เมื่อเทียบกับอาการเดือดดาลของหลินซู เยี่ยนหมิงเกอกลับเบือนสายตาไปอย่างสงบยิ่ง
“ก็ไม่มีอะไรให้ดูนัก”
หลินซู “……” ถ้าไม่ติดว่ายังจำได้ว่าเจ้าคนผู้นี้ภายหน้าจะเป็นตัวร้ายใหญ่ นางอยากจะถีบเขาให้ตายเสียจริง
เยี่ยนหมิงเกอที่แกล้งภรรยาน้อยสำเร็จ มุมปากยกยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหน้าไป เขาดีดบางสิ่งในมือออกไป จากนั้นทั้งห้องก็มืดลงทันที บดบังใบหูที่แดงก่ำของเขาได้พอดี
หลินซูกำลังนึกในใจว่าควรจะสาปแช่งตัวร้ายใหญ่ผู้นี้อย่างไร พลันได้ยินเยี่ยนหมิงเกอถามขึ้นว่า “เมื่อกลางวันในตรอก เจ้าเคยบอกว่าชื่อหลินซู?”
เพราะดับตะเกียงลง สายตาใช้การไม่ได้ ประสาทสัมผัสจึงยิ่งชัดเจน หลินซูรู้สึกว่าเวลาที่เขาพูด เหมือนอยู่ใกล้ตนมาก ลมหายใจอุ่นรินรดข้างใบหู ทำให้นางรู้สึกคันยิบ
แต่คำถามนี้กลับทำให้นางไม่มีความคิดฟุ้งซ่านแม้แต่น้อย เส้นประสาทตึงเครียดขึ้นทันที หลินซูพยายามทำให้น้ำเสียงปกติ “อืม นั่นเป็นชื่อก่อนที่ข้าจะถูกขายเข้าไปเป็นสาวใช้ในจวนเฉิน”
เจ้าของร่างเดิมยากจน ถูกขายไปเป็นสาวใช้ตั้งแต่อายุเพียงสี่ห้าขวบ เรื่องครอบครัวเดิมแทบไม่มีความทรงจำ สถานะทาสของเจ้าของร่างเกิดขึ้นหลังจากไปเป็นสาวใช้ หลักฐานการมีอยู่ของนางในโลกนี้ก็เริ่มมีตั้งแต่นั้น ต่อให้เยี่ยนหมิงเกอไปสืบ ก็ไม่อาจสืบได้สิ่งใด
แม้ตรงหน้าจะมืดสนิท หลินซูกลับรู้สึกได้ว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของตน
ตอนนั้นเป็นช่วงคับขันเป็นตาย นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงหลุดปากพูดเช่นนั้น ตอนนี้คิดแล้วก็แทบอยากกระอักเลือด นางจึงแต่งเรื่องขึ้นว่า “บ้านเกิดของข้ามีความเชื่อว่า หากคนตายไปแล้ว อย่างน้อยต้องมีคนจำชื่อได้ ถึงเทศกาลจะได้เผากระดาษเงินกระดาษทองให้ รับไปใช้ได้”
“เจ้าคิดรอบคอบนัก แม้แต่ตอนเป็นผีก็ยังคิดไว้แล้ว” เสียงของเยี่ยนหมิงเกอต่ำลง คล้ายมีเรื่องในใจ
หลินซูหัวเราะแห้งๆ ได้แต่พูดต่อเพื่อกลบเกลื่อน “แน่นอน ตอนมีชีวิตก็ลำบากแล้ว หากตอนเป็นผีมีคนเผาเงินให้มากหน่อย ข้าก็คงไม่ต้องลำบากนัก”
เยี่ยนหมิงเกอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพลันหัวเราะเสียงหนึ่ง แฝงความเวิ้งว้างและเศร้าอยู่เล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้าจงจำชื่อของข้าไว้ ข้าชื่อเยี่ยนเหิง เป็นคนเมืองหลวง”
