เช้าวันจันทร์ เวลาเก้าโมง รถมายบาคสีดำเงาวับคันหรูจอดอยู่หน้าตึกสถานีซินซิง
จางหลิน ผู้รับผิดชอบฝ่ายโฆษณาของ NNT รออยู่ด้านล่างนานแล้ว พอรถจอดก็รีบเปิดประตูอย่างนอบน้อม
ซือจิ่วอินสวมเสื้อโค้ตขนแกะสีดำ ใบหน้าสง่างามสูงศักดิ์ ต่างหูทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดสีทองข้างหูไม่เพียงไม่ดูโอ่อวด กลับยิ่งเสริมให้ดูมีฐานะ
“สวัสดีตอนเช้าค่ะท่านประธานซือ” จางหลินมองซือจิ่วอินด้วยสายตาเคารพและชื่นชม
นี่คือบุคคลใหญ่ในวงการธุรกิจ! ท่านประธานซือกับสามีจิ้นเช่อสร้างกิจการจากศูนย์จนเข้าตลาดหลักทรัพย์ ทั้งคู่ทั้งหน้าตาดีและมีความสามารถ จิ้นเช่อรักภรรยามาก ถึงขั้นให้บริษัทและลูกใช้นามสกุลของซือจิ่วอิน
“สวัสดีตอนเช้า” ซือจิ่วอินพยักหน้าเล็กน้อย ยิ้มบางอย่างสง่างาม
แววตาจางหลินฉายความตะลึงงัน กาลเวลาไม่อาจพรากความงามของซือจิ่วอินไปได้ ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งงดงามโดดเด่น ติดก็แค่ลูกบุญธรรมอย่างเฮ่อชินชินที่ไม่เอาไหน ได้ยินมาว่าเป็นลูกของเพื่อนสนิทที่ฝากฝังไว้ ท่านประธานซือดูแลเธอยิ่งกว่าลูกชายแท้ๆ เพนต์เฮาส์ใกล้สถานี ซื้อทีเดียวสองห้อง คู่ดูตัวที่จัดให้ก็ล้วนแต่หนุ่มหล่อรวยคุณภาพ ไม่พอใจก็เปลี่ยน จางหลินพาซือจิ่วอินเข้าอาคารไปพลาง ลอบถอนใจว่า
เฮ่อชินชินช่างโชคดี
“เชิญทางนี้ค่ะท่านประธาน ดิฉันจะพาไปห้องรับรองแขกวีไอพี”
ห้องรับรองอยู่ชั้น 16 ซึ่งเป็นชั้นเดียวกับสำนักงานผู้สื่อข่าว พอออกจากลิฟต์ ซือจิ่วอินก็เห็นเฮ่อชินชินที่โต๊ะทำงานทันที คนอื่นๆ กำลังโทรศัพท์หรือพิมพ์งานกันอย่างวุ่นวาย มีแต่เฮ่อชินชินที่ก้มหน้าดูมือถือ ยิ้มเขินแบบไร้ราคา ซือจิ่วอินก็เดาได้ทันทีว่ากำลังคุยกับสือเย่า
ริมฝีปากแดงของเธอเม้มแน่น การให้เฮ่อชินชินนั่งตำแหน่งผู้สื่อข่าวที่คนเก่งใฝ่ฝันแบบนี้ มันสิ้นเปลืองโอกาสโดยแท้ จางหลินเห็นเธอมองแล้วถอนหายใจ คิดว่าเป็นห่วงลูกจึงรีบอธิบาย “วางใจได้ค่ะ ผู้สื่อข่าวประจำทุกคนต้องมีเด็กฝึกงานหนึ่งคน”
“ดิฉันจัดคนเก่งที่สุดให้เธอแล้ว ชื่อหลีหาน เป็นบัณฑิตที่เรารับเข้ามาเป็นกรณีพิเศษ ประวัติดีมาก”
“ได้ยินว่าเคยรู้จักกับคุณสวีมาก่อน”
พอได้ยินชื่อ “หลีหาน” ซือจิ่วอินก็ชะงัก หลีหานกับเฮ่อชินชินโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดียวกัน
