ซือจิ่วอินเลื่อนดูจนเจอคลิปสั้นที่เฮ่อชินชินโพสต์
พูดตามตรง มันแทบไม่ใช่รายงานข่าวเลย เป็นแค่คอนเทนต์ปั่นกระแสแบบบัญชีการตลาด ไม่มีความเป็นกลางแม้แต่น้อย
เฮ่อชินชินไม่คิดจะไปหาคำพิพากษาศาลเลยสักนิด กลับเชื่อเองเออเองว่าบริษัทลู่เต่ามีอำนาจล้นฟ้า
ตอนนี้บริษัทลู่เต่าอยู่ภายใต้การดูแลของซือจิ้น แค่เธอมีหัวคิดหน่อย โทรศัพท์ไปครั้งเดียวก็รู้รายละเอียดทั้งหมดและขอคำพิพากษาได้แล้ว
ยังดีที่ทีมรายการกับ NNT วางแผนไว้ก่อนแล้ว ผลงานของผู้เข้าแข่งขันทุกชิ้นจะมีคำประกาศกำกับ
ผลงานเป็นการทำขึ้นโดยผู้เข้าแข่งขันเอง เป็นงานส่วนบุคคล ไม่ได้เป็นตัวแทนจุดยืนของสถานีหรือรายการ
เรื่องนี้ซือจิ่วอินแค่เฝ้าดูสถานการณ์ก็พอ
แต่มีอีกเรื่องที่ทำให้เธอปวดหัว
ก่อนที่เธอจะมาอยู่ในร่างนี้ เจ้าของร่างเดิมจัดนัดดูตัวให้เฮ่อชินชินไว้เรียบร้อยแล้ว
แถมไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว แต่เป็นผู้ชายฐานะดีหน้าตาดีทั้งหมด
ตอนนี้เฮ่อชินชินกับสือเย่ากำลังหวานชื่นกัน แถมตัวเธอก็เตรียมจะตัดความสัมพันธ์กับเฮ่อชินชินแล้ว
แต่นัดดูตัวที่ตกลงไว้แล้วจะทำยังไง
ซือจิ่วอินตัดสินใจว่าจะลองติดต่อไปคุยกับอีกฝ่ายก่อน
แต่ที่ทำให้เธองงก็คือ จากที่ดูไลฟ์ เหมือนหลีหานก็เตรียมจะรายงานข่าวเรื่องบริษัทลู่เต่าเหมือนกัน
ตามปกติแล้วหลีหานกับซือจิ้นไม่ได้สนิทกัน ถ้าจะดูคำพิพากษาให้เข้าใจเรื่องทั้งหมด ก็น่าจะมาหาเธอก่อน
แต่ใกล้เลิกงานแล้ว เธอกลับไม่ได้รับโทรศัพท์จากหลีหานเลย
รายการเป็นรูปแบบไลฟ์ ไม่ได้ถ่ายทุกฉาก
ฉากไหนไม่สะดวกถ่ายทอดสด ทีมงานก็จะไม่ถ่าย ดังนั้นตอนนี้ซือจิ่วอินก็ไม่รู้ว่าหลีหานไปไหน
หลังเลิกงาน หลีหานขับรถมาถึงตึกของบริษัทลู่เต่า
เธอแจ้งความประสงค์กับพนักงานต้อนรับ
“สวัสดีค่ะ ฉันอยากพบฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายการตลาดของบริษัท รบกวนช่วยนัดเวลาให้หน่อยได้ไหมคะ”
พนักงานต้อนรับยังไม่ทันตอบ ชายเสื้อสีเทาที่กำลังคุยอยู่ข้างๆ ก็ส่ายหน้าทันทีที่เห็นหลีหาน
“ผมรู้จักคุณ คุณเป็นแขกรายการอะไรสักอย่างของแสงแห่งเมืองใช่ไหม”
“พวกคุณไปปั่นกระแสในอินเทอร์เน็ต ทำให้อัตราการคืนสินค้าของบริษัทเราพุ่งขึ้นทันที”
“ตอนนี้ยังจะมาหลอกเอาข้อมูลจากพวกเราอีก จะวางกับดักอะไรอีกล่ะ”
“ไป ไป ไป”
ชายเสื้อสีเทาพูดยิ่งเสียงดังขึ้น “รู้ไหม คลิปสั้นที่นักข่าวสถานีคุณโพสต์ ทำให้พนักงานฝ่ายธุรกิจที่ประสานงานกับจินจิ่วจิ่วของเราซึมเศร้าไปแล้ว”
“ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้มาในฐานะนักข่าวของ NNT”
หลีหานยื่นนามบัตรให้ชายที่กำลังอารมณ์ร้อน
“ฉันมาในฐานะที่ปรึกษากลยุทธ์ของกลุ่มบริษัทซือ”
“ตอนนี้บริษัทลู่เต่าอยู่ภายใต้การถือหุ้นทั้งหมดของกลุ่มบริษัทซือ ฉันจะขอพบฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายการตลาดได้ไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ”
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ” พนักงานต้อนรับรีบเข้ามาต้อนรับ
พนักงานเสื้อสีเทาถือนามบัตรค้างอยู่กับที่ กระดาษบางๆ ใบนั้น กลับหนักราวกับภูเขา
พรุ่งนี้เขาจะโดนไล่ออกเพราะก้าวเท้าซ้ายเข้าบริษัทหรือเปล่า หลีหานรับบัตรผ่านจากพนักงานต้อนรับ แล้วใช้ขึ้นลิฟต์เฉพาะ ลิฟต์ขึ้นมาจากชั้นลบสอง ประตูเปิดออก เธอก็เห็นซือจิ้นที่ยืนอยู่ข้างใน จึงชะงักไปเล็กน้อย
ซือจิ้นเองก็แปลกใจที่เห็นหลีหานที่นี่ บทที่เขาคิดว่าหลีหานคงจะรอลิฟต์รอบถัดไปเพื่อหลบเขา
หลีหานกลับเดินเข้าไปในลิฟต์ แล้วทักเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
“บังเอิญจัง คุณก็ไปชั้นสิบห้าด้วยเหรอ”
ซือจิ้นพยักหน้า “คุณมาที่บริษัทมีธุระอะไรหรือ”
หลีหานตอบ “ฉันมาหาฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายการตลาดค่ะ”
บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ ซือจิ้นอยากรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดว่า “บังเอิญจริงๆ อีกห้านาทีผมนัดสองฝ่ายนั้นไว้พอดี”
“จะไปด้วยกันไหม”
“ได้สิคะ” หลีหานตอบตรงไปตรงมา น้ำเสียงยังมีความกระตือรือร้นเล็กน้อย
ถึงตอนนี้เธอจะมีตำแหน่งที่ปรึกษากลยุทธ์ของกลุ่มบริษัทซือ แต่ตำแหน่งไม่ได้แปลว่าอำนาจจะตามมาทันที ต้องใช้เวลาสร้าง ตอนนี้มีโอกาสอาศัยซือจิ้นเป็นหลักในการทำงาน เธอก็ไม่ปฏิเสธ ซือจิ้นพูดขึ้น “คุณรู้เรื่องที่บล็อกเกอร์คนนั้นพูดอยู่แล้ว ทำไมไม่ห้ามชินชิน”
“คุณวางแผนไว้ตั้งแต่แรกหรือเปล่า ตั้งใจให้เธอขายหน้า”
หลีหานเบิกตากว้าง คนคนนี้เป็นอะไร เธอห้ามเฮ่อชินชินไปแล้ว แต่ฝ่ายนั้นไม่ฟัง แถมยังไม่เคยเห็นใครที่ไม่แยกแยะผิดถูก แล้วรีบแทงข้างหลังแบรนด์ของบริษัทตัวเองแบบนี้
“ท่านครับ” ผู้ช่วยเจียงดึงแขนเจ้านายเบาๆ แล้วกระซิบ “ผมดูไลฟ์แล้ว คุณหนูเขาห้ามแล้ว แต่คุณหนูเฮ่อไม่ฟังครับ”
ซือจิ้นพูดไม่ออก ก่อนจะตอบกลับไปว่า “นายเปลี่ยนคำเรียกได้เร็วดีนะ”
