“อย่าไป!” เว่ยสวินรีบขวางเธอไว้ “เธอจะอายุ 20 แล้ว พอผ่านวันเกิดไป พวกเราก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน”
“แต่หลินหลินอยากไปเรียนต่อต่างประเทศมาตลอด ตระกูลหลินช่วยให้เธอเข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดได้จริงๆ แต่บ้านฉันทำไม่ได้…”
เว่ยหลินหลินรีบพูดว่า “พี่ การหมั้นระหว่างพี่กับหลินอวิ๋นซูกำลังจะตกลงกันแล้ว พี่จะให้ตระกูลหลินมองบ้านพวกเรายังไง!”
“ตั้งแต่ต้นจนจบฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานกับหลินอวิ๋นซู เป็นเธอที่คอยตามตื๊อฉัน!” เว่ยสวินขมวดคิ้ว “ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ฉันจะไปอธิบายกับตระกูลหลินเอง”
เว่ยหลินหลินพูดอย่างโมโหว่า “ไม่เอาตระกูลใหญ่ดีๆ อย่างตระกูลหลิน กลับจะไปแต่งกับคนบ้านเล็กแบบเธอ พ่อแม่ก็ไม่มีทางเห็นด้วยหรอก!”
“แม่ชอบถิงถิงมาตลอด เธอจะยอมแน่ ส่วนธุรกิจของพ่อ ฉันรับช่วงต่อเองได้ ไม่จำเป็นต้องเกาะตระกูลนั้น!”
เว่ยหลินหลินเบิกตากว้าง “แล้วฉันล่ะ? พี่ จดหมายแนะนำจากตระกูลหลินช่วยให้ฉันเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในรัฐจื่อโหยวได้ พี่จะไม่สนใจฉันแล้วเหรอ!”
“เธอถึงขั้นจะทำร้ายลูกของฉัน แล้วทำไมฉันต้องสนใจเธอ?” เว่ยสวินพูดเสียงหนัก “ฉันรู้ว่าเธอดูถูกชาติกำเนิดของถิงถิงมาตลอด ในเมื่อเธอรับไม่ได้ และในเมื่อเธออยากไปเรียนที่รัฐจื่อโหยวขนาดนั้น งั้นฉันจะส่งเธอไปเอง อย่ากลับมาอีกเลย!”
“มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดก็เลิกฝันไปได้เลย ด้วยผลการเรียนแบบเธอจะเรียนออกมาดีอะไรได้ กลับบ้านไปเก็บของ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนส่งเธอไป!”
พอได้ยินคำพูดของเว่ยสวิน หลูถิงก็มองเว่ยหลินหลินอย่างสะใจ
ดูถูกฉันดีนัก!
เว่ยหลินหลินโมโหจนแทบเสียสติ “พี่ ฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นะ ทุกอย่างนี่หลูถิงกำลังยุแยง ไม่สิ มีคนกำลังยุแยงฉันกับหลูถิงต่างหาก! เพื่อนในห้องทุกคนได้ยินหมดแล้ว!”
“ยุแยงอะไร?” เว่ยสวินขมวดคิ้ว
“ไม่ใช่ยุแยง แต่เพื่อนในห้องกำลังสอนฉันว่าจะแต่งงานกับคุณอย่างถูกต้องเหมาะสมยังไง อีกอย่าง เธอยังช่วยชีวิตฉันด้วย ตอนหลินหลินผลักฉัน ถ้าไม่ได้เธอช่วยพยุงไว้ หัวฉันก็คงชนมุมโต๊ะไปแล้ว” หลูถิงอธิบาย
เว่ยหลินหลินมองหลูถิงเหมือนมองคนโง่ “เธอโง่หรือเปล่า หล่อนบิดแขนเธอจนหลุด เธอยังช่วยพูดแทนหล่อนอีกเหรอ?”
หลูถิงแค่นเสียงเย็น “ก็ฉันใช้วงเวียนแทงเธอก่อน จะไม่ให้เธอสู้กลับเลยหรือไง? ยังไงเรื่องที่เธอช่วยฉันก็เป็นความจริง เรื่องที่เธอช่วยชีวิตฉันก็เป็นความจริง ฉันยกโทษให้เธอแล้ว”
“เดิมทีฉันก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเธอ เป็นเธอที่ให้ฉันไปจัดการเธอ ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ”
“เธอไม่ชอบขี้หน้าเธอ แล้วทำไมเธอไม่ลงมือเองล่ะ!”
เว่ยหลินหลินก็โมโหขึ้นมาเหมือนกัน “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอนั่งอยู่หน้าเธอ ฉันก็ไม่คิดจะใช้เธอไปสั่งสอนเธอหรอก เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”
เว่ยสวิน “……พอได้แล้ว! หุบปาก!”
“บอดี้การ์ด พาคุณหนูกลับบ้าน แล้วคุมให้เธอเก็บกระเป๋า!”
หลังจากบอดี้การ์ดพาเว่ยหลินหลินออกไปแล้ว เขาก็พูดกับหลูถิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันจะจัดการเรื่องพักการเรียนให้เธอ เธอพักผ่อนที่นี่ดีๆ หนึ่งคืน ฉันโทรหาแม่เธอแล้ว”
“ค่ะ พี่สวินดีที่สุดเลย” หลูถิงยิ้มแล้วจูบแก้มเขาทีหนึ่ง
ยังต้องขอบคุณหนิงเมี่ยว ไม่อย่างนั้นเธอก็คงคิดวิธีส่งเว่ยหลินหลินไปต่างประเทศไม่ออก
แบบนี้ ก็ไม่มีใครขวางเธอไม่ให้แต่งเข้าตระกูลเว่ยได้อีกแล้ว
...............................................................................................
ขณะเดียวกัน ตระกูลหนิง
“อะไรนะ หนิงเมี่ยวทำคนนั้นพิการ?” หนิงอวี้ตกใจ คนคนนั้นเป็นผู้ชายโตเต็มวัยที่ทำงานใช้แรงงานหนักได้เลยนะ
หนิงเทียนเต๋อบีบหว่างคิ้ว แล้วพูดเสียงต่ำว่า “อืม ฉันประเมินความสามารถของเธอต่ำไป จากคำบอกเล่าในที่เกิดเหตุ เธอมีฝีมือไม่ธรรมดา เหมือนคนที่ผ่านการฝึกมา สามารถบิดแขนหัก เตะเข่าจนแตกได้อย่างง่ายดาย”
“แล้วเธอทำร้ายคนแบบนั้น ไม่ถูกจับเหรอ?” หนิงอวี้ถาม
“เธอเป็นฝ่ายแจ้งตำรวจก่อน ต่อหน้าทุกคนเธอชี้ว่าพวกนั้นเป็นพ่อค้ามนุษย์ แล้วก็หลอกเอาคำพูดเรื่องถูกจ้างมาจากพวกนั้นได้” หนิงเทียนเต๋อมีสีหน้าจริงจัง “อีกอย่าง คนของตระกูลฉินยังช่วยหาทนายให้เธอ เธอเลยถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย”
“แต่เธอวางใจได้ พวกเราไม่ได้ทิ้งหลักฐานไว้ ไม่ว่าพวกเขาจะสืบยังไง ก็สืบมาถึงตระกูลหนิงไม่ได้”
เขาถามว่า “เสี่ยวอวี้ เธอรู้จักฉินฉานมากแค่ไหน?”