สวี่หลีกำลังคิดว่า เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร เธออดทนดิ้นรนอยู่ในวันสิ้นโลกมาสิบปี ในที่สุดก็กลายเป็นหนึ่งในยอดฝีมือระดับสูง ระบบก็อัปเต็มขั้นแล้ว แค่รอเคานต์ดาวน์สิบสองชั่วโมงจบ ก็จะได้รางวัลใหญ่ชิ้นสุดท้าย แต่พอหลับตาแล้วลืมตาอีกครั้ง จากเตียงใหญ่ของตัวเองกลับกลายเป็นห้องลองเสื้อแคบๆแทน
หน้าจอโทรศัพท์ที่ดับอยู่สะท้อนใบหน้าเด็กน้อยผิวขาวเนียน ดูอ่อนวัย ไร้เดียงสา ใต้หน้าม้าบาง ๆ คือดวงตากลมโต แก้มอวบมีไขมันเด็ก ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส เสื้อไหมพรมไซซ์ M ของผู้ใหญ่ ต้องพับแขนเสื้อขึ้นครึ่งหนึ่งถึงจะโผล่มือ ชายเสื้อที่ควรยาวถึงสะโพกกลับเกือบถึงเข่า ส่วนกางเกงหลุดลงมากองที่พื้น เผยให้เห็นน่องขาวอวบ กลิ่นเหม็นคาวลอยลอดม่านเข้ามา พร้อมเสียงฝีเท้าลากช้า ๆ เชื่องช้า เดินวนไปมาไม่ไกล
สวี่หลีค่อย ๆ ดึงขาออกจากกางเกง เดินเท้าเปล่าไปที่หน้าห้องลองเสื้อ แง้มม่านออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเพียงดวงตาข้างหนึ่ง ทางซ้ายหน้า มีซอมบี้ผิวเขียวคล้ำ ใบหน้าบวมช้ำ เดินโงนเงนวนอยู่ระหว่างราวแขวนเสื้อ เพราะไม่มีเป้าหมาย ซอมบี้ระดับต้นที่เธอไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว
และนั่นก็พิสูจน์ว่าระบบส่งเธอกลับมายังช่วงต้นของวันสิ้นโลกจริงๆ สองนาทีก่อน ตอนเธอลืมตาขึ้น เธอได้ยินเสียงระบบดังขึ้น
[เนื่องจากการย้อนเวลา พลังงานของระบบถูกใช้ไปมาก ต้องเข้าสู่โหมดพักตัวก่อนนะคะ~ ระหว่างพักตัว ฟังก์ชันทั้งหมดยังใช้งานได้ตามปกติ โฮสต์แค่ตั้งใจอัปเลเวล ระบบก็จะตื่น และร่างกายของโฮสต์ก็จะค่อย ๆ ฟื้นคืนเอง!]
แม้น้ำเสียงระบบจะฟังดูน่ารัก แต่ก็ทำให้สวี่หลีอยากต่อยใครสักคน… โดยเฉพาะระบบ
แต่ยังไม่ทันจะดึงมันออกมาคิดบัญชี ระบบก็เข้าสู่โหมดพักตัว เรียกเท่าไรก็ไม่ตอบ
เธอทุ่มเทดิ้นรนในวันสิ้นโลกมาสิบปี แบบนี้เรียกว่า “ย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น” หรือเป็นโหมดเอาชีวิตรอดเวอร์ชันเพิ่มความยาก เพราะร่างกายหดเหลือเด็ก?
แถมร่างหดแล้ว ทำไมเสื้อผ้าไม่หดตาม?
