ซ่งหยางจินกำหมัดแน่น จ้องเซี่ยซางซางด้วยสายตาเดือดดาล
ผู้หญิงคนนี้มันบ้าไปแล้วจริงๆ!
คนมีสมองที่ไหนจะลงมือทำร้ายคนต่อหน้าชาวบ้านมากมายแบบนี้? เธอกำลังส่งเรื่องให้คนเอาไปนินทาชัดๆ!
มีแต่เซี่ยซางซางเท่านั้นที่ทำเรื่องแบบนี้ได้
เขาไม่น่าใช้มาตรฐานของคนปกติมาคิดกับผู้หญิงคนนี้เลย ผู้หญิงโง่ๆ แบบนี้จะไปรู้ความลับอะไรของเขาได้?
จะทำลายชื่อเสียงเขาได้ยังไง?
เมื่อเห็นสายตาเคียดแค้นของซ่งหยางจิน เซี่ยซางซางก็ขยับนิ้วมือเหมือนเตรียมจะลงมืออีก
“ดูเหมือนคุณยังไม่พอใจนะ งั้นฉันเล่นหนักกว่านี้ดีไหม?
ถ้าฉันซ้อมคุณจนต้องเข้าโรงพยาบาล ทุกคนก็คงด่าฉันหนักกว่าเดิม
แบบนั้นชื่อเสียงคุณก็จะยิ่งดูสะอาดหมดจดมากเลยนะ”
“พอแล้ว! หยุดเถอะ!”
ซ่งหยางจินโกรธจนแทบกระอักเลือด ริมฝีปากที่แตกบวมของเขาเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว พูดแทบไม่ชัด
“ฉันพอใจแล้ว! เธอไปได้แล้ว! จากนี้เราไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว!”
เซี่ยซางซางก้มลงมองเขาใกล้ๆ
“ไม่เกี่ยวข้องกันจริงเหรอ? คุณคงไม่คิดจะเล่นงานฉันอีกแล้วใช่ไหม?”
แน่นอนว่าซ่งหยางจินไม่มีทางพูดความจริง
“ไม่แล้ว เรื่องระหว่างเราจบกันไปแล้ว”
เซี่ยซางซางยืดตัวขึ้น ก่อนปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าเบาๆ
“คุณพูดเองนะ คำพูดของลูกผู้ชายต้องรักษาไว้ ฉันเป็นฝ่ายทำลายชื่อเสียงคุณแล้ว ต่อไปก็อย่ามาโผล่หน้าให้ฉันเห็นอีก”
เธอหมุนตัวจะเดินจากไป แต่ซ่งหยางจินกลับเรียกไว้
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยซางซางหันกลับมา เลิกคิ้วเล็กน้อย
“มีอะไรอีก?”
ซ่งหยางจินถูกออร่าของเธอกดดันจนเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนกัดฟันพูดเสียงเย็น
“เราเลิกหมั้นกันแล้ว ต่อจากนี้ไปหวังว่าเธอจะระวังปากหน่อย อย่าเอาเรื่องฉันไปพูดมั่ว โดยเฉพาะเรื่องที่ว่าฉันมีคนอื่น
หรือเรื่องที่ว่าฉันไม่เหมาะที่จะแต่งงานด้วย”
เซี่ยซางซางชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจทันที
“เซี่ยลี่ลี่เป็นคนบอกคุณงั้นเหรอ?”
ตั้งแต่ถอนหมั้น เธอพูดเรื่องพวกนี้กับเซี่ยลี่ลี่แค่คนเดียว
วันนั้นเซี่ยลี่ลี่เอาแต่พูดปกป้องซ่งหยางจิน บอกว่าเขาเป็นคนดี เธอโมโหเลยหลุดพูดไปไม่กี่คำ
ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะเอาไปบอกซ่งหยางจินจริงๆ
เซี่ยซางซางโกรธจนแทบหัวเราะออกมา
พอเห็นสีหน้าเธอ ซ่งหยางจินก็ยิ่งจงใจพูดแทงใจ
“ใช่ เธอเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเอง ถึงเธอจะเลิกยุ่งกับฉันแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะเลิก
ถ้ายังกล้าเอาเรื่องฉันไปพูดอีก ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”
“หึ…”
เซี่ยซางซางหัวเราะเสียงเย็น
เธอรู้สึกขยะแขยงจริงๆ
เธอก้มลงมองใบหน้าบวมช้ำของซ่งหยางจิน แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“เลิกหลงตัวเองได้แล้ว ฉันไม่ได้สนใจเรื่องของนายสักนิด
ต่อไปนี้ฉันจะอยู่ห่างจากเซี่ยลี่ลี่ ส่วนพวกคุณจะทำอะไรกันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”
ก่อนหน้านี้ที่เธอพูดเรื่องนั้นออกไป เพราะคิดว่าเซี่ยลี่ลี่เป็นญาติ เป็นคนในครอบครัว
แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะคิดผิดไปมาก
เซี่ยลี่ลี่โง่จนเกินเยียวยาจริงๆ
พูดจบ เซี่ยซางซางก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองซ่งหยางจินอีก เดินตรงออกไปยังถนนใหญ่ทันที
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ พอเห็นเธอเดินเข้ามา ต่างรีบหลีกทางให้อัตโนมัติ ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่
ราวกับกำลังหลบ “นางมาร”
แต่ถึงอย่างนั้น ป้าหลิวที่เข้าข้างตระกูลซ่งมาตลอดก็ยังอดตะโกนตามหลังไม่ได้
“ยัยผู้หญิงไร้ยางอาย! ระวังไว้เถอะ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับแกหรอก!”