สายตาทุกคู่หันมามองหลินซูพร้อมกัน แววตาของเจียงหว่านเสวี่ยมีบางสิ่งวาบผ่านอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้ากลับแสร้งหวาดกลัว มองหลินซูราวกับถูกอีกฝ่ายกดขี่มาตลอด
“พี่สะใภ้ เหตุใดจึงไม่ให้พี่เยี่ยนดื่มยาที่ข้าต้ม” คำพูดนี้แฝงความหมายสองชั้น ทั้งสื่อว่าหลินซูจงใจกลั่นแกล้งนาง และยังชี้ว่าหลินซูหึงหวงจนไม่สนใจร่างกายของเยี่ยนหมิงเกอ หลินซูมองเจียงหว่านเสวี่ยด้วยสายตาซับซ้อน จากนั้นก็ยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา
“หันเหนียงจื่อกล่าวเกินไปแล้ว อาการของสามีข้าหนักหนายิ่งนัก ข้าจึงต้มยาให้ตรงเวลาเสมอ เขาว่ากันว่าเป็นยาก็มีพิษอยู่บ้าง สามีเพิ่งดื่มยาไปเมื่อเช้า ยาถ้วยนี้... เก็บไว้ให้ดื่มตอนเที่ยงเถิด”
เพราะความตึงเครียด ฝ่ามือของหลินซูชุ่มไปด้วยเหงื่อ ต้องโกหกต่อหน้าคนที่เกี่ยวข้องโดยตรง ทำให้นางรู้สึกไม่มั่นคงอย่างยิ่ง สายตาของนางข้ามเจียงหว่านเสวี่ยไปสบกับเยี่ยนหมิงเกอ เห็นว่าเขากำลังมองนางอย่างครุ่นคิด มุมตาที่เชิดขึ้นเผยแววหยอกล้อเล็กน้อย ทับซ้อนกับภาพเมื่อคืนที่น่าหวาดหวั่น
หลินซูรู้สึกหนาววาบ นางมีความรู้สึกหนึ่ง... เยี่ยนหมิงเกอรู้ทุกอย่างที่เจียงหว่านเสวี่ยทำ!
หรือแม้แต่กำลังรอให้อีกฝ่ายเดินเข้าสู่กับดักเอง! คำอธิบายของหลินซูสมเหตุสมผลยิ่ง เจียงหว่านเสวี่ยจึงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ถือชามยาสีดำไว้ จะก้าวต่อก็ไม่ใช่ จะถอยก็ไม่เชิง นางมองหลินซู สีหน้าดูอ่อนแอ แต่แววตาแฝงความเย็นชา
“ข้าเห็นหม้อต้มยาในครัวสะอาด คิดว่าพี่สะใภ้ยังไม่ได้ต้มยา อีกทั้งพี่สะใภ้ก็ไม่อยู่บ้าน จึงตัดสินใจต้มยาเอง ไม่คิดว่าตนจะทำเรื่องโง่ถึงเพียงนี้”
คำพูดของเจียงหว่านเสวี่ยทำให้หลินซูละสายตาจากเยี่ยนหมิงเกอ เมื่ออีกฝ่ายไม่เปิดโปงคำโกหกของนาง นางก็ต้องเล่นให้ถึงที่สุด ถ้อยคำของเจียงหว่านเสวี่ยแฝงนัยว่าหลินซูไม่ได้ต้มยาให้เยี่ยนหมิงเกอ อีกทั้งยังหายตัวไปตั้งแต่เช้า ชื่อเสียงของร่างเดิมก็ไม่ดีนัก หากคนอื่นได้ยินเข้า ไม่รู้จะคิดอย่างไร หลินซูยิ้มจนตาหยี
“ทุกครั้งที่ข้าต้มยาให้สามี จะเทกากยาลงในถัง แล้วล้างหม้อให้สะอาดเพื่อใช้ครั้งต่อไป ไม่คิดว่าจะทำให้หันเหนียงจื่อเข้าใจผิด เมื่อครู่เด็กน้อยจวินเยี่ยไปจับลูกไก่ ถูกแม่ไก่จิก ร้องไห้หนัก ข้าสงสารเด็ก จึงพาไปหาป้าซ่งเพื่อหายามาทา”
