ระบบฟังคำพูดของโจวซือเถียนแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เด็กพวกนี้น่ารำคาญเกินไปจริงๆ
อย่างน้อยโฮสต์ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของพวกเขาแท้ๆ กลับกล้าพูดแบบนี้ออกมา
“โฮสต์ สั่งสอนพวกเขาให้ดีเลย ไม่มีมารยาทเอาซะเลย แต่ก็อย่าลงมือหนักเกินไปนะ”
โจวซือเถียนยิ้มเล็กน้อย เด็กๆ น่ะดูสีหน้าคนเป็นที่สุด ผู้ใหญ่ทำยังไง พวกเขาก็เลียนแบบตามนั้น
คนในบ้านปฏิบัติกับโจวซือเถียนแบบนี้ พวกเขาก็เลยทำตาม
แต่เด็กไม่เข้าใจ ก็ควรจะสอน
ดูแล้วในบ้านคงไม่ได้สอนพวกเขาว่ามารยาทคืออะไร ดังนั้นโจวซือเถียนจึงตั้งใจจะสอนด้วยตัวเอง
ในฐานะพี่สาว สั่งสอนน้องชายที่ยังไม่รู้ความหน่อย ก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม
เด็กไม่รู้ความควรทำยังไง?
ตีสักครั้งก็พอแล้ว
ถ้ายังไม่รู้ความอีกล่ะ?
ก็ตีอีกหลายครั้งก็พอแล้ว
เพียงแต่เด็กมีเยอะไปหน่อย ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะเริ่มลงมือกับใครก่อนดี
โจวซือเถียนกวาดตามองเลือกเป้าหมาย สุดท้ายสายตาก็หยุดที่โจวเว่ยหนาน ซึ่งตั้งแต่เมื่อกี้ก็พูดไม่หยุดเลย
ลูกชายคนโตของบ้านสาม โจวเว่ยตง เรียนอยู่มัธยมในตำบล ปกติพักอยู่ที่โรงเรียน กลับบ้านแค่ช่วงหยุด
ถึงโจวเว่ยตงจะไม่ใช่หลานชายคนโตแท้ๆ แต่เพราะหลานชายคนโตตัวจริงอยู่ในเมืองระดับมณฑล เขาก็แทบไม่ต่างอะไรจากหลานคนโต
พอเขาไม่อยู่บ้าน ก็เป็นเวลาที่โจวเว่ยหนานได้ออกคำสั่ง น้องๆ ข้างล่างต้องฟังเขาทั้งหมด
โจวซือเถียนยิ้มอย่างอ่อนโยน โบกมือเรียกโจวเว่ยหนาน “เว่ยหนาน มาหาพี่หน่อย พี่มีลูก อมให้กิน”
“โกหก เธอจะมีลูก อมได้ยังไง” โจวเว่ยหนานมองเธออย่างไม่เชื่อ
แต่แล้วก็เห็นโจวซือเถียนกางฝ่ามือ ภายในมีลูกอมกระต่ายขาวอยู่หนึ่งเม็ด ดวงตาของโจวเว่ยหนานเป็นประกาย รีบยื่นมือจะคว้า
พอเห็นโจวซือเถียนหลบ เขาก็ไม่พอใจทันที “ไอ้ตัวขาดทุน กล้าขโมยลูก อมของย่า เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นรอย่ากลับมา ฉันจะให้ย่าตีเธอให้ตาย”
โจวซือเถียนไม่พูดอะไร และก็ไม่ให้ลูก อม แค่เดินไปทางห้องของพวกเขา “อยากกินลูก อมก็ตามมา”
โจวเว่ยหนานรีบตามไป อีกสองคนเห็นแบบนั้นก็รีบตามเข้าไปด้วย ปากก็ร้องว่า “พวกเราก็อยากกิน”
พอคนเข้าไปในห้อง โจวซือเถียนก็เก็บลูก อมใส่กระเป๋า ปิดประตู ใส่กลอน แล้วกำมือจนมีเสียงกรอบแกรบ
ดีมาก มากันครบสามคนแล้ว ล่อเข้าห้องแบบนี้ เวลาลงมือก็ไม่ต้องกลัวพวกเขาหนีออกไป แล้วต้องไปไล่จับทีละคน
