หนิงเมี่ยวเลิกคิ้ว “ซูเหยียนเหรอ?”
“พี่สาว พี่จำผมได้ด้วยเหรอ?!”
ซูเหยียนดีใจอยู่บ้าง ตอนเด็กเขาไม่ได้มีหน้าตาแบบนี้ แต่เป็นเด็กอ้วนๆ แม้แต่เสียงก็คงเปลี่ยนไปแล้วแน่นอน
“แน่นอนอยู่แล้ว” หนิงเมี่ยวยิ้มพลางมองสำรวจเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอียงศีรษะพูดว่า “ทำไม ตอนนี้คิดจะตั้งใจออกกำลังกายดีๆ แล้วเหรอ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ปลายหูของซูเหยียนก็แดงขึ้นเล็กน้อย เขากระแอมเบาๆ ครั้งหนึ่ง “ผมไม่ได้กินอาหารขยะมานานแล้ว ทุกเช้าตื่นตอนตีห้าครึ่งไปฝึกตอนเช้า ฝึกเสร็จแล้วค่อยไปโรงเรียน ตอนนี้ผมปกป้องพี่สาวได้แล้ว”
“เมื่อวานผมเห็นพี่ที่หน้าโรงเรียน ถึงได้รู้ว่าพี่กลับมาแล้ว”
“เดิมทีพี่ชายกับพ่อของผมก็ควรมาร่วมงานเลี้ยงเหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกเขาไปเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ กลับมาไม่ทัน แต่ว่าผมบอกข่าวที่พี่กลับมาอย่างปลอดภัยให้พวกเขารู้แล้ว พวกเขาดีใจกันมาก”
ซูเหยียนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ก่อนเอียงหน้าเข้าไปใกล้เธอแล้วถามเสียงเบา “พี่สาว ด้วยฝีมือของพี่ ตอนนั้นคงไม่ได้...”
หนิงเมี่ยวไม่ได้ปิดบังเขา เธอพยักหน้า “อืม ฉันไปที่อื่นมา หลายปีมานี้สบายดี ที่ไม่ได้ติดต่อพวกนาย ก็เพราะสถานที่ที่ฉันไปมันไกลไปหน่อย”
ซูเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนพูดเสียงต่ำขึ้นมาทันที “ขอโทษนะครับ...ตอนนั้นเพราะผม พี่ถึงเกิดเรื่อง”
ตอนนั้น ในช่วงบ่ายธรรมดาวันหนึ่ง หนิงเมี่ยวตั้งใจออกจากโรงเรียนไปซื้อชานมกับไก่ทอดให้เขา ใครจะคิดว่าไปครั้งนั้นแล้ว จะไม่ได้กลับมาอีกเลย
หลังจากนั้น เขาก็เลิกอาหารขยะทุกอย่างทันที ทุกวันก่อนฟ้าสางก็ลุกขึ้นมาฝึกวิชา ไม่ว่าจะลมหรือฝนก็ไม่เคยหยุด หลายปีมานี้ ในใจของเขามีแต่ความรู้สึกผิดและความเสียใจ
หนิงเมี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ซูเหยียน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันไม่เคยโทษนายเลย”
พูดจบ เธอก็ยิ้มขึ้น ดวงตาหยีเป็นเสี้ยวพระจันทร์พลางพูดให้กำลังใจว่า “ต่อไป ฉันต้องฝากให้นายปกป้องแล้วนะ!”
ไม่ไกลออกไป ฉินเชียนที่กำลังเข้าสังคมอยู่เปลี่ยนสายตาไปมอง ก่อนจะเห็นหนิงเมี่ยวยืนเคียงข้างกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เด็กสาวที่แต่งหน้าอ่อนๆ หลังผ่านการแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน ก็เหมือนภูติน้อยในโลกมนุษย์ ยิ้มหวานอย่างจริงใจ แค่เห็นรอยยิ้มจากใจนั้นก็ทำให้คนรู้สึกยินดีตามไปด้วย
เด็กหนุ่มมีใบหน้าเย็นชา ท่าทางเบื่อโลกอย่างเกียจคร้าน ดูเป็นคนที่ไม่ควรไปหาเรื่องด้วยอย่างมาก แต่กลับก้มหน้ามองเด็กสาวอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่ได้กลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งยังทะนุถนอมอย่างยิ่ง
เงาร่างที่งดงามราวภาพฝันนั้นสะท้อนเข้าไปในดวงตาของฉินเชียน ทำให้เขาเหม่อไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็พลันดูแย่ลงทันที เขาเดินเร็วตรงเข้าไปโดยแทบไม่ต้องคิด ก่อนตวาดเสียงต่ำว่า “หนิงเมี่ยว!”
หนิงเมี่ยวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นโทสะที่ไม่ทราบสาเหตุในดวงตาของเขา
“ผู้หญิงเจ้าชู้อย่างเธอ เมื่อกี้ยังคุยกับเฉินจิ้นอย่างสนิทสนม พอเฉินจิ้นไปแล้ว ก็ไปเกาะผู้ชายคนอื่นอีก เธอคิดว่างานเลี้ยงของคุณปู่เป็นสถานที่ให้เธอยั่วผู้ชายหรือไง?”
ซูเหยียนฟังออกว่าฉินเชียนหมายถึงอะไร ดวงตาหงส์หรี่ลงทันที เขาอยากพุ่งเข้าไป แต่กลับถูกหนิงเมี่ยวขวางไว้ สีเย็นเยียบปรากฏขึ้นในดวงตา ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “คุณชายฉิน คุณคิดว่าเพราะคุณเป็นคนตระกูลฉิน ผมก็เลยไม่กล้าต่อยคุณหรือ?”
เรื่องชกต่อย เขาไม่เคยกลัวใครมาก่อน
ฉินเชียนสูดหายใจลึก ก่อนพูดเสียงหนัก “นายรู้ไหมว่าผู้หญิงที่นายปกป้องอยู่คนนี้เป็นพวกเห็นแก่เงิน เลือกลงมือกับแต่คนรวย อีกอย่างเธอยังเคยถูกพ่อค้ามนุษย์ลักพาตัว หายตัวไปหลายปี นายคิดว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง?”
“ซูเหยียน ถ้านายชอบเธอ แบบนั้นก็คือทำให้ตระกูลซูเสียหน้า!”
ดวงตาเย็นชาของซูเหยียนพลันดำมืดลงทันที เขากำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลสงบของเด็กสาวดังขึ้น “ซูเหยียน หมากัดนาย นายไม่จำเป็นต้องกัดกลับ”
ซูเหยียนถอนหายใจออกมา ก่อนตอบเสียงต่ำ “อืม”
ดวงตาของหนิงเมี่ยวใสกระจ่าง ริมฝีปากสีชมพูยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนพูดยิ้มๆ ไม่ยิ้มว่า
“คุณชายฉิน ฉันกับคุณไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย แล้วทำไมคุณถึงสนใจเรื่องของฉันขนาดนี้ล่ะ?”
ฉินเชียนหัวเราะเยาะ “ฉันสนใจเรื่องของเธอ? เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”
“อ้อ ถ้างั้นทำไมคุณถึงจ้องแต่เรื่องของฉันล่ะ?” หนิงเมี่ยวเอียงศีรษะ สีหน้าไร้เดียงสาเหมือนไม่เข้าใจ ก่อนจู่ๆ จะยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง “สายตาของคุณไม่มั่นคงเลยนะ คุณว้าวุ่นใจแล้วสินะ”
ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของเธอ ฉินเชียนรู้สึกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองรวนไปชั่วขณะ