นางแสร้งถามอย่างสงสัย “แล้วก่อนหน้านี้หันเหนียงจื่อไปที่ใดเล่า เด็กน้อยร้องจนเสียงแหบ ยังไม่เห็นหันเหนียงจื่อออกมาปลอบเลย”
หลินซูจงใจจี้จุดอ่อนของอีกฝ่าย จะรับมือกับคนที่ภายนอกอ่อนโยน น่าสงสาร แต่ภายในกลับแอบร้าย ต้องเล่นให้เหนือกว่าและแทงให้ถูกจุด
ก่อนหน้านี้นางไม่รู้ลักษณะนิสัยของเจียงหว่านเสวี่ย อีกทั้งยังไม่แน่ใจท่าทีของเยี่ยนหมิงเกอ จึงยอมอ่อนข้อมาโดยตลอด ใครจะคิดว่าจะทำให้อีกฝ่ายได้ใจ คำพูดของหลินซูทำให้สีหน้าของเจียงหว่านเสวี่ยแย่ลง แต่เมื่อได้ยินตอนท้ายก็มีความร้อนใจ
“เยี่ยเอ๋อร์...” หลินซูฉวยโอกาสรับชามยาจากมืออีกฝ่าย
“เด็กอยู่ที่บ้านป้าซ่ง หากหันเหนียงจื่อเป็นห่วง ก็ไปดูเถิด” เมื่อเป็นเรื่องของลูก เจียงหว่านเสวี่ยไม่สนใจสิ่งอื่น รีบออกไปทันที หลินซูถอนหายใจเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นก็สบกับสายตาลึกซึ้งของเยี่ยนหมิงเกออีกครั้ง นางชะงักเล็กน้อย แล้วหลบสายตาที่ทำให้นางหวาดหวั่นนั้น
“ข้าจะนำยาไปอุ่นไว้” นางหาเหตุผลแล้วรีบกลับครัว
พ้นจากสายตาของเยี่ยนหมิงเกอ หลินซูจึงรู้สึกเหมือนมีชีวิตอีกครั้ง นางกุมศีรษะ นั่งลงบนม้านั่งเตี้ย รู้สึกเสียใจต่อการกระทำของตนเมื่อครู่ คำพูดที่ว่า คนฉลาดมักอยู่ได้ไม่นาน เป็นคำเตือนให้นางอย่าเข้าไปยุ่งเรื่องนี้มากเกินไป
ในเมื่อเยี่ยนหมิงเกอรู้ว่าเจียงหว่านเสวี่ยไม่ธรรมดา ด้วยความระแวดระวังของเขา ย่อมต้องมีการป้องกันอยู่แล้ว นางจะกระโดดเข้าไปทำไม เมื่อครู่ยังคิดว่าเจียงหว่านเสวี่ยเป็นตั๊กแตนปลายฤดู ตอนนี้เกรงว่านางจะตายก่อนอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ
หลินซูรู้สึกปวดหัวกับการกระทำของตน อากาศหนาวจัด ลูกสุนัขสีเทาไม่ออกไปไหน ขดตัวอยู่ในกองฟางในครัว เห็นหลินซูนั่งอยู่คนเดียว ก็เดินมาถูไถที่ขานาง หางส่ายไม่หยุด
หลินซูใช้นิ้วเกาหลังมัน ลูกสุนัขก็ครางอย่างสบาย นางใช้นิ้วจิ้มศีรษะนุ่มฟูของมัน
“ข้าก็ถือว่าเป็นคนรู้เนื้อเรื่องทั้งเรื่อง อ่านเรื่องชิงอำนาจมาก็มาก แต่เหตุใด... จะต้องมาตายก่อนคนที่เล่ห์เหลี่ยมยังตื้นเช่นนั้นนะ” เมื่อนึกถึงเยี่ยนหมิงเกอที่อารมณ์ยากคาดเดา หลินซูรู้ว่านางจะนิ่งเฉยเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
