ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น คุณท่านฉินกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร ส่วนในดวงตาเรียวยาวของฉินฉานมีประกายดำมืดวาบผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง
หนิงเมี่ยวครุ่นคิดเล็กน้อยก็เข้าใจ เธอเลิกคิ้วขึ้น จากภาพในความทรงจำ เธอหาเจอฉินเชียนที่ยืนอยู่ข้างฟลอร์เต้นรำอย่างไม่สะดุดตา อ้อ ที่แท้เมื่อคืนเขาก็อยู่ที่นั่นเหมือนกัน
“คุณชายฉินเข้าใจผิดแล้วค่ะ ตอนนั้นบังเอิญมีคนเมาเดินผ่านมา คุณเฉินเลยยกมือช่วยกันไว้ จากมุมที่คุณมองมา แน่นอนว่าย่อมเข้าใจผิดได้ง่าย” หนิงเมี่ยวยิ้มกล่าว
“ตรงปากบันไดมีกล้องวงจรปิดความละเอียดสูง คุณชายฉินจะไปถามคุณเฉินก็ได้ ถ้าเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมจริง เขาไม่มีเหตุผลต้องปิดบังคุณ”
ฉินเชียนยังคงเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัวเองเห็น เขาจึงซักถามต่อ “ถ้าเป็นแค่เพื่อนธรรมดาหรือหุ้นส่วนทางธุรกิจ เฉินจิ้นจะดูแลเธอขนาดนี้ได้ยังไง ดูเหมือนเขาจะปกป้องเธอดีมากเลยนะ”
“อ้อ น่าจะเพราะฉันเคยช่วยชีวิตเขาไว้ล่ะมั้งคะ” หนิงเมี่ยวตอบอย่างไม่ใส่ใจ
จู่ๆ ฉินเชียนก็เข้าใจขึ้นมา เขาแค่นหัวเราะเย็นชา “ช่วยชีวิตฉันไว้ แล้วยังช่วยชีวิตเฉินจิ้นอีก เธอนี่ชอบช่วยคนรวยมีอำนาจจริงๆ！”
“คุณปู่ครับ คุณปู่มองเห็นธาตุแท้ของหนิงเมี่ยวแล้วหรือยัง เธอก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่เงินที่เลือกคบคนมีประโยชน์！ตอนนั้นเธอต้องคิดจะเกาะตระกูลฉินของพวกเราแน่ ถึงได้กล้าเสี่ยงอันตรายช่วยผมไว้”
“ใช้เส้นสายของตระกูลฉินส่งเธอเข้าเรียนที่โรงเรียนอวี้หวา มีแต่จะทำให้ตระกูลฉินเสียหน้า！”
ในใจหนิงเมี่ยวรู้สึกอัศจรรย์ใจ ตอนนั้นเธอช่วยของอะไรกันแน่？
ฉินเชียนทำงานด้านชิปงั้นเหรอ？ ได้เลย
เธอยังคงมีรอยยิ้มอ่อนหวานน่าเอ็นดูเหมือนเดิม แต่รอยยิ้มในดวงตากลับแฝงความหมายลึกซึ้ง หางตาแดงเรื่อราวกับย้อมด้วยสีเลือด
วันนี้ฉินฉานแต่งตัวสบายๆ แต่ยังคงดูมีบุคลิก มือกำลังคลึงสร้อยลูกประคำโพธิ์หยกขาวเนื้อ นวลเส้นหนึ่ง จู่ๆ เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ ดวงตาลุ่มลึกมองฉินเชียนอย่างเย็นเยียบ แล้วเอ่ยขึ้น “ฉันจำได้ว่าตอนเกิดเรื่อง นายนั่งอยู่ในรถโฟล์กสวาเกนราคาสองแสน ดูแล้วไม่น่าจะเป็นรถของคนรวยอะไร”
เมื่อหนิงเมี่ยวได้ยินคำพูดของฉินฉาน สีแดงเข้มที่ซ่อนอยู่ในดวงตาก็จางลงทันที ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายวิบวับมองไปทางเขา แต่ผู้ชายกลับไม่ได้มองเธอ ฉินฉานดูเหมือนกำลังปกป้องเธอเลย
ปกติฉินเชียนค่อนข้างกลัวอาสี่คนนี้อยู่แล้ว พอได้ยินก็ชะงักไป จากนั้นจึงพูดอย่างจริงจัง “อาสี่ ผมได้ยินมาว่าคุณบังเอิญเจอหนิงเมี่ยว ถ้าเธอไม่มีเล่ห์เหลี่ยม คุณจะบังเอิญเจอเธอแล้วพาเธอกลับมาได้ยังไง？เธอจงใจแกล้งทำตัวน่าสงสารชัดๆ”
