สายตาที่บรรดาเจ้าหน้าที่ในกองผลิตมองไปยังโจวซือเถียนล้วนแฝงความประหลาดใจ
ในใจของหัวหน้าฝ่ายสตรีก็อดเสียดายไม่ได้ หากค้นพบความสามารถของโจวซือเถียนเร็วกว่านี้คงดี ตอนที่ครูจากโรงเรียนมาช่วยกันเกลี้ยกล่อมถึงบ้าน ยังไงก็ต้องให้ตระกูลโจวส่งซือเถียนไปเรียนให้ได้ เด็กดีๆ คนหนึ่งกลับถูกถ่วงเวลาไปเสียแล้ว
ก็มีคนที่ไม่ยอมรับ “ซือเถียน แค่ท่องจำได้มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรหรอก”
โจวซือเถียนหันไปมอง จำอีกฝ่ายได้ เขาคือพ่อตาของถังหย่ง และยังเป็นนักบัญชีของกองผลิต
หลานชายคนโตสุดที่เขารักนักรักหนา เมื่อก่อนก็เคยพาเด็กๆ ในกองผลิตมารังแกเจ้าของร่างเดิมไม่น้อย
“ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า มีชีวิตอยู่จนแก่ก็ต้องเรียนรู้ไปจนแก่ จะปฏิเสธคนคนหนึ่งเพียงเพราะอายุไม่ได้ อย่าว่าแต่ผู้นำในที่นี่เลย แม้แต่ผู้นำระดับสูงในเมืองหลวงก็ยังต้องเรียนรู้ พวกเขาเรียนได้ ฉันก็เรียนได้เหมือนกัน”
สีหน้าของนักบัญชีดูไม่ดีนัก คำพูดของโจวซือเถียนนี่เหมือนกำลังว่าเขาไม่คิดพัฒนาตัวเอง
“ซือเถียน ตอนนี้เธอทำไมถึงปากคมแบบนี้ล่ะ” นักบัญชีพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
โจวซือเถียนยกมือขึ้นลูบศีรษะ “ก็ช่วยไม่ได้ ก่อนหน้านี้ตกจากเนินเขา นอกจากขาจะบาดเจ็บแล้ว ศีรษะก็โดนกระแทกด้วย หัวของฉันน่ะ ถ้าได้ยินคำพูดที่ไม่ชอบ มันจะปวดตุบๆ บางทีความจริงบางอย่างก็หลุดปากออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว”
ใบหน้าของนักบัญชีดำทะมึนลงทันที
โจวซือเถียนขี้เกียจจะสนใจว่าเขาคิดยังไง
ด้วยอายุของเธอ ถ้าไปอยู่ในกลุ่มเด็กก็ถือว่าไม่เล็กแล้ว แต่ถ้าอยู่ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ในกองผลิต ก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง
ในฐานะเจ้าหน้าที่ไปกลั่นแกล้งเด็ก ถ้าพวกเขาไม่กลัวถูกคนอื่นหัวเราะ ก็เชิญทำไปเถอะ
ทิศทางไปคอมมูนโจวซือเถียนก็ยังรู้ดี แค่เขากล้าทำ เธอก็กล้าไปเผยแพร่เรื่องนี้ถึงสหกรณ์
หยิบหนังสือพิมพ์มากองหนึ่ง โจวซือเถียนก็กลับไป
ระบบก็ชูกำปั้นให้กำลังใจโจวซือเถียน “โฮสต์ พวกเราไม่รังแกคนอื่น แต่ก็ห้ามให้คนอื่นมารังแกเรา”
