เดิมทีโจวซือเถียนอยากทำความเข้าใจการบ้านของยุคนี้สักหน่อย แต่ยิ่งดูก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น จนอดไม่ได้ที่จะมอบค่าความรู้สึกให้ระบบไปเล็กน้อย
ดูไปได้ครึ่งหนึ่งก็ทนไม่ไหวแล้ว
เธอมองไปที่โจวเว่ยซี “นี่เป็นการบ้านที่นายเขียนเองเหรอ?”
“ใช่สิ”
โจวซือเถียนใช้นิ้วจิ้มไปที่โจทย์ข้อหนึ่งแล้วถามเขา โจวเว่ยซีเกาหัวแล้วยิ้มแห้งๆ
“ผมทำไม่เป็น คำตอบผมมั่วเอา”
การบ้านในมือถูกโยนทิ้งออกไปทันที เธอกัดฟันพูดว่า “เอาการบ้านของนายไปแล้วไสหัวไป!”
โจวซือเถียนมองเขากลิ้งออกไปไกลแล้ว ถึงได้หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่าน อย่างน้อยดูหนังสือก็ยังดีกว่าดูการบ้าน
โจวเว่ยซีเป็นนักเรียนชั้นประถมสาม ระดับความยากของหนังสือเรียนสำหรับโจวซือเถียนแล้วไม่ได้มากอะไร
เมื่อกี้เขายังเอาหนังสือเรียนของโจวเว่ยหนานชั้นประถมห้ามาด้วย หนังสือพวกที่ต้องท่องจำ สำหรับโจวซือเถียนในตอนนี้ที่อ่านแล้วจำได้ขึ้นใจ ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร
ยังมีหนังสือของชั้นประถมหนึ่งกับระดับมัธยมต้นอีก โจวซือเถียนก็ลองทำความเข้าใจเนื้อหาระดับมัธยมต้นเล็กน้อย ส่วนของชั้นปีที่หนึ่ง แค่กวาดสายตาดูคร่าวๆ ในใจก็พอมีภาพแล้ว
เนื้อหาที่ต้องท่องจำยังมีอยู่ พวกภาษาจีน การเมืองอะไรพวกนี้ ขอแค่เธอได้อ่านเนื้อหาแล้ว อ่านซ้ำสองสามรอบก็แทบจะจำได้หมด ตอนนี้ข้อสอบก็ไม่ออกนอกหนังสือ เด็กชนบทหนังสือเรียนยังมีไม่พอใช้ ยิ่งไม่มีทางออกข้อสอบนอกเหนือจากเนื้อหา
โจวซือเถียนอ่านทั้งหมดรอบหนึ่งแล้ว ในใจก็มีแผน
โจทย์คณิตศาสตร์ชั้นประถมห้ามีความยากอยู่บ้าง ไม่ได้เรียนมานาน เวลาคิดวิธีทำเลยรู้สึกฝืดๆ
โชคดีที่หนังสือเรียนยุคนี้อธิบายละเอียด โจวซือเถียนจึงอ่านคณิตศาสตร์เล่มหนึ่งจบอย่างรวดเร็ว และเริ่มกลับมามีแรงจูงใจในการเรียนอีกครั้ง
เธอใช้กิ่งไม้ขีดเขียนบนพื้น แก้โจทย์ไปหลายข้ออย่างรวดเร็ว
ต่อไปก็คือไปบอกคนในบ้านเรื่องที่เธอจะไปเรียนที่กองผลิต
ส่วนพวกเขาจะยอมหรือไม่ ไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่โจวซือเถียนต้องพิจารณา เธอตัดสินใจแล้ว แค่แจ้งให้รู้เท่านั้น
ตอนที่โจวเว่ยหนานกับโจวเว่ยเป่ยแอบซักกางเกงอยู่ในลาน คนในบ้านตระกูลโจวก็เลิกงานกลับมากันแล้ว
ชิวจวีเซียงกลับมาก่อน เธอรู้สึกว่าวันนี้สามีตัวเองแปลกๆ แต่พอถามก็ไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอครุ่นคิดอยู่ในใจอยู่นาน สามีมีเรื่องปิดบัง ทำให้เธอไม่พอใจอย่างมาก
พอเห็นเด็กสองคนที่นั่งก้มซักผ้าอยู่ข้างกะละมัง ชิวจวีเซียงก็เห็นด้านหลังหัวของลูกชายคนรองของตัวเองทันที
