ แต่ตัวคนกลับหายไปแล้ว
เขาขมวดคิ้ว ก่อนเดินกลับมาหาเธอ
“หนีไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยซางซางก็รู้ทันทีว่า ทุกอย่างจบลงแล้วจริงๆ
ความกลัว ความคับแค้น และความโล่งใจที่รอดตาย ปะทุขึ้นพร้อมกันในชั่วพริบตา
เธอยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เจียงหยูยืนอยู่ข้างๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยปลอบใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรพูดอะไร
เขารู้เพียงว่า ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ หัวใจเขาจะบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
เซี่ยซางซางร้องไห้อยู่นาน จนดวงตาบวมแดงและแทบไม่มีแรงจะร้องต่อ ถึงได้ค่อยๆ สงบลง
แต่ใบหน้าของซ่งหยางจินยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย
เธอกัดฟันแน่นด้วยความเกลียดชัง เธอไม่เคยคิดเลยว่า คนคนหนึ่งจะเลวทรามได้ถึงขนาดนี้
ดูเหมือนที่ผ่านมา เธอจะประเมินความชั่วร้ายของมนุษย์ต่ำเกินไป
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น
ร่างของเซี่ยซางซางแข็งเกร็งทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดผวา เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างตื่นตระหนก
เจียงหยูเดินกลับมาพร้อมมันเทศหัวหนึ่งในมือ
เขาก้มลงยื่นให้เธอ สีหน้าดูเกร็งกว่าเดิมเสียอีก เสียงแหบต่ำอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
“คุณอาเจียนไปตั้งนาน ต้องหาอะไรกินหน่อย”
เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “ไม่ต้องกังวล มันนี่ลุงของคุณให้มา”