อีกทั้ง... หากยานี้เป็นของที่หลานจือให้ เจียงหว่านเสวี่ยเพิ่งมาถึงเมืองเฉียง เหตุใดจึงรู้จักหลานจือ และเหตุใดจึงคิดร้ายต่อเยี่ยนหมิงเกอ ไม่ว่าอย่างไร นางต้องสืบให้รู้ว่าเจียงหว่านเสวี่ยคิดจะทำสิ่งใดกันแน่
ภายในห้อง หมอหูกำลังเปลี่ยนยาให้เยี่ยนหมิงเกอ ผ้าพันแผลเก่าที่โยนลงพื้นมีคราบเลือดสีคล้ำ หมอหูตรวจดูบาดแผลลูกศรที่หน้าอกซึ่งร้ายแรงที่สุด แล้วขมวดคิ้ว
“แผลปริได้อย่างไร ช่วงสองสามวันนี้ เจ้าควรนอนพักให้มาก”
เยี่ยนหมิงเกอสีหน้ามืดครึ้ม “ย่อมมีพวกที่อยู่ไม่สุข”
หมอหูไม่พูดต่อ เมืองเฉียงแม้ไม่ใหญ่มาก แต่ข่าวก่อนหน้านี้เรื่องเจ้าสาวอาละวาดในวันแต่งของเยี่ยนหมิงเกอก็แพร่สะพัดไปทั่ว ครั้งนี้เขากลับมาพร้อมบาดแผลหนัก คนทั้งเมืองแทบจะเฝ้ารอให้หลินซูนอกใจ เรื่องในบ้านของเขา เพียงมีเค้าลางเล็กน้อย วันรุ่งขึ้นก็เป็นที่รู้กันทั้งเมือง
เรื่องบ้านของเยี่ยนหมิงเกอถูกขโมย หมอหูก็ได้ยินมาบ้าง ในกองทัพมีคนหยาบคายไม่น้อย พูดกันว่าเกรงว่าภรรยาที่เขารับเข้าบ้านจะทนความเหงาไม่ไหว แอบคบชายอื่น ถูกเพื่อนบ้านจับได้ จึงอ้างว่ามีขโมยเข้าบ้านเพื่อรักษาหน้าตา
หมอหูไม่ได้สนิทกับหลินซูมากนัก แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่านางไม่ใช่คนเช่นนั้น คำพูดในกองทัพเหล่านั้น เขาไม่อาจพูดให้เยี่ยนหมิงเกอฟัง และก็จะไม่พูด เว้นแต่เขาอยากเห็นกองศพในลานฝึกวันรุ่งขึ้น หมอหูทายาใหม่ลงบนแผล พลางพันผ้า พลางพูดไปด้วย
“เจ้านี่! ใจกล้าก็จริง นิสัยก็แรง แต่ต่อหน้าท่านแม่ทัพก็ต้องรู้จักเก็บบ้าง จ้าวต้าจื้อแย่งความดีความชอบของเจ้า เขาจะไม่รู้เรื่องจริงหรือ ไม่ใช่ว่าท่านแม่ทัพมัวเมาในความสุข แต่เป็นเพราะเขาเห็นว่าเจ้าเป็นมีดที่ควบคุมไม่ได้ มีดดีหากใช้ไม่ได้ ก็ย่อมถูกทิ้งให้ขึ้นสนิม”
มุมปากของเยี่ยนหมิงเกอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ “ข้าไม่ใช่มีด เขาจึงใช้ข้าไม่ได้”
ไม่ใช่มีด เช่นนั้นเขาคือผู้ใช้มีดหรือ ความหมายในคำพูดลึกซึ้งนัก มือของหมอหูที่กำลังพันผ้าหยุดชั่วครู่ ก่อนจะทำต่อ โดยไม่เอ่ยสิ่งใด
“ทางประตูเมืองตะวันออกเป็นอย่างไรบ้าง” เยี่ยนหมิงเกอเอ่ยขึ้น
ประตูเมืองตะวันออกคือทางออกไปด่านนอก ปกติควบคุมเข้มงวด แต่ในยามสงบ ชาวบ้านก็มักออกไปค้าขายกับชนเผ่าภายนอก
“ยังคงเข้มงวด ไม่ให้ชาวบ้านออกเมือง แต่ได้ยินว่าผ่อนคลายกว่าก่อนเล็กน้อย”