จากนั้นก็มองไปที่โจวซือเถียนที่นั่งอยู่ใต้ชายคา มือหนึ่งถือหนังสือเรียน อีกมือหนึ่งถือกิ่งไม้ขีดเขียนบนพื้น ความโกรธในใจก็พุ่งขึ้นมาทันที
มีที่ไหนให้เด็กผู้ชายซักผ้า แต่เด็กผู้หญิงนั่งดูอยู่ข้างๆ
ลูกสาวของบ้านพี่ใหญ่คนนี้ ชักจะเกินไปแล้วจริงๆ
ชิวจวีเซียงจ้องโจวซือเถียนหลายครั้ง แต่โจวซือเถียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เอาแต่ขีดเขียนด้วยกิ่งไม้ต่อไป
“แค่กๆ” ชิวจวีเซียงไอแรงๆ สองครั้ง แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เธอหันไปมองลูกชายตัวเอง แล้วพูดประชดประชัน “เว่ยหนาน เว่ยเป่ย พวกเธอเป็นผู้ชาย จะมาซักผ้าอะไร นี่ใช่งานที่พวกเธอควรทำเหรอ มีบางคนไม่มีสายตาเอาเสียเลย ลงนาไปหาแต้มงานก็ไม่ได้ อยู่บ้านยังไม่รู้จักซักผ้าอีก ฉันว่าอนาคตไปบ้านสามี...”
โจวซือเถียนได้ยินเสียง ก็ลุกขึ้นเดินไปหาชิวจวีเซียง “อาสะใภ้สาม กำลังพูดถึงฉันอยู่เหรอ?”
เมื่อเธอเปิดปากเอง ชิวจวีเซียงก็พูดตรงๆ “ซือเถียน ไม่ใช่ว่าฉันจะตำหนินะ เว่ยหนานพวกเขาเป็นผู้ชาย เธอจะให้พวกเขาซักผ้าได้ยังไง”
“พวกเขาฉี่รดกางเกงเอง ก็ซักเองไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ แล้วผู้ชายแล้วยังไง ซักผ้าจะทำให้ตายเหรอ ถ้ากลัวตายขนาดนั้น ตอนแรกก็อย่าเกิดเขามาเลย”
ชิวจวีเซียงมองโจวซือเถียน พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
หลักๆ คือไม่คิดว่าหลานสาวคนนี้จะพูดจาเฉียบคมแบบนี้ ทำให้เธอตกใจ
เมื่อก่อนเด็กคนนี้ตีสามไม้ยังไม่ร้องสักแอะ สั่งอะไรก็ทำ ทำไมจู่ๆ ถึงเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
ชิวจวีเซียงหันไปเห็นรอยฝ่ามือบนแก้มลูกชายตัวเอง แถมยังบวมขึ้นมา ก็สะดุ้งตกใจทันที
“ตายแล้ว เว่ยหนาน ใครตีลูกจนเป็นแบบนี้?”
“ฉันเอง” โจวซือเถียนตอบเบาๆ
ชิวจวีเซียงถึงเพิ่งสังเกตว่า บนตัวโจวเว่ยซีที่นั่งอยู่ใต้ชายคาก็มีรอยเท้า
แม้แต่โจวเว่ยเป่ยลูกเล็กของบ้านรองก็เช่นกัน
“เธอตีพวกเขาหมดเลยเหรอ?” ชิวจวีเซียงยังไม่อยากเชื่อ
เพราะภาพลักษณ์ของโจวซือเถียนที่เรียบร้อยมันฝังลึกเกินไป ไม่คิดว่าเธอจะกล้าลงมือจริง
โจวซือเถียนพยักหน้า “น้องไม่เชื่อฟัง ฉันเป็นพี่ก็ต้องสั่งสอน ให้พวกเขารู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน อ้อ อาสะใภ้สาม พี่ลูกพี่ลูกน้องคนโตจะกลับมาเมื่อไหร่ มีเรื่องบัญชีต้องเคลียร์กับเขาหน่อย”
โจวเว่ยตงคือคนที่เคยนำกลั่นแกล้งเธอในบ้าน ตอนนั้นยังชวนเพื่อนๆ ขว้างก้อนหินใส่เธอด้วย
ยังมีเรื่องอื่นอีก โจวซือเถียนทบทวนภาพในหัว กำหมัดแน่น ไอ้พวกเลวพวกนั้น จะปล่อยไปได้ยังไง
ชิวจวีเซียงเหลือบเห็นพ่อแม่สามีกลับมา มือที่ยกขึ้นจะตบก็ลดลง เธอเป็นแค่อาสะใภ้ จะไปสั่งสอนหลานก็อาจโดนนินทา
