“ชินชิน เลิกกับเขาเถอะ ถือว่าแม่ขอร้องนะ”
ในเพนต์เฮาส์วิวแม่น้ำที่ที่ดินแพงลิบ ซือจิ่วอินแทบจะอ้อนวอน ขณะคว้าชายแขนเสื้อของลูกสาว เฮ่อชินชินเอาไว้
ไม่รู้ทำกรรมอะไรมา ลูกสาวที่เธอทะนุถนอมดุจแก้วตาดวงใจกลับไปหลงรักนักเลงหัวไม้คนหนึ่งจนหัวปักหัวปำ
วันนี้ยังจะย้ายไปอยู่ห้องกึ่งใต้ดินกับไอ้หมอนั่นที่ชื่อสือเย่าอีก
“เป็นไปไม่ได้! สือเย่าคือทางรอดของฉัน!”
เฮ่อชินชินสะบัดมือของซือจิ่วอินออกอย่างรำคาญ “เขาสอนฉันสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า โดดเรียน ทำให้ฉันรู้ว่าคำว่าอิสระมันเป็นยังไง”
ซือจิ่วอินถูกผลักจนเซถอย ทั้งร้อนใจทั้งเจ็บปวด ถ้าลูกย้ายออกไปครั้งนี้ก็ไม่ต่างจากกระโดดลงกองไฟ!
เธอคว้าข้อมือของเฮ่อชินชินไว้ “ชินชิน แม่เลี้ยงลูกมาอย่างทะนุถนอม จะยอมให้ลูกไปซักผ้าทำกับข้าวให้ครอบครัวของสือเย่าได้ยังไง”
“ความลำบากแบบนั้น ลูกตระกูลซือไม่ต้องไปเจอก็ได้!”
“ความลำบากก็เป็นแค่บททดสอบของความรักเท่านั้น” เฮ่อชินชินตอบอย่างแน่วแน่ “ฉันรักเขา ฉันยอมตายเพื่อเขาได้!”
“แล้วข้าวต้มขาวที่เขาต้มก็หวานมากด้วย!”
เธอเหลือบมองโทรศัพท์ เวลานัดกับสือเย่าใกล้จะถึงแล้ว
พอโดนรั้งจนรำคาญ เฮ่อชินชินก็ถอดจี้กุญแจอายุยืนออกจากคอ “ปัง” โยนกระแทกลงพื้น
เธอทั้งโมโหทั้งเร่งรีบ “คุณคิดว่าฉันอยากโตมาในตระกูลซือนักหรือไง!”
จี้นั้นกระทบพื้นเกิดเสียงใสกังวาน เป็นของขวัญตอนรับเธอเข้าบ้านหลังถูกรับเลี้ยง เธอสวมมันมานานกว่าสิบปี
การกระทำนี้ไม่ต่างจากการตัดขาดกับตระกูลซือ
ซือจิ่วอินนิ่งงัน รู้สึกเหมือนมีมีดแทงทะลุหัวใจ
เหมือนยังระบายไม่พอ เฮ่อชินชินยังเหยียบซ้ำลงไปหลายครั้ง “รู้ไหมว่าหลายปีมานี้ฉันอึดอัดแค่ไหนในบ้านนี้!”
“ฉันไม่อยากเป็นลูกของคุณเลยสักนิด!”
ซือจิ่วอินมองใบหน้าที่เย็นชาและบิดเบี้ยวของเธอ หรือว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชินชินไม่เคยมองเธอเป็นแม่เลย?
หน้าอกแน่นอึดอัด ลมหายใจติดขัด สมองพร่าเลือน เธออยากนั่งลงแต่แม้แต่ยืนยังไม่ไหว
เธอหอบหายใจพูดไม่ชัด “ยา...”
สายตามืดดำ ซือจิ่วอินยื่นมือไปหา “ชินชิน...ยา...”
ยากู้หัวใจอยู่ใต้ตู้วางทีวีข้างตัวเฮ่อชินชิน
เฮ่อชินชินที่มือแตะลูกบิดประตูแล้ว เห็นซือจิ่วอินเรียกชื่อเล่นตัวเอง ทั้งยังทำท่าเหมือนโรคหัวใจกำเริบ สีหน้ากลับฉายแววรำคาญ “แม่ เลิกแสดงได้แล้ว!”
“ยาก็อยู่ในตู้ จะไม่สบายแค่ไหนก็ไม่มีทางเดินไม่กี่ก้าวไม่ไหวหรอก”
เธอกลอกตา “อย่าเว่อร์นัก!”
ในสายตาของซือจิ่วอิน ร่างของเฮ่อชินชินสั่นไหวจนซ้อนกันหลายภาพ
ความสิ้นหวังห่อหุ้มทั้งร่าง เธอหมดแรงทั้งตัว “ตุบ” ล้มลงกับพื้น
“แม่! เป็นอะไร!”
ซือจิ้น ลูกชายของเธอ ได้ยินเสียงทะเลาะด้านล่าง จึงออกมาจะห้าม
แต่พอออกจากห้องหนังสือก็เห็นแม่ล้มอยู่กับพื้น
เขารีบวิ่งลงมาข้างตัวซือจิ่วอิน
“ชินชิน ทำไมปล่อยให้แม่เป็นแบบนี้ เธอน่าจะหัวใจกำเริบแล้ว!”
“พี่ ปล่อยให้แม่นอนอยู่อย่างนั้นแหละ”
เฮ่อชินชินยืนมองเย็นชา เสียงแหลม “แม่แค่แกล้งป่วยเพื่อให้ฉันอยู่ดูแลเท่านั้น”
“สือเย่ายังยืนรอฉันอยู่กลางหิมะ อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าเขาไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง!”