ได้ยินคำพูดของระบบ โจวซือเถียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยมันก็ยังรู้เรื่องอยู่บ้าง
เดิมทีควรจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนดีๆ แต่ระบบกลับพาเธอมาที่นี่ แถมรอบตัวยังเต็มไปด้วยคนประหลาด โจวซือเถียนก็ไม่ได้รู้สึกดีนัก
บทบาทของตระกูลโจวในเนื้อเรื่องเดิมมีไม่มาก ก่อนที่โจวซือเถียนตัวประกอบหญิงจะกลับบ้าน จุดสนใจล้วนอยู่ที่นางเอกโจวเป่าจู
สำหรับปู่ย่าที่อยู่ชนบทของตัวเอง ก็ถูกกล่าวถึงเพียงเล็กน้อย ว่าปู่ย่าลำเอียงรักลูกชาย เล็บมือมักมีดินติดอยู่เสมอ โจวเป่าจูเองก็ไม่ค่อยอยากใกล้ชิดกับปู่ย่าชนบทเท่าไร
ทั้งหมดนี้ยังถือว่าเบาแล้ว สามัญสำนึกของทั้งเรื่องเรียกได้ว่าเบี้ยวสุดขอบฟ้า ขอแค่เป็นสิ่งที่โจวเป่าจูทำ ก็ถือว่าถูกต้องทั้งหมด
คนที่ดีกับโจวเป่าจูอาจไม่ได้รับผลตอบแทนดีเสมอไป แต่คนที่ไม่ดีกับเธอ จุดจบต้องเลวร้ายแน่นอน
เพื่อเชิดชูโจวเป่าจู จึงเอาโจวซือเถียนพี่สาวฝาแฝดมาเป็นตัวเปรียบเทียบ แล้วกดให้ต่ำลงตลอด
โจวซือเถียนเบะปาก ลูกสาวแท้ๆ เหมือนกัน พ่อแม่กลับยกคนหนึ่งเหยียบอีกคน มันชวนให้สับสนจริงๆ
ส่งเธอไปอยู่ชนบทสิบห้าปีโดยไม่สนใจ ในเนื้อเรื่องเดิมการรับเจ้าของร่างกลับไป ก็ไม่ใช่เพราะนึกถึงลูกสาวคนนี้ขึ้นมา แต่เพื่อให้เธอกลับไปเป็นวัวเป็นม้าทำงานใช้แรงงานต่อ
คิดถึงเนื้อเรื่องนี้ โจวซือเถียนก็อดถ่มน้ำลายในใจไม่ได้
ก่อนหน้านี้ทำงานก็เป็นวัวเป็นม้า พอทะลุมิติมายังจะเอาเธอเป็นวัวเป็นม้าอีก คิดว่าเธอไม่มีอารมณ์หรือไง
สำหรับการที่คนตระกูลโจวคิดว่าเธอถูกวิญณาณร้ายสิง เธอก็ไม่ใส่ใจ กลับดีเสียอีก จะได้ไม่ต้องใช้กำลังทำให้พวกเขายอม
ถึงพวกเขาจะเอาไปพูดต่อ โจวซือเถียนก็ไม่กลัว คำพูดหลุดโลกแบบนี้ ใครจะเชื่อล่ะ
ถ้ามีคนถามว่าทำไมเธอเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ก็เพราะตอนตกลงมา ศีรษะกระแทกน่ะสิ
ขาของเธอบาดเจ็บหนักที่สุด แต่จะละเลยอาการบาดเจ็บที่ศีรษะเพียงเพราะขาเจ็บไม่ได้
ศีรษะได้รับบาดเจ็บจะเป็นเรื่องเล็กได้ยังไง
ระหว่างเดินกลับ โจวซือเถียนคิดว่าจะรีดอะไรจากระบบได้บ้าง “ระบบ ฉันทำผลงานดีขนาดนี้ มีรางวัลพิเศษอะไรไหม”
ระบบ “……” ทำไมไม่ว่าจะพูดหรือไม่พูด โฮสต์ก็คิดจะรีดของจากมันตลอด
“ไม่มี” มันปฏิเสธอย่างเย็นชา
ต้องไม่ตามใจพฤติกรรมรีดผลประโยชน์ของโฮสต์แบบไม่มีขีดจำกัด