แต่พ่อแม่สามีไม่เหมือนกัน นั่นคือปู่ย่าของโจวซือเถียน จะจัดการเธอก็เป็นเรื่องสมควร
ชิวจวีเซียงรีบดึงโจวเว่ยหนานที่ดูบาดเจ็บหนักที่สุดไปฟ้องต่อหน้าพ่อแม่สามี
“พ่อ แม่ ดูสิ ซือเถียนตีเว่ยหนานพวกเขาจนเป็นแบบนี้ พวกท่านต้องสั่งสอนเธอให้ดีนะ”
ชิวจวีเซียงเหลือบมองโจวซือเถียนอย่างได้ใจ เธอลงมือเองไม่ได้ แต่ถ้าพ่อแม่สามีสั่ง ก็อีกเรื่อง ถึงวันหนึ่งพี่ใหญ่รู้ ก็โทษพวกเธอไม่ได้
พ่อแม่สามีลำเอียงมาทางบ้านเธอเสมอ ชิวจวีเซียงเหมือนเห็นภาพโจวซือเถียนโดนตีจนร้องขอชีวิต
เด็กผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่สองวันก่อนก็ไม่สงบเลย ไม่ใช่แค่ล้มครั้งเดียว ทำตัวเรื่องมาก แบบนี้ต้องโดนสั่งสอน ตีสักครั้งก็เรียบร้อยแล้ว
แต่พ่อแม่สามีที่ปกติจะเข้าข้างหลานชาย วันนี้กลับเงียบผิดปกติ
หลิวจินฮวา เห็นหน้าหลานชายคนรองบวมสูง ก็กลัวจนไม่กล้ามอง นี่มันวิญณาณร้ายชัดๆ คนธรรมดาจะตีหน้าคนจนบวมแบบนี้ได้ยังไง
กลัวว่าสะใภ้สามจะพูดต่อไปจนทั้งบ้านซวย รีบเดินเข้ามาดุ “สะใภ้สาม เธอนี่เรื่องเยอะจริง รีบไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้”
ชิวจวีเซียงชะงักไปทันที หันไปมองหลิวจินฮวา อย่างไม่เชื่อ “แม่ โจวซือเถียนตีเว่ยหนานของฉันจนเป็นแบบนี้ แม่ไม่จัดการเหรอ? เธอยังบอกด้วยนะว่า รอเว่ยตงกลับมาจากโรงเรียน จะจัดการเว่ยตงด้วย”
ครอบครัวพี่ใหญ่อยู่ในเมือง หลานชายคนโตแทบไม่ได้เจอ ส่วนเว่ยตงลูกเธอคือหลานชายคนแรกที่เกิดในบ้านโจว เป็นแก้วตาดวงใจ ไม่มีใครเทียบได้
แต่ถึงอย่างนั้น หลิวจินฮวา ก็ยังไม่สนใจ ไม่ใช่ว่าไม่รักหลาน แต่โดนตีไม่กี่ครั้งยังดีกว่าโดนวิญณาณร้ายกิน
โดยเฉพาะสะใภ้สามที่ไม่มีสายตาคนนี้ เธอส่งสัญญาณจนแทบตะคริว ยังพูดไม่หยุด จะลากทั้งบ้านไปตายหรือไง
หลิวจินฮวา กระโดดตบไหล่ชิวจวีเซียง “ก็ตีไปแล้ว ยังจะเอายังไง เป็นพี่สั่งสอนน้อง เธอยังจะพูดอะไรอีก รีบไปทำกับข้าว อยากให้ทั้งบ้านอดตายหรือไง”
ชิวจวีเซียงตกใจ ตั้งแต่เธอคลอดลูกชายคนแรก แม่สามีไม่เคยดุเธอแบบนี้เลย ตอนนี้กลับตบเธอเพราะโจวซือเถียน
ถึงจะไม่เจ็บ แต่ก็ทำให้เธอตกใจ
เธอสงสัยว่าแม่สามีวันนี้กินอะไรผิดหรือเปล่า หลานชายสุดที่รักถูกตี ยังถูกเด็กผู้หญิงตี กลับมาดุเธอแทน
ไม่ใช่แค่โจวซือเถียนที่แปลก แม่สามีของเธอก็แปลกเหมือนกัน
หรือว่าพี่ใหญ่จะรับโจวซือเถียนกลับไป แล้วแม่สามีเลยเริ่มเอาใจเธอ
ขณะที่ชิวจวีเซียงคิดฟุ้งซ่าน เหลียวชุนหงกับโจวหงต๋าก็กลับมา พอเห็นสภาพโจวเว่ยเป่ยก็สะดุ้งตกใจ เหลียวชุนหงรีบวิ่งไปจับหน้าลูกชายแทบร้องไห้ “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น?”