“ไม่กลับมาเร็วไม่กลับมาช้า ดันกลับมาตอนที่ผมกับเสี่ยวอวี้ใกล้จะหมั้นกันพอดี คงกำลังคิดถึงสัญญาหมั้นหมายเมื่อก่อน……”
“พอได้แล้ว！”
คุณท่านฉินตวาดเสียงเข้ม พลางชี้หน้าฉินเชียนอย่างผิดหวัง “นี่คือวิธีที่แกปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของแกงั้นเหรอ？แม้แต่ฉันมองแล้วยังรู้สึกผิดหวัง！”
“ถ้าไม่มีหนิงเมี่ยว ตอนนี้แกจะยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยได้หรือ？”
ยังมีอีกหลายคำที่คุณท่านฉินไม่สะดวกจะด่าต่อหน้าหนิงเมี่ยวซึ่งเป็นคนนอก
อย่างเช่น ตอนนั้นเป็นฉินเชียนเองที่ยืนกรานอยากแต่งงานกับหนิงเมี่ยว ถึงได้มีการหมั้นหมายขึ้นมา ตอนนี้คนที่กลับคำก็ยังเป็นตัวเขาเอง คุณท่านฉินไม่ได้เสียความรู้สึกกับเรื่องที่เขากลับคำ เพราะเรื่องนี้มีเหตุผล พอเข้าใจได้
แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือท่าทีที่มีต่อผู้มีพระคุณช่วยชีวิต และความใจร้อนหุนหันของเขา แม้แต่ควบคุมอารมณ์ตัวเองยังทำไม่ได้ พูดไปแล้วก็ต้องโทษบ้านใหญ่ ที่ตามใจหลานชายคนโตอย่างฉินเชียนจนเสียคน！
เขาสั่งเสียงเข้ม “เรื่องเข้าเรียนของหนิงเมี่ยว แกถือของแทนตัวของฉันไปจัดการด้วยตัวเอง”
ให้ฉินเชียนเป็นคนทำ นอกจากจะเป็นโอกาสให้เขาตอบแทนบุญคุณ ก็ยังเป็นการสั่งสอนเขาด้วย
ในใจฉินเชียนต่อต้านอย่างมาก ให้เขาไปจัดการเรื่องเข้าเรียนให้หนิงเมี่ยว ไม่เพียงเสียหน้า ยังจะทำให้หนิงอวี้เข้าใจผิดอีก
แต่เขารู้ว่าคุณปู่โกรธแล้ว ถ้ายังปฏิเสธอีก จะยิ่งทำให้คุณปู่ผิดหวัง เขาจึงได้แต่กดความฝืนใจเอาไว้แล้วพยักหน้า “ได้ครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”
หลังเรื่องคลี่คลาย คุณท่านฉินถึงได้ผ่อนน้ำเสียงลง “หนูจะออกไปทำธุระใช่ไหม เดี๋ยวฉันให้พ่อบ้านจัดรถไปส่ง ก่อนเข้าเรียน หนูก็พักอยู่ในคฤหาสน์อย่างสบายใจ ถ้าต้องการอะไร ก็บอกพ่อบ้านได้เลย”
“อีกสองวัน ฉันจะให้คนหาบ้านที่อยู่ใกล้โรงเรียนสักหลัง แล้วเขียนชื่อหนูลงในโฉนด จะได้สะดวกเวลาไปโรงเรียน”
หนิงเมี่ยวชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอทั้งตกใจทั้งซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณปู่ฉินค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
หลังจากเธอออกไปแล้ว ฉินเชียนกับฉินฉานก็ทยอยออกไปเช่นกัน
ตอนฉินฉานลงมาชั้นล่าง ฉินเชียนยืนอยู่ในสวนยังไม่ไป เขาหรี่ตาแล้วเอ่ยขึ้น “อาสี่ ผมไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมคุณถึงพาหนิงเมี่ยวกลับมา แถมยังทำให้ผมเสียหน้าต่อหน้าคนนอกอย่างเธอ คุณไม่เคยใส่ใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยนะ”