หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ รถก็มาถึงหมู่บ้านที่หนิงเมี่ยวพักอยู่ในตอนนี้
เธอยื่นเสื้อสูทของฉินฉานที่ทิ้งไว้ให้คนขับด้านหน้า “คุณคนขับคะ นี่เสื้อของคุณฉิน รบกวนช่วยคืนให้เขาด้วยนะ”
ฉินเยี่ยนที่ถูกเรียกว่าคนขับเป็นครั้งแรกในชีวิต “……”
เขาเผยรอยยิ้มแบบมืออาชีพออกมา “ได้ครับคุณหนิง”
หลังหนิงเมี่ยวลงจากรถและเดินจากไปแล้ว ฉินเยี่ยนก็เหลือบมองกลุ่มแชตภายใน เห็นพวกพี่น้องกำลังซุบซิบถามว่าเด็กสาวที่นายท่านฉินให้พวกเขาไปสืบช่วงนี้ ตัวจริงสวยหรือเปล่า มีความสามารถอะไรบ้างและเรื่องอื่นๆ
ฉินเยี่ยนไม่ได้พิมพ์ตอบ แต่สีหน้ากลับปิดความภูมิใจไว้ไม่มิด
ยังไงซะ เขาก็เป็นคนนอกเหนือจากฉินหานเพียงคนเดียวที่ได้เห็นตัวจริงของหนิงเมี่ยวนี่นะ หึ!
....................................................................
หลังงานเลี้ยงวันเกิด หนิงเมี่ยวเฝ้ารอการตอบกลับจากฉินฉานมาตลอด แต่เธอรอแล้วรออีก จนกระทั่งถึงวันจันทร์ ฉินฉานก็ยังไม่รับคำขอเป็นเพื่อนวีแชตของเธอ...
เช้าวันจันทร์ หนิงเมี่ยวลงมาชั้นล่าง ก็เห็นคนขับที่ส่งเธอกลับครั้งก่อน มายืนรออยู่หน้าหมู่บ้านของเธอตั้งแต่เช้า
หนิงเมี่ยวยิ้มทักทายว่า “ที่แท้ก็คุณนี่เองคุณคนขับ ฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดีคะ?”
ฉินเยี่ยนตอบอย่างสุภาพว่า “คุณหนิงเรียกผมว่าฉินเยี่ยนก็พอครับ เยี่ยนที่มีไฟสามตัว”
หนิงเมี่ยวโค้งริมฝีปากขึ้น ก่อนพูดหยอกอย่างสนใจว่า “คุณมีพี่น้องหรือเพื่อนร่วมงานอีกสี่คนหรือเปล่า ที่ชื่อฉินซิน ฉินเซิน ฉินเหมี่ยว ฉินเหยา?”
ฉินเยี่ยน “……” จู่ๆ ก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังอย่างไม่มีสาเหตุ
คุณหนิงเดาได้แม่นชะมัด!
เขาหัวเราะแห้งๆ “คุณหนิงล้อเล่นแล้วครับ”
หนิงเมี่ยวกำลังจะไปกินอาหารเช้า ดังนั้นฉินเยี่ยนจึงทำได้เพียงตามเธอไป
ภายในร้านเกี๊ยวน้ำเล็กๆ “คุณหนิง ผมได้รับมอบหมายจากคุณชายฉิน ให้มาช่วยจัดการเรื่องย้ายห้องเรียนให้คุณครับ”
“เพราะเรื่องเมื่อวันเสาร์ คุณท่านฉินถึงเพิ่งรู้ว่าคุณชายฉินเชียนพาคุณไปอยู่ห้องสิบแปดของมอหก จึงสั่งให้ช่วยย้ายห้องให้คุณ สุดท้าย คุณชายฉินบอกว่าทำอะไรต้องทำให้จบ เขาจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง”
“คุณชายฉินบอกว่า บรรยากาศของห้องสิบแปดไม่เหมาะกับการเรียน นิสัยคบกันเล่นๆ กับเที่ยวเล่นของพวกนั้นจะส่งผลต่อคุณ ถ้าคุณยินดี สามารถย้ายไปห้องไหนก็ได้”
หนิงเมี่ยวตักเกี๊ยวขึ้นมาหนึ่งลูก ก่อนเอียงศีรษะพูดว่า “งั้นห้องสิบเจ็ด?”