ใช่! ตอนนี้เธอไม่มีเสื้อผ้าที่ใส่พอดีตัวเลยสักชุด เธอสูดหายใจลึกๆอีกครั้ง สวี่หลีเปิดหน้าต่างระบบ ชาติที่แล้ว เธอไม่ได้ปลุกระบบตั้งแต่แรก แต่ในวันที่ห้าของวันสิ้นโลก ถูกบีบจนถึงขีดสุด บังเอิญฆ่าซอมบี้ได้หนึ่งตัว จึงปลุกระบบขึ้นมา
ตอนนั้นเธอออกจากห้างไปแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปจุดอพยพ แม้จะปลุกระบบและได้คลังเก็บของมา ก็ไม่มีโอกาสสะสมเสบียง ระบบบอกว่าใช้งานได้ตามปกติ ไม่ได้โกหก แม้ระบบจะหลับ แต่หน้าต่างระบบยังเหมือนเดิมทุกอย่าง และเธอชำนาญพอ ไม่ต้องให้ระบบอธิบายอะไร
หน้าต่างระบบเรียบง่าย
• มุมซ้ายบน: ข้อมูลพื้นฐาน
• มุมขวาบน: แถบค่าประสบการณ์และแต้ม
• มุมซ้ายล่าง: ร้านค้าระบบ
• มุมขวาล่าง: คลังเก็บของ
เธอกดเปิดข้อมูลพื้นฐานก่อน
________________________________________
ชื่อ: สวี่หลี
อายุ: 5 ปี (25 ปี)
เพศ: หญิง
ร่างกาย: F- (นี่คือขีดล่างสุดของระบบ ไม่ใช่ขีดล่างสุดของเธอ เจ้าพวกไก่อ่อน)
พลังจิต: E (ไก่อ่อน)
พลังพิเศษ: ธาตุโลหะ
________________________________________
เมื่อเทียบกับชาติก่อน มีการเปลี่ยนแปลง พลังจิตของเธอจาก F กลายเป็น E ชาติก่อน แม้จะมีพลังธาตุโลหะ แต่ต้องรอถึงปีที่สองของวันสิ้นโลก ซื้อยาปลุกพลังจากระบบจึงปลุกพลังได้ ไม่ได้มีตั้งแต่แรก ไม่แน่ว่าระบบอาจเก็บไว้ให้เธอ เธอรับรู้ถึงพลังอ่อนๆในร่างกาย
น่าจะเป็นระดับศูนย์ เพราะเพิ่งปลุกพลัง ต้องรู้ไว้ว่าชาติก่อนเธอเป็นผู้ใช้พลังระดับแปด ฆ่าซอมบี้ฝ่าฝูงเข้าออกสามรอบก็ไม่เกินจริง ตอนนี้กลับสู่ศูนย์เธอยังต้องดีใจที่อย่างน้อยมีพลัง
ไม่อย่างนั้นด้วยแขนขาสั้นป้อมแบบนี้ เธอคงหนีออกจากห้างยังยาก ส่วนแถบค่าประสบการณ์ตอนนี้ยังล็อกอยู่ ซึ่งเธอไม่แปลกใจ ต้องฆ่าซอมบี้ก่อนถึงจะปลดล็อกได้
แต้มมีเครดิตตั้งต้นที่ระบบให้มา 100 แต้ม มุมขวาล่างของหน้าจอคือคลังเก็บของระบบ ขนาด 10 ลูกบาศก์เมตร เท่ากับบทที่ชาติก่อนเธอปลุกระบบขึ้นมาได้
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือมุมซ้ายล่าง — ร้านค้าระบบ
ในร้านค้าไม่ได้มีของเป็นร้อยเป็นพันรายการเหมือนก่อน แต่มีเพียงสิบรายการเท่านั้น สินค้าจะ
รีเฟรชสัปดาห์ละครั้ง และแต่ละอย่างมีจำนวนแลกซื้อได้ต่างกันตามระดับความหายาก
ก่อนเปิดร้านค้า สวี่หลีพนมมืออธิษฐานเงียบ ๆ
“ระบบเฮงซวย รีเฟรชของดี ๆ ให้ฉันหน่อยนะ” พูดจบเธอก็กดเปิดร้านทันที สินค้าทั้งสิบเรียงเป็นสองแถว เมื่อเธอเห็นรายการสุดท้าย ก็เผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจ รายการสุดท้ายคือ ยาเพิ่มค่าร่างกายระดับต้น