นี่คือลูกชายคนเดียวของเธอ โดนตี เธอจะไม่เจ็บปวดได้ยังไง
พ่อแม่เธอมีลูกสาวห้าคนกว่าจะมีลูกชายคนหนึ่ง สภาพแวดล้อมแบบนั้นทำให้เหลียวชุนหงให้ความสำคัญกับลูกชายมาก
ยิ่งเธอเองมีลูกสาวสองคนก่อน ถึงจะได้ลูกชายคนนี้ ก็ยิ่งไม่เหมือนกัน
ใครกล้าตีลูกเธอ เธอก็กล้าสู้ตาย
โจวเว่ยเป่ยมองโจวซือเถียนแวบหนึ่ง ตอนนี้พ่อแม่ ปู่ย่าอยู่ครบ เขาควรจะฟ้อง บอกเรื่องที่โจวซือเถียนหลอกพวกเขาด้วยลูกอมแล้วตีพวกเขาทั้งสาม
แต่พอโจวซือเถียนมองมาเบาๆ เขาก็กลืนคำพูดลงไป
เขานึกถึงตอนโดนเตะ
เขายังเด็ก แต่ไม่โง่ เขาไม่กล้าฟ้อง กลัวโดนลากไปตีอีก
เหลียวชุนหงร้องไห้ขอให้พ่อแม่สามีช่วยตัดสิน ยังคิดว่าโจวเว่ยเป่ยโดนเพื่อนที่โรงเรียนตี
หลิวจินฮวา จึงรีบส่งสัญญาณให้สามีทันที
“หุบปากให้หมด!”
โจวไหลสุ่ยตะโกนลั่น ลานบ้านเงียบลงทันที
ปกติหลิวจินฮวา เป็นคนคุมบ้าน แต่โจวไหลสุ่ยคือหัวหน้าครอบครัวตัวจริง เรื่องใหญ่ๆ ต้องฟังเขา
พอเห็นทุกคนเงียบ โจวไหลสุ่ยก็ยิ่งหงุดหงิด
แต่ละคน น่ารำคาญสิ้นดี ไม่มีใครรู้จักดูสถานการณ์
ชิวจวีเซียงเห็นพ่อแม่สามีเหมือนไม่คิดจะจัดการ ก็ยิ่งตกใจ
เด็กผู้ชายสามคนในบ้านถูกตี เรื่องนี้จะไม่สนใจจริงๆ เหรอ
นั่นคือหลานชายคนโตของพวกเขา เป็นแก้วตาดวงใจ
ยิ่งแม่สามีให้เธอไปทำกับข้าว ชิวจวีเซียงก็ยิ่งสงสัย
ท่าทีแปลกๆ แบบนี้ ไม่ปกติเลย
เมื่อก่อนแม่สามียังพูดตลอดว่าเด็กผู้หญิงไร้ค่า ไม่คู่ควรกินของดี การที่ท่าทีเปลี่ยนไปแบบนี้ ชิวจวีเซียงนึกได้แค่พี่ใหญ่ในเมือง
เธอยังหวังให้พี่ใหญ่ช่วยหาทางให้ลูกชายไปทำงานในเมือง เลยพยายามเอาใจแม่สามี เผื่อว่าหลังจากลูกชายเธอเรียนจบมัธยม พี่ใหญ่จะช่วยหางานให้
หรือว่าพี่ใหญ่มีข่าวอะไรจริงๆ?
ตอนทำกับข้าว ชิวจวีเซียงยังคอยแอบสังเกตสีหน้าแม่สามี
แต่ก็ดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น