มีพนักงานเสิร์ฟถือแก้วน้ำผลไม้อุ่นๆ เดินผ่าน เว่ยหลินหลินหยิบมาสองแก้วตามสบาย ก่อนยื่นให้หนิงเมี่ยวแก้วหนึ่ง “ฉันคออ่อน ดื่มน้ำผลไม้ได้ไหม ถ้าเธอยอมให้อภัยฉัน”
หนิงเมี่ยววางค็อกเทลลง ก่อนยิ้มตาหยีรับน้ำผลไม้มา “ทำไมจู่ๆ ถึงคิดจะขอโทษล่ะ”
เว่ยหลินหลินพูดอย่างจริงจัง “ฉันจัดการเธอเพราะความเข้าใจผิดบางอย่าง ไม่อย่างนั้นฉันกับเธอก็ไม่ได้มีเรื่องแค้นอะไรกัน แล้วทำไมฉันต้องให้หลูถิงไปกลั่นแกล้งเธอด้วยล่ะ?”
“เพราะเธอเข้าห้องสิบแปดได้ด้วยความสัมพันธ์ของตระกูลฉิน ฉันเลยคิดว่าเธอมาชิงคู่หมั้น
ของอวี้อวี้ ต่อมาหลังอวี้อวี้รู้เรื่องนี้ ก็ช่วยอธิบายแทนเธอ ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด”
เธอยิ้มเยาะตัวเอง “อีกไม่นานฉันก็จะไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว ไม่มีอะไรปล่อยวางไม่ได้ ดื่มแก้วนี้เพื่อลบความแค้นกันดีไหม?”
หลังพูดจบ เธอก็ดื่มน้ำผลไม้จนหมดเป็นคนแรก ก่อนมองไปทางหนิงเมี่ยว
หนิงเมี่ยวลดสายตาลง ริมฝีปากสีชมพูยกขึ้นเล็กน้อย พลางมองน้ำผลไม้ในแก้ว
นี่คือน้ำองุ่นคั้นสดแบบไม่ใส่น้ำตาลชนิดหนึ่ง ทั้งยังอุ่นมาแล้ว รสสัมผัสขมเล็กน้อย แต่มีรสหวานตามมา เธอมั่นใจได้ว่าในนี้ไม่ได้ใส่ยาสลบหรือยาอย่างอื่น
แต่เธอเดาออกแล้วว่าข้างในใส่อะไรลงไป เพราะเรื่องนั้นสำหรับตระกูลหนิงแล้วไม่ถือเป็นความลับอะไร หากหนิงอวี้ตั้งใจเปิดเผย เว่ยหลินหลินก็สามารถสืบรู้ได้
“ทำไมล่ะ ฉันขอโทษเธออย่างจริงใจขนาดนี้ เธอไม่อยากให้อภัยฉันเหรอ?” เว่ยหลินหลินขมวดคิ้ว
หนิงเมี่ยวครุ่นคิดอยู่บ้าง ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น เธอคงสาดน้ำผลไม้ใส่หัวเว่ยหลินหลินไปตั้งนานแล้ว แต่ที่นี่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของผู้ใหญ่ฝ่ายฉินฉาน อีกทั้งฉินฉานก็อยู่ที่นี่ด้วย...
เธอยิ้มหวาน ก่อนพูดเบาๆ ว่า “ลบความแค้นกันงั้นเหรอ...”
จากนั้นก็เงยหน้าดื่มจนหมดแก้วในอึกเดียว เว่ยหลินหลินไม่ทันสังเกตว่า ภายใต้การบดบังของผ้าปูโต๊ะ ข้างเท้าของหนิงเมี่ยวมีน้ำผลไม้กองหนึ่งเพิ่มขึ้นมา ในงานเลี้ยงระดับนี้ อีกไม่นานก็จะมีพนักงานเสิร์ฟสังเกตเห็นและรีบทำความสะอาดทันที
ในใจของเว่ยหลินหลินตื่นเต้นขึ้นมา ก่อนยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มแล้วพูดว่า
“พูดไปก็ต้องขอบคุณเธอเหมือนกัน ฉันถึงได้มีโอกาสไปเรียนต่อต่างประเทศ”
“อย่างนั้นเหรอ?”