เห็นระบบไม่เห็นแก่หน้า โจวซือเถียนคิดสักพัก แล้วเปลี่ยนเป้าหมายเป็นรีดซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกแทน
ยังไงตอนนี้เธอก็อยู่ห้องคนเดียว เอามากินในห้องให้หมดก็พอ
ระบบคิดอย่างจริงจัง เห็นว่าแค่ซาลาเปาไส้เนื้อสองลูก ไม่นับว่าเป็นอะไรใหญ่โต ก็เลยตกลง
ตอนกลับไป บ้านไม่มีใคร ทุกคนไปทำงานในนา
โจวซือเถียนก็ไม่มีแผนจะทำอาหารเย็นให้พวกเขา ถ้าถามก็จะตอบว่าเมื่อก่อนร่างกายขาดสารอาหารหนัก กินยาจากระบบแล้วร่างกายไม่อ่อนแอแล้วก็จริง แต่ผอมเกินไป เธอคิดว่าตอนนี้ต้องบำรุงตัวเองให้ดี
กินซาลาเปาไส้เนื้อสองลูก แล้วยังกินอาหารกระป๋องอีกหนึ่งกระป๋อง โจวซือเถียนก็ยังรู้สึกหิว
มองแขนที่แทบไม่มีเนื้อของตัวเอง เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้ ตอนนี้ผอมจนเห็นโครงกระดูกแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะกลับมาเหมือนเดิมได้
คิดถึงชีวิตของเจ้าของร่างเดิม ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขาดทุน
ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก น่าจะมีคนกลับมาแล้ว เธอก็ขี้เกียจสนใจ หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ
ที่เธอบอกว่าจะไปสอบจบประถมในหนึ่งเดือน ไม่ได้พูดเล่น เดือนนี้ต้องเรียนหลักสูตรประถมทั้งหมดให้จบ
หลังได้ใบจบประถมแล้ว เธอจะไปสมัครสอบเข้าโรงเรียนมัธยมของสหกรณ์
ยังไงก็ต้องเรียน ใครไม่ให้เธอเรียน ก็คือศัตรูที่ขัดขวางความก้าวหน้าของเธอ
โจวซือเถียนอ่านหนังสือเรียนประถมทั้งหมดไปหนึ่งรอบ เนื้อหาที่ต้องท่องจำ อ่านสองรอบก็จำได้เกือบหมด
โจทย์คณิตศาสตร์ระดับประถมสำหรับเธอง่ายมาก วิชาภาษาจีนส่วนท่องจำไม่มีปัญหา แต่การเขียนเรียงความแตกต่างจากที่เธอเคยเขียนมาก่อน
อ่านจากหนังสือพิมพ์ก็รู้ บทความยุคนี้มีบรรยากาศของยุคสมัยเข้มข้น บางครั้งยังต้องแทรกคำคมลงไปด้วย
นี่จึงเป็นเหตุผลที่โจวซือเถียนอ่านหนังสือพิมพ์
หนังสือพิมพ์เป็นแหล่งข้อมูลที่สำคัญที่สุดในยุคนี้ ไม่ว่าเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก ก็ต้องลงในหนังสือพิมพ์
หัวหมู่บ้านจะไปเอาหนังสือพิมพ์จากสหกรณ์เป็นระยะ ตามปกติในฐานะเจ้าหน้าที่ ต้องอ่านเนื้อหาให้ทุกคนฟัง แต่เจ้าหน้าที่ก็ยุ่งกันมาก เว้นแต่จะมีเรื่องสำคัญ ไม่อย่างนั้นหนังสือพิมพ์ที่เอามาก็จะเก็บไว้ที่สำนักงานกอง
