ใบมีดที่แนบอยู่บนหลังมือของสวี่หลีพุ่งออกไปอย่างไร้เสียง ภายในเวลาเพียงสองวินาที มันก็พุ่งวนผ่านซอมบี้สามตัวครบหนึ่งรอบ เสียงร่างกระแทกพื้นดังขึ้นสามครั้ง ซอมบี้ล้มลงพร้อมกัน สวี่หลีก้าวข้ามศพสองร่าง ลงถึงชั้นหนึ่งได้อย่างราบรื่น บริเวณรัศมีสองเมตรรอบตัวไม่มีซอมบี้ เธอจึงอยู่ในจุดกึ่งปลอดภัยชั่วคราว
เมื่อก้าวเข้าสู่ชั้นหนึ่ง เธอจึงเห็นชัดว่ามีซอมบี้มากแค่ไหน บนชั้นสองที่เห็นก่อนหน้า ซอมบี้ส่วนใหญ่แขนขายังครบดี แต่ชั้นหนึ่งมีพวกแขนขาดขาขาดอยู่ไม่น้อย กวาดตามองคร่าวๆ ก็เห็นอย่างน้อยสิบตัวแล้ว สวี่หลีประเมินพลังที่เหลืออยู่ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปทันที ทางซ้ายซอมบี้น้อยกว่า แต่ทางขวามีพวกขาขาดมากกว่า
ซอมบี้ระดับต้นร่างแข็งทื่อ เคลื่อนไหวช้า แม้เธอพุ่งผ่านไปทำให้พวกมันรู้ตัว พวกที่พิการก็ไล่ไม่ทัน ส่วนสองตัวที่แขนขายังครบและเอื้อมมือถึงเธอได้ ก็ถูกเธอแทงทะลุเบ้าตาโดยตรง
เธอวิ่งผ่านร้านเสื้อผ้าแบบเปิด อาศัยตัวเล็กหลบมือที่ยื่นคว้า มุดลอดใต้ราวแขวนเสื้ออย่างรวดเร็ว ซอมบี้สองตัวที่เฝ้าปากบันไดเลื่อนถูกใบมีดสองเล่มแทงตาพร้อมกัน สวี่หลีเหยียบศพพวกมันกระโดดขึ้นบันไดเลื่อน
บันไดเลื่อนจากชั้นหนึ่งลงชั้นใต้ดินหนึ่งหยุดนิ่ง เธอกังวลว่าอาจขัดข้อง จึงปีนขึ้นราวจับแล้วไถลลงไปโดยตรง ทันทีที่ถึงพื้น เธอฆ่าซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วรีบวิ่งเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ไม่สนซอมบี้ที่กลิ้งตกบันไดเลื่อนตามลงมาแล้วลุกไม่ขึ้นอยู่พักใหญ่ ระหว่างทางสังหารซอมบี้อีกสองตัวที่ไล่ตามในชั้นใต้ดิน ก่อนหลบเข้าไปในโซนขนมขบเคี้ยว
การเคลื่อนไหวเมื่อครู่หนักเกินไปสำหรับร่างเด็กเล็ก เธอพยายามกดเสียงหอบ หายใจลึกเงียบ ๆ
เมื่อฟื้นแรงได้บ้าง เธอยิ้มออกมา ไม่คิดว่าความสูงจะกลายเป็นข้อได้เปรียบ แม้จะเหนื่อยและเสี่ยง แต่เธอก็มาถึงชั้นใต้ดินหนึ่งได้สำเร็จ พลังพิเศษเหลือพอดีหนึ่งในสาม และที่สำคัญ ระบบเลเวลอัปแล้ว
ชั้นสองฆ่าไปสองตัว ชั้นหนึ่งเจ็ดตัว ชั้นใต้ดินหนึ่งสามตัว รวมสิบสองตัว แต้มเพิ่มเป็น 63 ระบบเลื่อนเป็นเลเวล 2 และค่าประสบการณ์ล้นมาอีก 2 แต้ม อย่างไรก็ตาม เลเวล 2 ไม่มีของรางวัล นอกจากเลเวล 1 ที่ถือเป็นโบนัสเปิดระบบให้ 100 แต้ม ของรางวัลจะมีเฉพาะเลเวล 3 และทุกระดับที่เป็นเท่าตัวของสาม แต่ทุกครั้งที่เลเวลเพิ่ม คลังระบบจะขยายใหญ่ขึ้น
ตอนนี้คลังของเธอขยายจาก 50 ลูกบาศก์เมตร เป็น 300 ลูกบาศก์เมตร ทำให้เสื้อผ้าสิบกว่าชุดที่เธอเก็บไว้ก่อนหน้าดูเล็กน้อยน่าสงสารไปทันที
อย่างไรก็ตาม สวี่หลียังไม่รีบออกไปเก็บของ ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ขนาดนี้ การเก็บเสบียงต้องเลือกของ ใช้เวลานาน และมีโอกาสเจอซอมบี้มากขึ้น เธอจึงตัดสินใจฟื้นฟูพลังพิเศษก่อน