ชาติก่อน สวี่หลีปลุกพลังธาตุโลหะได้ในปีที่สอง ส่วนปีแรกที่เธอรอดมาได้ นอกจากความระมัดระวังของตัวเองแล้ว ก็เพราะยาเพิ่มค่าร่างกายและพลังจิตที่ระบบรีเฟรชมาให้ ยิ่งตอนนี้ร่างเธอหดเหลือเด็ก แม้แรงจะมากกว่าเด็กห้าขวบทั่วไป แต่ก็เทียบผู้ใหญ่ไม่ได้ ดังนั้นยาเพิ่มค่าร่างกายระดับต้นนี้ เธอต้องซื้อให้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากยานี้ที่ซื้อได้เพียงครั้งเดียว ยังมีของที่เธอต้องการอีกหลายอย่าง
• ซาลาเปาไส้เนื้อ: 1 แต้ม
• น้ำดื่ม 1 ลิตร: 2 แต้ม
• ผลไม้ 200 กรัม: 5 แต้ม
สามอย่างนี้แลกได้ 999+ ครั้ง
• เสื้อผ้าพอดีตัว 3 ชิ้น: 25 แต้ม
• รองเท้าบูตพอดีเท้า: 15 แต้ม
• ชุดชั้นในพอดีตัว: 10 แต้ม
สามอย่างนี้เหลือแลกได้ 10 ครั้ง
อีกสามอย่างที่แลกได้อย่างละ 5 ครั้ง ได้แก่
• ยาแก้อักเสบ 5 เม็ด: 2 แต้ม
• ผ้าพันแผลทางการแพทย์: 1 แต้ม
• ยาห้ามเลือด: 5 แต้ม
สวี่หลีไม่ลังเล ซื้อเสื้อ รองเท้า และชุดชั้นในอย่างละชุด แต้มลดลงไปครึ่งหนึ่งทันที เธอมองราคายาเพิ่มค่าร่างกายระดับต้นที่ต้องใช้ 200 แต้ม แล้วหันมามองแต้มที่เหลือเพียง 50 แต้มด้วยสีหน้าเจ็บใจ ถ้าไม่ใช่เพราะร่างหด เธอจะต้องมาซื้อของจากร้านระบบทำไมกัน!
ช่วงต้นวันสิ้นโลก ซอมบี้แทบไม่มีค่า ตัวหนึ่งได้แค่ 1 แต้ม แต้มค่าชุดเสื้อผ้านี่เท่ากับซอมบี้ห้าสิบตัว
พอนึกถึงว่าต้องฆ่าซอมบี้ให้ได้ 150 ตัวภายในหนึ่งสัปดาห์ สวี่หลีมองแขนขาสั้นป้อมของตัวเอง ได้แต่ปลอบใจว่าอย่างน้อยก็ยังมีพลังพิเศษ เริ่มจากตัวหน้าประตูนั่นก่อนก็แล้วกัน
เธอค่อย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า รองเท้าเป็นสีดำทนเลอะ ยางรัดผมเดิมยังใช้ได้ ผมที่เดิมยาวถึงอก ตอนนี้ยาวถึงเอว เธอรวบลวกๆเป็นมวยต่ำให้ไม่เกะกะ แม้จะยุ่งเล็กน้อย แต่นั่นคือขีดจำกัดของแขนสั้นๆของเธอแล้ว
วันสิ้นโลกปะทุขึ้นโดยไม่มีใครเตรียมตัว ตอนนั้นเป็นเช้าวันศุกร์ 11 โมง แม้ไม่ใช่วันทำงาน ห้างก็ยังมีคนพอสมควร และใกล้เวลาอาหารกลางวัน โชคดีที่เธออยู่ร้านเสื้อผ้าผู้หญิงชั้นสอง ไม่ใช่ชั้นสี่ที่เต็มไปด้วยร้านอาหาร ไม่อย่างนั้นชาติก่อนเธอคงไม่ทันสู้ซอมบี้ปลุกระบบ คงจบเกมทันที
ตอนนี้—มือขาวเล็กยื่นออกไป มีมีดโลหะขนาดเท่านิ้วก้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศในมือ เธอแง้มม่านอย่างระมัดระวัง ปล่อยมีดลอยออกไป ตัดสายกล้องวงจรปิดในร้านก่อน แล้วจึงค่อยก้าวออกไป ซอมบี้แทบมองไม่เห็น แต่การได้ยินไวมาก ดังนั้นต้องหลีกเลี่ยงเสียง ไม่เช่นนั้นตัวอื่น ๆ จะกรูกันมา แม้เธอมีพลังพิเศษ แต่เพิ่งปลุกระดับศูนย์ ต่อให้ควบคุมได้แม่นยำ รับมือพร้อมกันสิบตัวก็สุดขีดแล้ว