ผู้ช่วยเจียงยิ้มแห้ง ใครมีเหตุผลเขาก็เข้าข้างคนนั้น ถ้ายังเข้าข้างคุณหนูเฮ่อแบบไม่ลืมหูลืมตา วันหนึ่งเธอลากบริษัทล่มก็ไม่แปลก ตอนนั้นประตูลิฟต์เปิดออก ซือจิ้นเดินออกไปก่อน หลีหานตามเขาไปยังห้องประชุมหมายเลขสอง ฝ่ายกฎหมายกับผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดนั่งรออยู่แล้ว
“คุณซือ” ทั้งสองรีบลุกขึ้น
เมื่อเห็นหลีหาน แววตาก็ฉายความประหลาดใจ “คุณหลี”
ซือจิ้นพยักหน้า แล้วหันไปพูดกับหลีหาน “มีอะไรอยากถามก็ถามได้เลย”
จากนั้นเขาก็ยกกาแฟขึ้นดื่ม ทำเหมือนเป็นคนนอก หลีหานรู้ทันทีว่าเขากำลังทดสอบความสามารถของเธอ เธอจึงเข้าเรื่องทันที “เรื่องของบล็อกเกอร์จินจิ่วจิ่ว สรุปแล้วเป็นยังไงกันแน่”
หลีหานไม่ค่อยเชื่อว่าบล็อกเกอร์ระดับนั้นจะถ่ายวิดีโอโปรโมตให้ใครโดยไม่รับเงินล่วงหน้า
เงินล่วงหน้าก็เหมือนเงินมัดจำ ถ่ายวิดีโอเสร็จแล้วค่อยจ่ายส่วนที่เหลือ
“เธอบอกว่าไม่ได้รับเงินจากบริษัทลู่เต่าเลยสักหยวนเลยหรือคะ”
ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดสีหน้าดูแปลกไปทันที “ใช่ครับ ไม่ได้รับสักหยวน”
“เธอรับไปหนึ่งแสนหกหมื่นหยวน” หลีหานเลิกคิ้ว
ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดพูดต่อ “ก่อนวิดีโอนี้ เราเคยร่วมงานกันมาแล้วครั้งหนึ่ง เป็นไลฟ์ขายสินค้า และถือว่าร่วมงานกันได้ดี”
“ค่าช่องกับค่าใช้จ่ายอื่นๆ รวมแล้วเราจ่ายไปหนึ่งแสน”
หลีหานเข้าใจทันที ที่แท้เคยร่วมงานกันมาก่อน เรื่องพวกนี้จินจิ่วจิ่วไม่เคยพูดในบัญชีของตัวเอง
“หลังจากนั้นจินจิ่วจิ่วก็มาถามเองว่าอยากลงโฆษณาให้วิดีโอของเธอไหม บอกว่ามีไอเดียคลิปไวรัลที่เหมาะกับแบรนด์เรา”
ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดสีหน้าลำบากใจ “แต่ราคาสูงมาก สองแสน”
“เราก็คิดอยู่นาน ภายใต้การโน้มน้าวของเธอหลายครั้ง สุดท้ายก็ตัดสินใจร่วมงานอีกครั้ง”
“เราคาดหวังกับคลิปไวรัลที่เธอพูด แต่พอได้ผลงานมา สินค้าของเราแทบไม่โผล่ในคลิปเลย”
หลีหานพูดต่อ “เธอไม่ยอมแก้ไข แถมยังบอกว่าพวกคุณเรื่องมากใช่ไหมคะ”
ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดพยักหน้าแรง ไม่น่าแปลกใจที่จินจิ่วจิ่วเอาแค่ภาพแชตบางส่วนมาโพสต์ ไม่น่าแปลกใจที่ทีมงานขอแก้ไขหลายครั้ง
ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดยังรู้สึกอึดอัด “จ่ายสองแสน แต่สินค้าไม่ออกกล้อง คุณภาพคลิปก็แย่”
“แต่คุยกันไปแล้ว จะยกเลิกเองก็ไม่ดี เราเลยเสนอว่าถ้าไม่มีเวลาเก็บงาน ก็เลื่อนความร่วมมือออกไปได้”