โจวซือเถียนเดินเข้าไป ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นตบหน้าโจวเว่ยหนานทันที
ครั้งนี้เธอยั้งแรงไว้ ใช้แค่หนึ่งส่วน ถ้าปล่อยเต็มที่ คงตบจนเขาหมุนอยู่กับที่ได้
ยังไม่ทันที่โจวเว่ยหนานจะตั้งตัว เธอก็ตบกลับอีกข้างหนึ่ง
ดีมาก แบบนี้สองข้างดูสมดุลกันพอดี ให้ความรู้สึกสบายตาอย่างยิ่ง
โจวเว่ยหนานที่โดนตบจนมึน เอามือกุมแก้ม มองโจวซือเถียนอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอกล้าตีฉัน ไอ้ตัวขาดทุน รอย่ากลับมา ฉันจะให้ย่าตีเธอให้…”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกโจวซือเถียนเตะจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงแล้วหยุด
โจวเว่ยซีและโจวเว่ยเป่ยตกใจจนชะงัก คำขู่ก็ลืมพูด ได้แต่ยืนมองอึ้งๆ
ที่สำคัญคือพวกเขาไม่คิดเลยว่าโจวซือเถียนจะกล้าลงมือกับพวกเขา
ถึงอย่างนั้น โจวซือเถียนก็ไม่ได้คิดจะปล่อยพวกเขาไป หยิบไม้ที่พิงอยู่หลังประตูขึ้นมา ไม้นี้ตรงมาก จับแล้วถนัดมือสุดๆ
เธอถือไม้ไปชี้ๆ บนหัวของโจวเว่ยซีและโจวเว่ยเป่ย โจวเว่ยซีฮึดขึ้นมา ใช้หัวพุ่งชนใส่โจวซือเถียน
ภาพที่เขาคิดว่าจะชนจนอีกฝ่ายล้มไม่ได้เกิดขึ้น ตรงกันข้าม โจวซือเถียนยื่นมือกดหัวเขาไว้ แล้วเตะเขาไปกองข้างโจวเว่ยหนาน
ใครบอกว่าเด็กไม่รู้ความล่ะ โจวเว่ยเป่ยรู้อยู่แล้วว่าสู้ไม่ได้ ถึงกับกลัวจนฉี่ราด
“เธอ ไปกลิ้งไปตรงนั้นเอง” โจวซือเถียนชี้ไปที่ที่พี่ชายสองคนล้มอยู่
โจวเว่ยเป่ยไม่กล้าขัด รีบนอนลงแล้วกลิ้งไปข้างพวกเขา
โจวซือเถียนไม่เกรงใจ เดินเข้าไปเตะพวกเขาสามคนยกชุด
จากนั้นก็ถาม “รู้ว่าผิดไหม”
เด็กทั้งสามทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้โฮออกมา
“รู้แล้ว ผมรู้ว่าผิดไปแล้ว”
โจวเว่ยซีที่ร้องก่อนถูกโจวซือเถียนเอาไม้จิ้มหน้า “ผิดตรงไหน”
โจวเว่ยซีเองก็ไม่รู้ว่าผิดตรงไหน อ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่ออก
พอเห็นไม้กำลังจะฟาดลงมา เขาก็เหมือนสวรรค์เปิด รีบพุ่งไปกอดขาโจวซือเถียน “พี่ ผมผิดไปแล้ว พี่เป็นพี่แท้ๆ ของผมนะ”
โจวซือเถียนทำหน้ารังเกียจ เตะเขาออก “ลูกพี่ลูกน้อง”
“แต่ก็เป็นพี่น้องกันแท้ๆ คนอื่นเทียบไม่ได้ ผมผิดไปแล้ว อย่าตีอีกเลย”
โจวซือเถียนทั้งเตะทั้งตี ไม่ได้ใจอ่อนเลย
แม้เขาจะยอมรับผิด เธอก็ยังเตะเขาอีกทีที่ก้น “ฉันเป็นพี่เธอตรงไหน ฉันไม่ใช่ไอ้ตัวขาดทุนเหรอ”
“ไม่ๆ ไม่ใช่” โจวเว่ยซีรีบพูด
โจวซือเถียนเตะอีกที “ไม่ใช่แล้วเมื่อกี้บอกจะไปฟ้องย่าให้ตีฉันให้ตาย?”