ในเนื้อเรื่องเดิมที่บิดเบี้ยว สิ่งเดียวที่น่าประทับใจคือเด็กกำพร้าที่ร่างเดิมอุปถัมภ์ให้เรียนอย่างหลีหาน
ตอนบริษัทของร่างเดิมถูกแฉจนใกล้ล้มละลาย หลีหานเพิ่งได้เป็นนักข่าวการเงิน
เธอเชื่อในตัวร่างเดิม วิ่งวุ่นหาความจริง แถมยังเอาเงินเก็บทั้งหมดมาช่วยค่ารักษา น้ำหยดเดียว ตอบแทนเป็นธาร เทียบกับเฮ่อชินชินแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ท่านประธานคะ หลีหานมาแล้ว จะให้เธอรับคำสั่งอะไรไหมคะ”
เสียงจางหลินดึงซือจิ่วอินกลับมา เธอเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงสาวผมหางม้าสูงเดินเข้ามา ก็คือหลีหาน
เธอถือเอกสาร A4 เดินไปหาเฮ่อชินชิน แม้แต่งตัวไม่โดดเด่นเท่า แต่ท่าทางมั่นใจ เดินมีพลัง เห็นชัดว่าเป็นคนทำงานที่ไว้ใจได้ ดูเหมือนผู้สื่อข่าวตัวจริงมากกว่าเฮ่อชินชินเสียอีก
“รุ่นพี่เฮ่อ บทสัมภาษณ์ที่คุณต้องการ ฉันจัดเรียงให้แล้ว ลองดูว่าต้องแก้ตรงไหนไหมคะ”
เฮ่อชินชินถูกรบกวน สีหน้ารำคาญ ชี้ไปบนโต๊ะ “วางไว้ก็พอ”
“ตอนนี้ไม่ตรวจดูหน่อยเหรอคะ ครั้งนี้ต้องส่ง—”
“เธอจะมาสอนฉันทำงาน?” เธอกลอกตา
“เรื่องแค่นี้เธอจัดการเองสิ ไม่งั้นจะมีเด็กฝึกงานไว้ทำไม”
หลีหานยังคงสงบ “เข้าใจแล้วค่ะ รุ่นพี่เฮ่อ”
เธอวางเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นซือจิ่วอิน
“ท่านประธาน!” เมื่อเห็นผู้มีพระคุณและไอดอล หลีหานร้องออกมาด้วยความดีใจ
เฮ่อชินชินมองอย่างไม่พอใจ “แม่ฉันมาหาฉัน เธอตื่นเต้นอะไร”
พอรู้ว่าซือจิ่วอินมา ทุกคนก็หันมามอง เสียงซุบซิบดังขึ้น “ว้าว ดูเด็กมากเลย บุคลิกดีสุดๆ”
“ทั้งสวยทั้งรวย อยากเป็นลูกท่านประธานซืออีกแล้ว”
“อิจฉาเฮ่อชินชินจริงๆ ชาติก่อนคงทำบุญไว้เยอะ”
เฮ่อชินชินรับสายตาอิจฉาอย่างพอใจ ความไม่พอใจในใจลดลงเล็กน้อย
เธอลุกขึ้นเดินไปหา “แม่ มาทำไมคะ”
เธอแตะแก้มซ้าย “ยังเจ็บอยู่นะ” สีหน้าดูน่าสงสาร หวังให้ซือจิ่วอินใจอ่อน ในใจอยากอวดแม่คนนี้ต่อหน้าทุกคน เธอเดาว่า แม่คงมาขอโทษเรื่องวันนั้น และจะมาง้อให้กลับบ้าน
ใช่! ต้องมาขอให้กลับแน่ แต่ตอนนี้เธอกำลังอยู่กับสือเย่าอย่างมีความสุข จึงคิดจะปฏิเสธ ทว่าซือจิ่วอินกลับเดินผ่านเธอไป จับมือหลีหานอย่างอบอุ่น สีหน้าของเฮ่อชินชินแข็งค้าง ตกตะลึง