ตอนลงมาชั้นล่าง เธอสวมหน้ากากจึงไม่ได้ตัดกล้องวงจรปิด ที่จริงเธอก็ไม่รู้ว่ากล้องของห้างติดตรงไหนบ้าง ดังนั้นหลังเก็บของเสร็จ เธอวางแผนจะออกจากห้างทันที เพื่อหลีกเลี่ยงผู้รอดชีวิตคนอื่นและปัญหาที่อาจตามมา
ระหว่างที่รออยู่นั้น สวี่หลีก็สังเกตเห็นว่าการฟื้นฟูพลังพิเศษของตนเหมือนเปิดโหมดโกง
ตามปกติ พลังที่เพิ่งปลุกใหม่ หากจะฟื้นจากศูนย์ถึงเต็ม ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งถึงสองชั่วโมง แต่เธอพักไม่ถึงยี่สิบนาที พลังที่เหลือเพียงหนึ่งในสามก็กลับมาเต็มแล้ว
แปลว่า ต่อให้ใช้พลังหมดเกลี้ยง ก็ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงในการฟื้น?
ดวงตาเธอเป็นประกายดีใจ ขยับแขนขาเล็กน้อย แล้วชะโงกออกไปดูด้านนอก ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีซอมบี้ไม่น้อย พนักงานและลูกค้าที่มาซื้อของจำนวนมากกลายเป็นซอมบี้เดินวน แค่โผล่หน้าไปดูก็เห็นหลายตัวแล้ว ข่าวดีคือด้วยชั้นวางและแท่นวางของมากมาย ซอมบี้ส่วนใหญ่จึงถูกกั้นแยกออกจากกัน
สวี่หลีคำนวณระยะทาง อ้อมหลบซอมบี้สองตัวในโซนขนม แล้วไปถึงโซนข้าวสารและแป้งได้อย่างราบรื่น ในซูเปอร์มาร์เก็ต ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และธัญพืชมักวางรวมกัน เธอไม่ได้คิดจะขนทีละชิ้น มองไปรอบ ๆ ก็เห็นชั้นวางบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกชนล้ม ช่างเปลืองของจริงๆ!
เธอเจ็บใจเล็กน้อย จ้องซอมบี้สองตัวข้างชั้นนั้น ก่อนถอยกลับ ไม่ได้ลงมือทันที แต่เก็บทั้งชั้นวางเส้นหมี่และแป้งเข้าคลังเสียก่อน ชั้นวางหายไปเงียบๆ จากนั้นเธอหันไปเก็บชั้นน้ำมันและเครื่องปรุงเช่นกัน เมื่อชั้นวางหายไป ไม่มีสิ่งกีดขวางระหว่างเธอกับซอมบี้ที่เดินวนอยู่ข้างกองข้าวสารอีกต่อไป ข้าวสารวางชิดผนังและใกล้ซอมบี้ สวี่หลียืนห่างครึ่งเมตร แล้วเก็บทั้งชั้นข้าวสารเข้าคลังด้วยพลังจิต
เดิมคิดจะไม่ให้ซอมบี้รู้ตัว แต่ตัวที่หมุนวนอยู่กลับเดินเข้ามาใกล้ทันที แววตาเธอคมกริบ ขณะชั้นวางหายไป ใบมีดก็พุ่งทะลุสมองมัน อีกตัวที่ขาขาดหนึ่งข้าง เธอก็ไม่ปล่อย ฆ่าเช่นกัน
ได้แต้มเพิ่มอีกสองแต้ม ศพกระแทกใส่ชั้นวางที่ล้มอยู่เกิดเสียงดัง ทำให้ซอมบี้อีกสองตัวใกล้ ๆ หันมาเดินโงนเงนเข้ามา
สวี่หลีรีบถอยออก พร้อมใช้พลังจิตเก็บบะหมี่แพ็กห้าและบะหมี่ถ้วยที่ดูสะอาดในรัศมีครึ่งเมตรเข้าคลัง ซอมบี้สองตัวเดินมาไม่พบใคร จึงกลับไปเดินวนไร้จุดหมาย เธอมองพื้นที่ว่างในคลังที่ยังเหลืออีกมาก แล้วมุ่งหน้าไปโซนเครื่องดื่มใกล้ๆ
ในโซนนี้มีเหล้า นม เครื่องดื่มหลากชนิด ผงชงดื่มต่าง ๆ และที่สำคัญที่สุด — น้ำแร่