ไม่ได้ทิ้ง แต่เก็บรักษาไว้อย่างดี
ใครต้องการก็สามารถยืมได้ เพียงแต่สมาชิกส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือ เวลาว่างจากงานก็ยังมีงานอื่นต้องทำ ไม่มีใครจะไปยืมหนังสือพิมพ์กลับบ้านมาอ่าน
หนังสือพิมพ์หลายปีมานี้ยังหาได้ที่สำนักงานกองผลิต
โจวซือเถียนจัดเรียงหนังสือพิมพ์ตามลำดับเวลา แล้วเริ่มอ่านตามลำดับ
อ่านแบบนี้แล้ว เธอก็พอเข้าใจเรื่องต่างๆ มากขึ้น
ในใจเธอก็เริ่มมีแนวทางว่าจะเขียนเรียงความและคำถามด้านการเมืองยังไง
เพราะไม่ได้เขียนเรียงความมาหลายปี โจวซือเถียนจึงคัดลอกคำดีๆ จากหนังสือพิมพ์ แล้วลองเขียนเรียงความสองสามชิ้นเพื่อหาความรู้สึก
ประโยคที่คัดลอกมาส่วนใหญ่เป็นคำพูดของผู้นำประเทศ และบางส่วนเป็นเรื่องนโยบาย
สำหรับผู้นำคนนั้น โจวซือเถียนมีความเคารพสูงสุดในใจ เขาเป็นเหมือนการดำรงอยู่ระดับเทพ
คำคมของเขา โจวซือเถียนก็ท่องจำไว้บางส่วน แน่นอนว่าสามารถนำมาใช้ในเรียงความได้ จากนั้นก็เขียนความเข้าใจของตัวเองเพิ่มเข้าไป ขอแค่ตรรกะลื่นไหล คะแนนก็จะไม่ต่ำ
โดยรวมแล้ว แค่มีทัศนคติทางความคิดที่ถูกต้อง คะแนนก็จะไม่ต่ำ
เขียนไปหลายชิ้น โจวซือเถียนก็เริ่มจับจังหวะการเขียนเรียงความได้
เธอมองบทความในหนังสือพิมพ์ แล้วก็มีความคิดบางอย่าง
บทความกับเรียงความก็คล้ายกัน เธอลองเขียนบทความหนึ่ง ใช้มุมมองของเด็กชนบท เขียนถึงความขอบคุณต่อนโยบายของประเทศ โจวซือเถียนอ่านทบทวนหลายรอบ แล้วปรับคำบางจุด
อ่านดูแล้วค่อนข้างใสซื่อ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกจริงใจ
ด้วยสถานะปัจจุบันของเธอ การเขียนแบบนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว
ตอนบุรุษไปรษณีย์มาส่งจดหมายที่กองผลิต เธอก็ถามว่าต้องส่งจดหมายยังไง
โจวซือเถียนเคยใช้แค่อีเมล ไม่เคยส่งจดหมายจริงๆ มาก่อน เลยไม่รู้ว่าจะส่งยังไง
บุรุษไปรษณีย์อธิบายอย่างอดทน “ต้องใส่จดหมายลงในซอง ฉันมีซองเปล่า แล้วก็เขียนรหัส ติดแสตมป์ อ้อ สหายน้อย จดหมายนี้จะส่งไปที่ไหน”
“สำนักงานหนังสือพิมพ์ในตัวอำเภอ”
บุรุษไปรษณีย์มองเธอ แล้วชี้ไปที่หนึ่ง “งั้นต้องเขียนที่อยู่ของสำนักงานลงตรงนี้ รู้ที่อยู่ไหม”