“เสี่ยวหาน เธอเข้ามา NNT แล้ว ทำไมไม่บอกข่าวดีนี้กับฉันเลย”
หลายปีมานี้ หลีหานจะเขียนจดหมาย ส่งผลการเรียนและเหรียญรางวัลมาให้ร่างเดิมเสมอ
เธอยิ้มเขิน “ตอนนี้ยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน เลยอยากรอให้ได้เป็นตัวจริงก่อนค่อยบอก”
ซือจิ่วอินลูบศีรษะเธอ “ฉันเชื่อในความสามารถของเธอ”
คนรอบข้างงงไปหมด ไม่รู้ยังคิดว่าแม่ลูกกันจริงๆหรือเปล่า
จางหลินถามอย่างระวัง “ท่านประธานรู้จักหลีหานด้วยเหรอคะ”
ซือจิ่วอินยิ้ม “แค่รู้จักเหรอ? ชื่อนี้ฉันเป็นคนตั้งเอง” ประโยคเดียว ทำให้หลายคนต้องมองหลีหานใหม่
สายตาซุบซิบหันไปมองเฮ่อชินชินที่ถูกเมิน
เธออับอายจนโกรธ “แม่ตั้งใจทำแบบนี้เพื่อประชดฉันใช่ไหม!”
“เคยนึกถึงความรู้สึกฉันบ้างไหม!”
ซือจิ่วอินจึงหันมามองเธอ น้ำเสียงเย็นชา “อย่าเรียกฉันว่าแม่”
“ฉันให้ทนายเตรียมยกเลิกความสัมพันธ์รับเลี้ยงแล้ว”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางที่ ท่านประธานซือ…ไม่เอาลูกคนนี้แล้ว? ขณะนั้นลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ผู้กำกับกับตากล้องของรายการ “แสงแห่งเมือง” เดินออกมา พอได้ยินข่าวนี้ก็ถึงกับตกใจ
ซือจิ่วอินกล่าวต่อ “ฉันเลี้ยงเธอจนโต ก็ไม่ติดค้างอะไรกับเพื่อนที่ฝากไว้แล้ว”
“ทำไมล่ะ แค่ฉันคบกับสือเย่าเองนะ!” เฮ่อชินชินโต้กลับ
“นี่ศตวรรษที่ 21 แล้ว ทำไมฉันจะรักอิสระไม่ได้”
“หรือจะให้ฉันไปแต่งงานทางธุรกิจ?”
ซือจิ่วอินส่ายหน้า “วันนั้นฉันหัวใจกำเริบ ยาอยู่ข้างตัวเธอ แต่เธอกลับยืนดูฉันล้ม แล้วยังบอกว่าแกล้งป่วย”
ยิ่งพูดยิ่งอยากตบขึ้นมาอีก “มีลูกแบบเธอนี่โชคร้ายสุดๆ!”
สายตาคนรอบข้างเปลี่ยนไปทันที นี่มันแทบจะฆ่าคนทางอ้อม ถึงจะสงสัยว่าแกล้ง ก็ต้องหยิบยาก่อนสิ?
“แต่คุณก็แกล้งทำจริงๆนี่!” เธอยังเถียง แต่โดนหลีหานจ้องเขม็งจนชะงัก
สายตาหลีหานดุดันจนเธอหวั่น “ท่านประธาน ตอนนี้ร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ”
หลีหานทั้งโกรธทั้งตกใจ คนดีขนาดนี้กลับถูกทำแบบนี้ ซือจิ่วอินตบมือเธอเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร
แล้วพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนช็อกอีกครั้ง
“หลีหาน ที่จริงตอนนั้นที่สถานเลี้ยงเด็ก ฉันอยากรับเลี้ยงเธอมากกว่า”