น้ำแร่แบบถังใหญ่และแบบยกลัง เธอเก็บเข้าคลังทั้งหมด ส่วนขวดเดี่ยวบนชั้นและเครื่องดื่มบางส่วนเธอเว้นไว้ ในห้างต้องยังมีคนรอดชีวิต แม้คลังเธอจะว่างมาก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกวาดเกลี้ยงจนไม่เหลือให้ใคร
เหล้าเธอเก็บแทบทั้งหมด ของพวกนี้มีค่าในวันสิ้นโลก ส่วนนมและของเป็นลังๆ เธอไม่พลาด เก็บเข้าหมด มีอาหารหลักและน้ำแล้ว ขั้นต่อไปคือโซนผลไม้ เพราะวันสิ้นโลกเพิ่งเริ่ม ผลไม้ยังสดใหม่ ชาติก่อนเธอปลุกระบบช้า แม้คลังจะหยุดเวลา แต่ผลไม้ตอนนั้นเสียไปมากแล้ว
เครื่องดื่มเธอไม่กวาดหมด แต่ผลไม้เธอไม่คิดเหลือ ไม่ว่าจะชอบกินหรือไม่ ตราบใดที่วางอยู่บนแท่น เธอเก็บหมด
แม้จะเอื้อมไม่ถึงชั้นบนสุด แต่ระดับกลางของแท่นเธอเก็บได้ เมื่อเก็บผลไม้เสร็จ เธอไปโซนผักข้างๆกวาดเรียบทั้งโซน แน่นอน ระหว่างนั้นเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอซอมบี้เกือบพบตัว ขณะกวาดผลไม้และผัก เธอฆ่าเพิ่มอีกสามตัว พลังถูกใช้ไปและฟื้นกลับพร้อมกัน แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดเก็บของกลับเป็นกำลังกาย
เธอประเมินพละกำลังของร่างเด็กห้าขวบสูงเกินไป สุดท้ายเธอเก็บขนมปังถุงใหญ่และโทสต์จากแท่นเล็ก แล้วถอยกลับไปโซนผักที่ถูกกวาดแล้ว โซนผักชิดผนัง ไม่มีชั้นสูงมาก สำหรับความสูงเธอจึงมองเห็นรอบด้านได้ดี
สวี่หลีที่อยู่ในวันสิ้นโลกมาสิบปีไม่เรื่องมากเรื่องความสะอาด เลือกมุมที่สะอาดหน่อยแล้วนั่งลง ขวดน้ำแร่ 550 มล. ปรากฏข้างตัว เธอหยิบจากลังโดยตรง เทน้ำล้างมือเล็กน้อย แล้วจึงแกะถุงขนมปัง เสียงพลาสติกฉีกดังแผ่ว กลิ่นหอมลอยออกมา เธอหยิบขนมปังก้อนขนาดฝ่ามือ ดึงหน้ากากลงเล็กน้อย แล้วยัดเข้าปากกินคำใหญ่ๆ
ในเวลาเดียวกัน ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดของซูเปอร์มาร์เก็ต ไม่ใช่ทุกคนจะตาย พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนรอดมาได้ ไม่กลายเป็นซอมบี้ ต่อมามีพนักงานจัดเรียงสินค้าอีกสองคนและแคชเชียร์หนึ่งคนหนีเข้ามา รวมแล้วห้าคนหลบอยู่ในห้องควบคุม
ประตูปิดแน่น มีกล้องให้ดูสถานการณ์ด้านนอก เพียงสองสามชั่วโมง โลกทัศน์ของพวกเขาก็พังทลาย เมื่อรู้ว่าซอมบี้ถูกดึงดูดด้วยเสียง พวกเขายิ่งไม่กล้าทำเสียงดัง แต่ไม่นาน ปัญหาก็เกิดขึ้น — ห้องยามมีอาหารไม่มาก
ยามสองคน คนหนึ่งราวสี่สิบ อีกคนยังไม่ถึงสามสิบ คนหนุ่มซื้อขนมไว้บ้าง นอกจากนั้นมีเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่กี่ถ้วยไว้ประทังหิว ตอนเที่ยง ยามสองคนแบ่งบะหมี่สี่ถ้วยให้สี่คนกิน เหลือเพียงห้าถ้วย เดิมทีคิดว่าเป็นการก่อการร้าย แต่เมื่อความช่วยเหลือไม่มา โทรแจ้งตำรวจก็ไม่มีสัญญาณ พวกเขาจึงเริ่มรู้ว่าผิดปกติ ไม่รู้สถานการณ์ภายนอก ไม่รู้ว่ามีผู้รอดชีวิตคนอื่นไหม ไม่กล้าออกไป ห้องควบคุมเล็ก ๆ กลายเป็นเกาะกลางทะเล ในจังหวะที่บรรยากาศตึงเครียด เสียงหนึ่งร้องขึ้น “ดูนั่นสิ!”
ทุกคนหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นร่างเล็กๆวิ่งปราดไปมาภายในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างรวดเร็ว และซอมบี้เกือบทั้งหมดกลับเพิกเฉยต่อเธอ
เมื่อมองต่อไป พวกเขายิ่งตกตะลึง ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ที่ล้มลงกะทันหัน หรือชั้นวางและสินค้าที่หายวับไป ล้วนพิสูจน์ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
“เมื่อกี้ผมเหมือนเห็นมีดบินได้…” ยามหนุ่มพึมพำ ดวงตาเริ่มเป็นประกาย “นั่นคือพลังพิเศษหรือเปล่า?”
“พลังพิเศษ?” แคชเชียร์สาวอุทาน “แบบในซีรีส์พวกนั้นน่ะเหรอ?”
“ใช่!” ยามหนุ่มจ้องภาพซอมบี้ด้านนอกอย่างตั้งใจ แล้วพูดเสียงเบา “ผมสังเกตแล้ว ถ้าอยู่ห่างพวกมันหน่อย แล้วไม่ทำเสียง ซอมบี้จะไม่เข้ามา ผมว่าเราน่าจะออกไปเอาของกินเข้ามาได้”
“ข้างนอกอันตรายขนาดนั้น ทำไมเราไม่รอให้ตำรวจมาช่วย? แล้วนี่ของในซูเปอร์มาร์เก็ตนะ ถ้าเราเอาไปมั่วๆแล้วโดนจับล่ะ?” พนักงานจัดเรียงสินค้าวัยสี่สิบกว่าปีกลัวซอมบี้มาก เธอเห็นกับตาว่ามันกัดคนตาย ตอนนี้แค่อยากปลอดภัย
“ถ้าไม่มีใครมาช่วยล่ะ? จะรอความตายหรือไง? อีกอย่างเราไม่ได้เอาแล้วหนี ถ้ามีคนมาช่วยจริง ๆ ก็จ่ายเงินทีหลังก็ได้!” ยามหนุ่มกัดฟัน “ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าออกไปตอนนี้ อาจพาเจ้าตัวเล็กนั่นมาหลบกับเราได้ด้วย”
“ฉันเห็นด้วยให้ออกไป” พนักงานจัดเรียงสินค้าวัยสามสิบกว่า มองสวี่หลีที่ดูอายุพอๆกับลูกสาวตน ความสงสารและความหวังปะปนกัน “เธอเก่งก็จริง แต่ก็ยังเด็ก อย่างน้อยเราควรถามว่าเธออยากมาหลบกับเราไหม”
สุดท้ายจึงเป็นพนักงานวัยสามสิบกว่า แคชเชียร์สาว และยามหนุ่ม ตัดสินใจออกไปเก็บเสบียง
ยามอายุมากกว่าจะเฝ้าประตู คอยเปิดปิดและดูความเคลื่อนไหว หากพวกเขาวิ่งกลับมา จะเปิดประตูให้ทันที
ทั้งสามปรึกษากันว่าจะเอาอะไร เส้นทางไหน เมื่อวางแผนเสร็จจึงค่อยๆเปิดประตู ออกไปด้านนอก
สวี่หลียังไม่รู้ว่าคนในซูเปอร์มาร์เก็ตเห็นการกระทำของเธอแล้วตัดสินใจเสี่ยงออกมาเก็บของ แถมยังมีแผนจะมาหาเธอด้วย
เธอกินขนมปังสองก้อนจนอิ่ม ดื่มน้ำไปหนึ่งในสาม เก็บของเข้าคลัง แล้วนั่งพัก คิดแผนต่อไป