โจวซือเถียนส่ายหัว “ไม่รู้ ฉันแค่ลองเขียนบทความดู คิดว่าสำนักงานจะรับไหม จริงๆ ก็ไม่ได้มั่นใจเท่าไร”
บุรุษไปรษณีย์ไม่ได้หัวเราะเยาะ “จะเป็นไรไป ลองก่อนถึงจะรู้ ผลงานที่ส่งไปก็มีที่ถูกเลือกเหมือนกัน”
เขาเห็นต้นฉบับที่โจวซือเถียนถืออยู่ ไม่ได้ตั้งใจจะอ่าน แต่เธอกางถือไว้ เขายิ้มแล้วพูดว่า “ฉันว่าเธอเขียนได้ดีนะ”
โจวซือเถียนยิ้ม แล้วจ่ายเงินค่าซองและแสตมป์ให้บุรุษไปรษณีย์ เงินนี้ได้มาจากของขวัญชุดใหญ่ของระบบ
เห็นเขารับเงิน ก็มั่นใจว่าเงินนี้ใช้ได้
ในใจเธอยังมีความกังวลเล็กน้อย จึงถามว่า “ไม่ตรวจดูหน่อยเหรอ”
“ไม่ต้อง เงินพอดี” บุรุษไปรษณีย์เก็บเงิน
ระบบก็โผล่ออกมา “โฮสต์ ใช้ได้สบายใจได้ เงินกับคูปองถูกต้องตามกฎทุกอย่าง ไม่มีปัญหา”
โจวซือเถียนไม่พูดอะไร ใส่ต้นฉบับลงในซอง จะได้ไม่ต้องวิ่งไปส่งที่ตู้ไปรษณีย์ในสหกรณ์
“สหายบุรุษไปรษณีย์ ลำบากคุณแล้ว เพราะมีพวกคุณ พวกเราถึงได้รับจดหมายอยู่ที่บ้านได้” โจวซือเถียนพูดยิ้มๆ
บุรุษไปรษณีย์รู้สึกสบายใจทั้งกายใจ ได้รับคำชมแบบนี้ ในยุคนี้เขาถือเป็นหนึ่งในอาชีพยอดนิยม หลายคนแค่อิจฉางานดีของพวกเขา แต่เด็กสาวคนนี้กลับมองเห็นแก่นแท้ของงานเขา
ค่าความรู้สึกก็เริ่มเพิ่มขึ้น
“วางใจได้ ฉันจะส่งให้ถึงแน่นอน” บุรุษไปรษณีย์ตบกระเป๋าของตัวเอง
“แน่นอนอยู่แล้ว”
มองส่งบุรุษไปรษณีย์จากไป โจวซือเถียนกำลังจะกลับ ก็เห็นโจวซือฉิงที่กลับมา
เธอถือกระเช้าผักป่าวิ่งมา “พี่ซือเถียน เป็นจดหมายจากลุงใหญ่หรือเปล่า”
ทุกครั้งที่บุรุษไปรษณีย์มา ก็มักเป็นลุงใหญ่ที่อยู่ในเมืองหลวงส่งจดหมายมาให้ปู่ย่า
“ไม่ใช่”
“อ้าว งั้นพี่รู้จักบุรุษไปรษณีย์เหรอ”
ในใจโจวซือฉิงเต็มไปด้วยความสงสัย ถ้าลุงใหญ่ไม่ได้ส่งจดหมายมา ทำไมถึงคุยกับพี่ซือเถียน
“ไม่รู้จัก แค่ให้เขาช่วยส่งของนิดหน่อย”
โจวซือฉิงพยักหน้า คิดว่าเป็นการส่งของให้ลุงใหญ่ในเมืองหลวง
ทุกปีหลังเก็บเกี่ยว ครอบครัวจะประหยัดอาหาร แล้วส่งไปให้ลุงใหญ่
ปกติเวลาเข้าป่าเก็บเห็ดหรือผักป่ามาตากแห้งสะสมไว้ ก็จะส่งไปให้ลุงใหญ่ด้วย
ตามที่ปู่ย่าพูด ลุงใหญ่เป็นคนที่มีอนาคตไกล ส่งอาหารไปมากหน่อย วันหน้าลูกผู้ชายในบ้านโตขึ้น ลุงใหญ่ก็จะได้ช่วยดันพวกเขา อย่างดีที่สุดคือดันให้เข้าเมืองไปทำงานมั่นคงกันทั้งหมด