เด็กสาวเอียงศีรษะ ก่อนที่ใบหน้าทั้งสองข้างจะขึ้นสีแดงผิดปกติอย่างกะทันหัน แม้แต่สายตาก็เริ่มพร่าเลือนขึ้นมา
เว่ยหลินหลินประหลาดใจอยู่บ้าง สิ่งที่หนิงอวี้พูดเป็นความจริง หนิงเมี่ยวแพ้ธีโอฟิลลีนจริงๆ ด้วย! เพราะธีโอฟิลลีนมีรสขมเล็กน้อยและละลายในน้ำร้อนได้ง่าย เธอจึงตั้งใจใช้น้ำผลไม้อุ่นๆ กลบรสขมของธีโอฟิลลีน แต่คิดไม่ถึงว่าหนิงเมี่ยวจะติดกับง่ายขนาดนี้
เธอแสร้งทำเป็นเป็นห่วงแล้วพูดว่า “เธอเป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า?”
แม้แต่น้ำเสียงของเด็กสาวก็เบาและช้าลง “เวียนหัวนิดหน่อย ไม่สบาย...”
เว่ยหลินหลินรีบพยุงหนิงเมี่ยวที่ดูมึนงงทันที ก่อนพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “เธอดูไม่ค่อยดีเลย ฉันพาเธอไปพักข้างๆ หน่อยดีกว่า”
“อืม” หลังอาการแพ้ธีโอฟิลลีนกำเริบ หนิงเมี่ยวเชื่อฟังเป็นพิเศษ ราวกับคนเมา เหมือนสูญเสียความสามารถในการตัดสินใจทั้งหมดไปแล้ว
เว่ยหลินหลินพาเธอออกไปได้อย่างง่ายดาย ก่อนพาเธอขึ้นไปยังห้องพักของโรงแรมชั้นบน
เธอพยุงหนิงเมี่ยวไปเคาะประตูห้องหนึ่ง หานอี้เปิดประตูจากด้านในออกมา พอเห็นหนิงเมี่ยวในสภาพเมามาย ก็ยิ้มอย่างดีใจว่า “หลินหลินวางใจเถอะ ฉันจะเอาเธอให้ได้”
“พี่ชาย มาช่วยพยุงเธอหน่อย ฉันไปก่อนนะ”
เว่ยหลินหลินกำลังจะผลักหนิงเมี่ยวไป ทั้งที่เด็กสาวดูไร้สติอยู่แท้ๆ แต่จู่ๆ แววตากลับแจ่มชัดขึ้นมา เธอใช้มือข้างหนึ่งฟันลงที่ด้านข้างลำคอของเว่ยหลินหลินจนสลบ ส่วนอีกมือดีดนิ้วข้างหูหานอี้ ก่อนจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของเขา
“มองตาฉัน” น้ำเสียงว่างเปล่าราวกับดังมาจากปลายฟ้า เหมือนเสียงพึมพำของเทพเจ้า แฝงไปด้วยความหมายของการล่อลวงและกล่อมประสาท หานอี้เหมือนถูกสะกดให้นิ่งค้างอยู่กับที่
“เธอเป็นของนายแล้ว เธอคือคนที่นายแอบรักมาตลอด เป็นผู้หญิงที่นายชอบที่สุด”
หนิงเมี่ยวผลักเว่ยหลินหลินไปบนตัวหานอี้เบาๆ
“พูดทวนอีกครั้ง”
“เธอเป็นของผมแล้ว เธอคือคนที่ผมแอบรักมาตลอด เป็นผู้หญิงที่ผมชอบที่สุด” หานอี้พูดทวนอย่างสงบนิ่ง
หนิงเมี่ยวโค้งดวงตายิ้ม หางตาแดงเข้มราวโลหิต ขับให้รอยยิ้มในดวงตาของเธอดูทั้งอ่อนโยนและกระหายเลือด “อย่าลืมกินยานะ ขอให้พวกนายมีค่ำคืนที่แสนงดงาม”