ขณะที่ซือจิ้นกำลังจะปฐมพยาบาล ซือจิ่วอินที่หน้าไร้สีเลือดก็ลืมตาขึ้น
เธอมองสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เธอคือผู้ก่อตั้งบริษัทจดทะเบียน มูลค่าทรัพย์สินหลายร้อยล้าน หมดสติไปจากอุบัติเหตุเครื่องบินส่วนตัว
พอลืมตาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่
ศีรษะปวดแปลบ ความทรงจำจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา
เฮ่อชินชินเห็นซือจิ่วอินที่เพิ่งสลบลุกขึ้นได้ ก็ยิ่งมั่นใจว่าเมื่อกี้แกล้งป่วย
เธอตะโกนอย่างตื่นเต้น “พี่ เห็นไหม ฉันพูดถูก แม่แกล้งจริงๆ!”
“ไม่ป่วยตอนไหน มาป่วยเอาตอนฉันจะออกไปหาสือเย่าพอดี!”
“ชินชิน พูดให้น้อยลงหน่อย”
ซือจิ้นเห็นแม่ฟื้นก็โล่งใจ
เห็นน้องพูดจาแข็ง เขารีบบอกซือจิ่วอิน “แม่ ชินชินแค่โมโหชั่ววูบ อย่าโกรธนะ กินยาก่อน”
เขาหยิบยาและน้ำมาให้ ก่อนพยุงเธอไปนั่งโซฟา
ในใจซือจิ้นแปลกใจ ทำไมอารมณ์แม่สงบลงขนาดนี้ ปกติคงโกรธไปแล้ว
ซือจิ่วอินจัดระเบียบสถานการณ์ได้แล้ว ในใจด่าโชคชะตา
ก่อนเครื่องบินตก เธอเปิดละครรักในเมืองเรื่องหนึ่งชื่อ “ประกายไฟ” เพื่อฆ่าเวลา เกือบถูกพล็อตบิดเบี้ยวทำเอาแทบตาย
ไม่คิดว่าตอนนี้จะทะลุเข้ามาเป็น “แม่บุญธรรมตัวร้าย” ที่ชื่อเหมือนกันในเรื่องนั้น
ร่างเดิมรับเลี้ยงนางเอกเฮ่อชินชินด้วยความหวังดี แต่ฝ่ายนั้นเป็นคนเนรคุณ เพื่อผู้ชายนักเลงถึงกับขายครอบครัวทิ้ง
เมื่อกี้ยังทำให้ร่างเดิมหัวใจกำเริบจนตาย เป็นพวกเลี้ยงไม่เชื่องโดยแท้
คิดถึงตรงนี้ ซือจิ่วอินเงยหน้ามองไปยังเฮ่อชินชินที่ยังยืนไม่พอใจอยู่หน้าประตู
“ชินชิน แม่คิดได้แล้ว ไปหาสือเย่าเถอะ แม่จะไม่ห้ามอีก”
เฮ่อชินชินกับซือจิ้นต่างชะงัก
“แม่พูดจริงเหรอ?” เธอถามอย่างระแวง
ซือจิ่วอินเหลือบมองจี้ที่ตกอยู่บนพื้นแล้วพยักหน้า “มานี่ แม่มีของจะให้”
เฮ่อชินชินเดินเข้าไป
ซือจิ่วอินยิ้ม “ยื่นหน้ามา”
พูดจบ เธอแตะจี้หยกที่คอตัวเอง
เฮ่อชินชินเห็นท่าทางนั้น ใจวูบ จึงยื่นหน้าเข้าไป
วินาทีถัดมา—
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือฟาดลงเต็มแรงบนใบหน้าของเธอ!
เสียงดังสะท้อนก้องทั่วห้อง
ซือจิ่วอินมองเธออย่างเย็นชา การตบนี้ เธอตบแทนร่างเดิม!
เฮ่อชินชินเสียหลัก ล้มลงกับพื้น
ใบหน้าร้อนผ่าว เธอกุมแก้ม ไม่อยากเชื่อ “แม่…ตบฉัน?”
“บ้านนี้ฉันอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ฉันจะไปหาสือเย่า!”
ซือจิ้นชะงัก ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ไม่เคยตี ไม่เคยแม้แต่พูดแรงกับน้อง
เขาคิดว่าแม่ยังโกรธเรื่องนี้ จึงจะพูดไกล่เกลี่ย แต่กลับได้ยินเสียงเย็นชาของซือจิ่วอิน
“ไปสิ”
“จะไปตายหรือไปหาความสุข ก็แล้วแต่เธอ”
เธอยกหูโทรศัพท์ “พ่อบ้านหลิว เปิดประตู ส่งเฮ่อชินชินออกไป”
ร่างเดิมเคยให้พ่อบ้านเฝ้าประตูเพื่อกันลูกไปหานักเลง แต่สุดท้ายกลับทำให้ตัวเองตาย
ลูกสาวถึงขั้นคิดว่าแม่แกล้งป่วย ไม่ยอมแม้แต่จะหยิบยาให้ ประตูเปิด ซือจิ่วอินชี้ออกไปด้านนอก
“ตั้งแต่วันนี้ เธอไม่ใช่คนตระกูลซืออีกต่อไป”
“ไสหัวไป!”
“ใครจะอยากอยู่กัน!” เฮ่อชินชินลุกขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ปนกับความรู้สึกเสียสละเพื่อความรักของตัวเอง เธอหันหลังเดินออกไปทันที สือเย่ายังรออยู่กลางหิมะ ถ้าเขาป่วยเธอคงใจสลาย
เงาของเธอหายไป ซือจิ้นสีหน้ากังวล หยิบกุญแจรถจะตามไป
“ชินชินออกไปตัวเปล่า แบบนี้ต้องลำบากแน่”