“พี่ ผมผิดจริงๆ นั่นไม่ใช่ผมพูด พี่รองเป็นคนพูด ถ้าจะตี ไปตีเขาเลย”
โจวซือเถียนหยุดมือ ถือว่าไว้ชีวิตเขาชั่วคราว
โจวเว่ยหนานได้ยินว่าตัวเองโดนน้องขาย ก็เงยหน้ามองอย่างโกรธ
เขาอายุไม่น้อยแล้ว ถึงจะโดนตีจนมึน แต่ก็ยังกัดฟันไม่ยอมรับผิด คิดในใจว่าจะรอให้ปู่ย่ากลับมาแล้วค่อยจัดการโจวซือเถียน
ไม่คิดว่าน้องชายตัวดีจะเปิดปากขายเขาแบบนี้
โจวเว่ยเป่ยอายุน้อย ก็รีบยอมรับผิด พูดติดๆ ขัดๆ ร้องไห้จนมีน้ำมูกโป่งออกมา
เห็นสภาพสกปรกของเขา โจวซือเถียนขมวดคิ้ว เตะเขาไปด้านข้าง
“แล้วเธอล่ะ” โจวซือเถียนมองโจวเว่ยหนานที่หดตัวเงียบอยู่
ไม่คิดว่าโจวเว่ยหนานจะพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน สายตาดุร้าย จับแขนโจวซือเถียนแล้วจะกัด
ยังไม่ทันโดนตัว ก็ถูกโจวซือเถียนตบกลับจนล้มลง อ้าปากพ่นเลือดออกมา พร้อมฟันหลุดออกมาหลายซี่
“ไอ้เด็กเวร อยากตายเหรอ” โจวซือเถียนบีบคอเขาแล้วยกขึ้น
โจวเว่ยหนานรู้สึกหายใจไม่ออก หน้าแดงก่ำ รู้สึกว่าขาทั้งสองลอยจากพื้น ได้แต่ดิ้นสุดแรง
ตอนที่เขาคิดว่าตัวเองจะตาย โจวซือเถียนก็ปล่อยมือ เขาทรุดลงนั่งหอบหายใจแรง
เมื่อกี้เขาคิดว่าตัวเองจะตายจริงๆ
ขณะที่เขาคิดว่าโจวซือเถียนจะปล่อยเขาไป มือข้างนั้นก็มาบีบคอเขาอีกครั้ง คราวนี้กดเขาติดกับกำแพง ทำให้ขยับไม่ได้
เขารู้สึกได้ว่ามือที่บีบคอเขากำลังค่อยๆ ออกแรงเพิ่ม
ตอนที่ยังหายใจได้ โจวเว่ยหนานก็เริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ “พี่ พี่ซือเถียน ผมผิดไปแล้ว ผมรู้ว่าผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ ผมไม่กล้าแล้ว”
เขาไม่อยากตายด้วยน้ำมือโจวซือเถียนก่อนที่ปู่ย่าจะกลับมา
ต่อให้ปู่ย่าช่วยแก้แค้นให้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาตายไปแล้ว
ความกลัวตายเกาะกินในใจ โจวเว่ยหนานจึงยอมรับผิดด้วยเสียงสั่น
โจวซือเถียนได้กลิ่นเหม็นฉี่ จึงถอยหลังไปสองก้าว โจวเว่ยหนานก็กลัวจนฉี่ราด
เธอจุ๊ปากสองที แล้วเอาไม้เคาะมือเล่น
“ต่อไปเห็นฉันต้องเรียกว่าอะไร”
โจวเว่ยซีรีบตอบ “พี่ พี่ซือเถียน พี่คือพี่คนเดียวของพวกเรา”
“ต่อไปคำพูดของฉัน…”
“พวกเราจะฟัง ใครไม่ฟัง พี่ก็ตีให้ตายเลย” โจวเว่ยซีตอบแย่งอีกครั้ง
เขาคิดว่าปกติก็ต้องฟังพี่สองคนอยู่แล้ว ตอนพี่ใหญ่ไม่อยู่ก็ฟังพี่รอง ตอนนี้มีพี่ซือเถียนเพิ่มอีกคนก็ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็นพี่เหมือนกัน
จะฟังใครก็เหมือนกัน ฟังพี่ซือเถียนยังโดนน้อยลงอีก
โจวซือเถียนพอใจมาก “ดี พี่ชอบเด็กเชื่อฟัง โดยเฉพาะเด็กแบบเธอที่รู้ผิดไปแล้วแก้ไขได้ มา นี่เป็นรางวัลของพี่”
เธอหยิบลูกอมกระต่ายขาวจากกระเป๋า โยนให้โจวเว่ยซี
ค่าความรู้สึกของทั้งสามคนเพิ่มขึ้นมาตลอด โจวเว่ยเป่ยอายุน้อย ส่วนใหญ่เป็นความกลัว
พอเห็นโจวซือเถียนให้ลูกอมโจวเว่ยซี ก็กลายเป็นความอิจฉา
โจวเว่ยซียอมรับผิดเร็ว อารมณ์เลยไม่แกว่งมาก ที่สำคัญคือเขาปลอบตัวเองเก่ง ค่าความรู้สึกที่ให้จึงน้อยที่สุด
มีแค่โจวเว่ยหนาน ที่ปากยอมรับผิด แต่ในใจเกลียดจนแทบตาย คงกำลังคิดว่าจะรอผู้ใหญ่กลับมาแล้วจัดการเธอ
โจวซือเถียนมองเขา ใช้ไม้จิ้มไหล่ “น้องชาย เธอยังไม่ซื่อสัตย์นะ พี่ต้องคอยดูต่อ ถ้าฉันจับได้ ครั้งหน้าจะไม่ปล่อยง่ายๆ แบบนี้แล้ว”
โจวเว่ยเป่ยแม้จะเล็กแต่ก็ไม่โง่ รีบเข้ามาถาม “พี่ แล้วผมล่ะ”
เขาคิดว่ามีลูก อมกิน โดนตีสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
“พูดช้าไป รอบหน้าพูดให้เร็วกว่านี้”
โจวเว่ยเป่ยดูผิดหวัง “ก็ได้”
เขามองตาละห้อยตอนโจวเว่ยซีแกะลูกอมกระต่ายขาวใส่ปาก หรี่ตาแล้วยิ้มประจบ “พี่ซือเถียน ลูก อมนี้หวานจริงๆ”
โจวซือเถียนมองสองคนที่ฉี่ราดแล้วขมวดคิ้ว “ไปเปลี่ยนกางเกง แล้วเอาไปซักเอง”
“ผมซักไม่เป็น” โจวเว่ยเป่ยร้องไห้อีก
“ไม่เป็นก็เรียน ไม่มีใครเกิดมาแล้วทำเป็นเลย ซักเอง ไม่งั้นพรุ่งนี้ก็ใส่กางเกงนี้ไปโรงเรียน ให้ครูกับเพื่อนรู้ว่าพวกเธอสองคนฉี่ราด”
โจวเว่ยเป่ยเพิ่งอยู่ประถม 1 ถึงรู้ก็ไม่เป็นไร
แต่โจวเว่ยหนานไม่เหมือนกัน ปีนี้อายุสิบสอง อยู่ประถม 5 ใกล้จะจบประถมแล้ว ถ้าเพื่อนรู้ว่าเขายังฉี่ราด ต่อไปคงไม่มีหน้าอยู่ในหมู่บ้าน
ทั้งสองจึงยอมไปซักกางเกงอย่างว่าง่าย ไม่กล้าออกไปข้างนอก กลัวคนเห็น จึงเอากะละมังตักน้ำจากโอ่งมาซักอย่างลับๆ
โจวเว่ยซีเดินตามโจวซือเถียนเหมือนลูกสมุน เห็นเธอนั่งใต้ชายคา ก็รีบจะนั่งตาม
“ไปเอาหนังสือเรียนของเธอมาให้ฉันดู” โจวซือเถียนใช้ไม้จิ้มเขา
โจวเว่ยซีรีบวิ่งเข้าไปเอาหนังสือเรียนมาให้ พร้อมการบ้านทั้งหมด
การบ้านเละเทะมาก ผิดเต็มไปหมด
โจวซือเถียนมองแล้วรู้สึกรังเกียจ เธอเดาไม่ผิดจริงๆ หลานชายพวกนี้ของตระกูลโจวเรียนไม่เก่งเลย
ไม่รู้ว่าคนในบ้านมั่นใจเกินไป หรือคิดว่าเป็นผู้ชายเลยต้องเก่ง อาสะใภ้สามของเธอชมลูกตัวเองทุกวันว่าฉลาด สุดท้ายเรียนได้แค่นี้
ยังพูดอีกว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ คงเป็นตัวเต็งสอบได้ที่หนึ่ง
มีที่ไหนที่หนึ่งจะลอกโจทย์ผิดได้ขนาดนี้