เยี่ยนหมิงเกอขมวดคิ้วทันที “ศึกครั้งก่อนแม้จะทำให้ศัตรูเสียหายหนัก แต่ฤดูหนาวกำลังจะมาถึง หากไม่ปล้นอาหารได้ พวกนั้นย่อมไม่อาจผ่านฤดูหนาวไปได้ เกรงว่าอีกไม่กี่วันจะยกทัพมาอีก ต้องระวังให้มาก ห้ามประมาท”
“พอเถิด เจ้าควรห่วงตัวเองก่อน” หมอหูตบไหล่เขาเบาๆ “เรื่องพวกนี้ข้าไม่เข้าใจนัก ตอนนี้สิ่งสำคัญคือรักษาแผลให้หาย หากเจ้าไม่อยู่ หยวนซานพวกนั้นก็ไม่สงบ…”
“พวกหยวนซานเป็นอะไร” เยี่ยนหมิงเกอขมวดคิ้วแน่น
หมอหูมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนจะเข้าใจ “เจ้าอยู่บ้านจึงไม่รู้ พวกเขาไม่พอใจที่ความดีความชอบของเจ้าถูกแย่งไป จึงไปมีเรื่องกับจ้าวต้าจื้อในค่ายทหารจนถูกลงโทษหนัก คนละร้อยไม้โบย ข้าเพิ่งไปดูมาเมื่อเช้า แต่ละคนบาดเจ็บจนลุกจากเตียงไม่ได้”
เยี่ยนหมิงเกอเงียบงัน ดวงตาหรี่ลง แววตาเย็นจัด หมอหูถอนหายใจ
“ตอนนี้เจ้าควรรักษาแผลให้หาย จ้าวต้าจื้อเป็นน้องเขยของแม่ทัพ คนหนึ่งได้ดีแล้วก็พาทุกคนได้ดี คนเช่นนี้ตอนนี้อย่าไปล่วงเกิน” หมอหูลดเสียงลง “ข้าได้ยินข่าวว่า ราชสำนักส่งผู้ตรวจการทหารมาที่ด่านนอก อาจเป็นโอกาสก็ได้”
มุมปากของเยี่ยนหมิงเกอกระตุกเล็กน้อย คล้ายเย้ยหยัน หมอหูถอนหายใจอีกครั้ง ทิ้งท้ายว่า นิสัยของเจ้าควรขัดเกลาเสียบ้างแล้วก็จากไป
ใกล้เที่ยง หลินซูก็พับแขนเสื้อเตรียมทำอาหารกลางวัน นางหั่นเนื้อเสร็จ กำลังจะบดกระเทียมกับขิงลงไปเพื่อลดกลิ่นคาว ทันใดนั้น เสียงนุ่มนวลดังขึ้นที่หน้าประตู
“พี่เยี่ยนไม่ชอบกินกระเทียม”
หลินซูเงยหน้ามองเจียงหว่านเสวี่ยที่ยืนอยู่ตรงประตู เห็นสีหน้าของนางยังคงอ่อนโยน นางอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เพราะตนเพิ่งเปลี่ยนเสื้อให้หันจวินเยี่ย อีกฝ่ายควรตรวจห่อสัมภาระและรู้ว่าขวดหายไปแล้ว ตอนนี้กลับนิ่งสงบเช่นนี้ หรือว่าเจียงหว่านเสวี่ยจะอดกลั้นได้ถึงเพียงนี้
นางยึดหลักศัตรูไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ หลินซูไม่กล่าวถึงเรื่องนั้น แต่พูดต่อจากคำของอีกฝ่าย
“อ้อ สามีไม่กินหรือ ทุกครั้งที่ข้าใส่กระเทียม เขาก็กินหมด แต่ในเมื่อหันเหนียงจื่อรู้รสนิยมของสามี ไม่สู้บอกข้ามาว่าเขามีสิ่งใดที่ไม่กินอีกเล่า”
ท่าทีเหมือนตั้งใจเรียนรู้ ทำให้สีหน้าที่เจียงหว่านเสวี่ยพยายามรักษาไว้แทบจะแตกในชั่วพริบตา