พ่อแม่ของสวี่หลีเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อเธออายุยี่สิบ ทิ้งไว้เพียงอพาร์ตเมนต์สองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เงินเก็บไม่กี่หมื่น และเงินประกันสองแสน ด้วยเงินเหล่านั้น เธอผ่อนบ้านไปด้วยเรียนมหาวิทยาลัยไปด้วย หลังเรียนจบก็ประคองชีวิตมาได้
ชาติก่อน เธอไม่มีโอกาสกลับบ้านเลย เธอซ่อนตัวอยู่ในห้างหลายวัน จากนั้นไปจุดอพยพ แล้วตามทีมช่วยเหลือเข้าสู่ฐานที่มั่น พอเธอมีพลัง เมืองก็พังยับ ตึกบ้านเธอถล่มไปแล้ว สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือไม่ได้กลับบ้านสักครั้ง หลังโทรศัพท์พัง เธอไม่มีแม้แต่รูปพ่อแม่สักใบ
แต่ชาตินี้… เธอจะกลับไปได้ไหม? เมื่อพักพอแล้ว เธอจึงลุกขึ้นเตรียมเก็บของต่อ ทว่าได้ยินเสียงกรีดร้อง ตามด้วยหญิงวัยสามสิบกว่าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ด้านหลังคือซอมบี้สามตัวที่ถูกเสียงเรียกดึงดูด คิ้วสวี่หลีกระตุกแรง
แม้ซอมบี้ระดับต้นจะปีนบันไดไม่เป็น แต่ซอมบี้ชั้นหนึ่งกลิ้งตกลงมาชั้นใต้ดินได้ และชั้นใต้ดินก็ไม่ได้มีแค่โซนซูเปอร์มาร์เก็ต! ใครจะรู้ว่าที่อื่นมีซอมบี้อีกกี่ตัว? การดึงดูดซอมบี้ ต่อสู้จนชนชั้นวาง ทำให้เกิดเสียงดังกลายเป็นการดึงดูดเพิ่มซอมบี้ ทำให้เป็นวงจรเลวร้าย
ถ้าซอมบี้มากขึ้น แม้แต่เธอก็ไม่มั่นใจว่าจะหนีได้ ใบมีดสามเล่มพุ่งเร็วเกินตาเห็น แทงทะลุเบ้าตาซอมบี้ทั้งสาม ร่างพวกมันแข็งค้าง ก่อนล้มลงพร้อมกัน บริเวณนี้เป็นแท่นวางของ เสียงกระแทกจึงไม่ดังมาก มีเพียงซอมบี้อีกตัวหนึ่งเดินตามเสียงมา สวี่หลีก็จัดการมันเช่นกัน
หญิงคนนั้นวิ่งมาถึงใกล้เธอ ใบหน้าซีดเผือด ยื่นมือจะดึง “รีบหนี ซอมบี้มาแล้ว!”
สวี่หลีหลบมือ ใบมีดลอยขึ้นเล็งดวงตาเธอ เสียงเย็นชา “ไปให้พ้น!”
หญิงคนนั้นแข็งค้าง ไม่กล้าขยับ เสียงสั่น “ฉัน… ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย”
สวี่หลีไม่สนว่าอีกฝ่ายบังเอิญเห็นเธอแล้วอยากช่วย หรือเห็นเธอฆ่าซอมบี้แล้วจึงวิ่งมาหา แต่เธอรู้ชัดว่าด้วยพลังตอนนี้ เธออยู่ปะปนกับคนธรรมดาไม่ได้
สีหน้าเธอไร้อารมณ์ “พูดอีกครั้ง ไปให้พ้น ไม่อย่างนั้นฉันไม่รังเกียจที่จะฆ่าคน”
เสียงเด็กหญิงยังมีความใสแบบเด็ก แต่เย็นชาอย่างประหลาด ใบมีดตรงหน้ามีรอยเลือดแดงคล้ำติดอยู่ ผู้หญิงคนนี้กำลังตัวสั่นอย่างรุนแรง