สัญชาตญาณการพรางตัวที่ติดมาจากวันสิ้นโลกทำให้เธอเคลื่อนไหวเงียบกริบ เธอเข้าใกล้ซอมบี้ หยุดที่ระยะหนึ่งเมตร รอจังหวะมันเดินไปยังตำแหน่งที่ต้องการ มีดในมือพุ่งออกไป ทะลุเข้าทางเบ้าตา แล้วกวนอย่างแรง วินาทีถัดมา ซอมบี้ชะงักก่อนล้มลงช้าๆ
มันล้มหลบชั้นตากผ้าอย่างพอดี ไม่มีเสียงดัง มีเพียงเสียงร่างกระแทกพื้นทึบเบาๆ สวี่หลีรีบไปที่หน้าร้าน ชะโงกมองออกไป แค่ในสายตาที่เห็น ทางเดินก็มีซอมบี้เดินวนอยู่ห้าตัว ยังไม่นับในร้านอื่นและทางเดินไกลออกไป
เสียงศพตกพื้นทำให้ซอมบี้ตัวที่อยู่ห่างสองเมตรเอียงหัวอย่างสงสัย ก่อนกลับไปเดินวน เหมือนเดิม จากหน้าจอระบบ ตอนนี้เป็นบ่ายโมง วันสิ้นโลกผ่านไปสองชั่วโมง คนที่ร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่งคงตายหมดแล้ว ผู้รอดชีวิตต่างหลบซ่อนเงียบสนิท
เมื่อมั่นใจว่าไม่ดึงดูดความสนใจ เธอก็ถอยกลับเข้าไป เปิดหน้าต่างระบบ ฆ่าซอมบี้ตัวแรกสำเร็จ แถบค่าประสบการณ์ปลดล็อก ระบบตอนนี้เลเวล 1 เลื่อนเป็นเลเวล 2 ต้องใช้ 10 ค่าประสบ การณ์ แต้มเพิ่มจาก 50 เป็น 51 และที่สำคัญ คลังเก็บของขยายใหญ่ขึ้น จาก 10 ลูกบาศก์เมตร กลายเป็น 50 ลูกบาศก์เมตร เทียบเท่าห้องนอนหลักขนาด 15 ตารางเมตร เก็บเสบียงได้มากขึ้นมาก
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา เธอคิดว่า 10 ลูกบาศก์เมตรกับ 100 แต้มเป็นของแถมตอนปลุกระบบ แต่ไม่คิดว่าคลังจะขยายได้เอง แต่ในเมื่อเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี เธอก็ไม่คิดมาก อีกอย่าง ต่อให้ถามระบบก็ยังไม่ตอบ จึงต้องกดความสงสัยไว้ก่อน
เธอมองไปรอบร้าน ตอนนี้เดือนมิถุนายน เสื้อผ้าส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าฤดูร้อน หลายชุดเป็นกระโปรง สวี่หลีคัดเลือกเฉพาะชุดที่เคลื่อนไหวสะดวกเก็บเข้าคลัง แม้เธอจะใส่ไม่ได้ตลอด แต่เอาไปแลกเสบียงกับคนอื่นได้ พอเลือกเสร็จ มองพื้นที่ว่างในคลัง เธอตั้งเป้าหมายเล็กๆไว้ในใจ
เติมคลังให้เต็มก่อน
—
พูดถึงวันสิ้นโลก สิ่งที่จำเป็นที่สุดคืออาหาร สวี่หลีจะเติมคลังของตัวเองให้เต็ม แน่นอนว่าตัวเลือกแรกคือซูเปอร์มาร์เก็ต
ซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ชั้นใต้ดินหนึ่ง ส่วนเธออยู่ชั้นสอง ปกติเดินลงไปใช้เวลาแค่สองนาที แต่ตอนนี้ต้องฝ่าด่านอันตรายมากมาย วิธีลงชั้นล่าง ตัดลิฟต์ทิ้งไปก่อน เหลือเพียงบันไดเลื่อน บันไดเลื่อนอยู่ทางซ้ายมือของเธอ จากมุมนี้มองไม่เห็นว่ามันยังทำงานอยู่หรือไม่ ระหว่างร้านกับบันไดเลื่อนมีซอมบี้สองตัว อีกตัวหนึ่งอยู่ห่างจากบันไดเลื่อนเพียงสามเมตร ระยะอันตรายพอดี มีเสียงนิดเดียวก็อาจดึงมันมาได้ แต่ก็อาจรอดสายตาเช่นกัน
สวี่หลีหาเจอหน้ากากอนามัยที่ยังไม่ได้แกะในร้าน สวมแล้วปิดบังใบหน้าได้มิดชิด จากนั้นจึงออกจากร้าน ไม่ทำให้ซอมบี้ที่อยู่ทางขวาห่างสองเมตรรู้ตัว แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปทางซ้าย
ใบมีดที่ใช้ฆ่าซอมบี้ก่อนหน้านี้ปรากฏข้างหูเธอ วาดประกายเงินวาบ มีดเคลื่อนตามใจ พุ่งเข้าเบ้าตาซ้ายของตัวแรก ทะลุออกเบ้าตาขวา วาดเส้นโค้ง ก่อนพุ่งเข้าสมองของตัวที่สอง
ซอมบี้สองตัวล้มครืนลงพร้อมกัน ส่วนตัวที่สามที่อยู่ไกลออกไปหมุนตัวสองรอบ งงงัน ไม่รู้เลยว่า “พวกเดียวกัน” ตายไปแล้ว
ระหว่างทางเธอผ่านร้านสี่ร้าน เห็นซอมบี้เดินวนอยู่ด้านใน แต่เพราะเธอเดินชิดด้านนอกสุด และแทบไม่มีเสียงฝีเท้า พวกมันจึงไม่รู้ตัว เธอจึงมาถึงปากทางบันไดเลื่อนอย่างราบรื่น
บันไดเลื่อนยังทำงานตามปกติ แต่เต็มไปด้วยคราบเลือด และด้านล่างสุดมีศพกองอยู่สองร่าง
สวี่หลีทำเหมือนไม่เห็น เธอชะโงกมองลงไปก่อน อย่างน้อยบริเวณหนึ่งเมตรรอบปากบันไดเลื่อนชั้นหนึ่งไม่มีซอมบี้ ไกลกว่านั้นมองไม่เห็น
เธอก้าวขึ้นบันไดเลื่อน ร่างค่อยๆเคลื่อนลง ดวงตาระแวดระวัง ใบมีดลอยกลับมาเงียบๆสะบัดเลือดออกแล้วแนบกับหลังมือเธอ พอเห็นสภาพชั้นหนึ่ง ใจของเธอก็หนักอึ้ง ตอนความโกลาหลปะทุขึ้น คงมีคนจำนวนมากพยายามวิ่งออกทางชั้นหนึ่ง คราบเลือดและศพบนบันไดเลื่อนจึงเกิดขึ้น และนั่นหมายความว่าซอมบี้ที่ชั้นหนึ่งย่อมมากกว่า การฆ่าซอมบี้สามตัวเมื่อครู่ ใช้พลังไปประมาณหนึ่งในหก ทั้งที่เธอควบคุมใบมีดอย่างประณีตและนำกลับมาใช้ซ้ำ หากเป็นผู้ใช้พลังเพิ่งปลุกใหม่ทั่วไป คงใช้โจมตีได้ราวหกครั้งก็หมดแรงแล้ว
ระยะหนึ่งเมตรรอบบันไดเลื่อนไม่มีซอมบี้จริง แต่ในระยะหนึ่งจุดห้าถึงสองเมตรมีอยู่สามตัว
เท่าที่มองเห็น ภายในรัศมีห้าเมตรรอบบันไดเลื่อน มีซอมบี้เจ็ดตัว
หากอ้อมไปใช้บันไดเลื่อนอีกฝั่งลงชั้นใต้ดิน คงเจอมากกว่านี้
แขนขาสั้นแบบนี้ เธอพึ่งพาได้แค่พลังพิเศษ อีกทั้งในซูเปอร์มาร์เก็ตอาจมีซอมบี้ด้วย อย่างน้อยเธอต้องเก็บพลังไว้หนึ่งในสามเผื่อฉุกเฉิน ดังนั้นจะติดพันกับซอมบี้ชั้นหนึ่งไม่ได้ ต้องลงไปให้เร็วที่สุด ทำได้เพียงเสี่ยงดูครั้งหนึ่งแล้ว