ฉินเยี่ยน “……”
ถ้าไม่นับห้องสิบแปดที่ค่อนข้างพิเศษ ห้องอีกสิบเจ็ดห้องจะเรียงตามผลการเรียน ซึ่งห้องสิบเจ็ดคือห้องที่ผลการเรียนแย่ที่สุดของทั้งระดับมอหก อีกทั้งอาจารย์ก็ปล่อยค่อนข้างอิสระ
เขาจึงเน้นย้ำอีกครั้งว่า “คุณชายฉินบอกแล้วครับ ว่าต่อให้คุณอยากไปห้องหนึ่งก็ยังได้ครับ”
หนิงเมี่ยวเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มอย่างน่ารักแล้วพูดว่า “ฉันเป็นเด็กดี ไม่อยากเพิ่มความกดดันให้ครูห้องหนึ่งค่ะ”
เธอไม่ได้คิดจะตั้งใจฟังในห้องเรียนอยู่แล้ว แน่นอนว่าต้องหาห้องที่อู้งานได้
ฉินเยี่ยนนึกถึงวุฒิประถมของหนิงเมี่ยว ก็จริง สำหรับเธอแล้ว สภาพแวดล้อมแบบห้องหนึ่งอาจกดดันเกินไป ยังสู้ค่อยๆ ตามการเรียนในห้องสิบเจ็ดไม่ได้ ด้วยความเข้มข้นด้านการเรียนการสอนของโรงเรียนอวี้หัว ต่อให้เป็นห้องสิบเจ็ดก็ยังหนักเอาเรื่อง
แต่เขาทำได้เพียงตอบว่า “ได้ครับ ผมจะช่วยจัดการเรื่องเอกสารให้คุณหนิง”
“อีกอย่าง คุณชายฉินบอกแล้วว่า คุณไม่ต้องเก็บเรื่องวันเสาร์มาใส่ใจ เขาส่งคุณไปโรงพยาบาลเพราะเป็นความรับผิดชอบพื้นฐานของเจ้าภาพ ส่วนการจัดการตระกูลเว่ยกับตระกูลหาน ก็เพื่อรักษาสถานะของตระกูลฉิน”
“คนของตระกูลเว่ยกับตระกูลหานกล้าวางแผนเล่นงานแขกของตระกูลฉินในงานวันเกิดของคุณท่าน นั่นเท่ากับยั่วยุตระกูลฉิน และล่วงเกินคนของตระกูลฉินทั้งหมด เรื่องนี้ คุณท่านก็สนับสนุนเหมือนกัน”
หนิงเมี่ยวดื่มน้ำซุปเกี๊ยวไปหนึ่งคำเล็กๆ เหตุผลนี้ฟังดูสวยหรูดีทีเดียว
“คุณชายฉินยังบอกอีกว่า ให้คุณหนิงตั้งใจเรียน และหาเพื่อนเพิ่มหน่อย”
หนิงเมี่ยวพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “เขาพูดตั้งเยอะ ทำไมไม่มาพูดกับฉันเองล่ะคะ?”
ไม่ยอมเพิ่มวีแชตเธอ แต่กลับยุ่งเรื่องของเธอไม่น้อยเลย
“คุณชายฉินไปทำงานต่างเมืองแล้ว คาดว่าอีกพักใหญ่คงยังไม่กลับหนานเฉิง”
“งั้นทำไมเขาไม่รับวีแชตฉันล่ะ?” หนิงเมี่ยวมองฉินเยี่ยนแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย
เรื่องนี้ฉินฉานพูดไว้จริงๆ ดังนั้นภายใต้สายตาของหนิงเมี่ยว ฉินเยี่ยนจึงตอบอย่างกดดันอยู่บ้างว่า “คุณชายฉินบอกแล้วครับ ว่านั่นเป็นบัญชีสำหรับทำงาน เพิ่มได้แค่ความสัมพันธ์ทางงานเท่านั้นครับ”