ประโยคนี้ทำให้หัวใจของหลินซูรู้สึกหน่วงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ นางรู้ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ถึงตอนจบ กลายเป็นตัวร้ายใหญ่ แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้ชะตากรรมของตน ทุกครั้งที่ออกศึก อาจเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องตายในสนามรบ
นางหันหน้าไปอยากดูสีหน้าของเขาในยามนี้ แต่ในความมืดกลับมองไม่เห็นสิ่งใด
ได้ยินเพียงเยี่ยนหมิงเกอเอ่ยว่า “นอนเถิด”
หลินซูครุ่นคิดไปต่างๆ นานา สมองยุ่งเหยิง แต่ทั้งวันนางเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง จึงหลับไปอย่างรวดเร็ว คืนนั้นนางนอนหลับสนิท
รุ่งเช้า เพิ่งฟ้าสาง หลินซูที่เคยชินกับเวลาเดิมก็ลุกขึ้นแล้ว ขณะสวมเสื้อผ้า นางยังไม่วายเหลือบมองอกของตนที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย เล็กนักหรือ? เมื่อเทียบกับรูปร่างแบนราบของเจียงหว่านเสวี่ย นางกลับรู้สึกว่าร่างนี้ถือว่าดีไม่น้อย
พอรู้ตัวว่าตนกำลังคิดสิ่งใด หลินซูก็ถึงกับเหงื่อแตก นางสลัดความคิดแปลกๆ ออกไป จัดการตนเองเรียบร้อย เตรียมไปต้มยา แต่พอเปิดประตู ก็เห็นเจียงหว่านเสวี่ยเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ที่ถือถาด
เจียงหว่านเสวี่ยยังสวมชุดสีขาวแบบเมื่อวาน ด้านนอกคลุมเสื้อยาวสีอ่อนปักลายกล้วยไม้ ผมเกล้าเป็นทรงต่ำ ปักปิ่นหยก รูปแบบเรียบง่ายแต่สง่างาม ใบหน้าทาแป้งแล้วก็ยังปิดความคล้ำใต้ตาไม่มิด กลับยิ่งเพิ่มความงดงามแบบอ่อนแรง ดูเหมือนเมื่อคืนเจียงหว่านเสวี่ยจะพักผ่อนไม่ดี
“แค่ก…แค่ก…ข้าตื่นแต่เช้า…แค่ก…จึงไปต้มยาให้พี่เยี่ยนที่ครัว แล้วก็ต้มซุปมาด้วย…แค่กๆ…”
เจียงหว่านเสวี่ยยืนอยู่หน้าประตู ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไออย่างหนัก สาวใช้ข้างกายถือถาด ในนั้นมีน้ำยาสีคล้ำและหม้อซุปหนึ่งใบ นี่เมื่อคืนออกไปดีดพิณกลางลมหนาวจนป่วยหรือ?
หลินซูมองนางแวบหนึ่ง แล้วกล่าวตามมารยาท “ฮูหยินหันป่วยอยู่ ยังลำบากทำสิ่งเหล่านี้อีก”
เจียงหว่านเสวี่ยรีบส่ายหน้า “แค่ก…เมื่อวานมาถึงโรงเตี๊ยมค่ำเกินไป จึงไม่ได้พบพี่เยี่ยน…แค่ก…พี่สะใภ้…แค่กๆ…ข้าเข้าไปดูพี่เยี่ยนได้หรือไม่?”
นางมองหลินซูด้วยแววคาดหวัง สีหน้าชวนเวทนา
หลินซูมุมปากกระตุก คิดในใจว่าข้าไปทำสิ่งใดกับเจ้าหรือ ถึงได้ทำท่าราวกับถูกข้ารังแกเช่นนี้
“ฮูหยินหันพูดเช่นนี้ก็เกินไปแล้ว เมื่อคืนสามีข้ายังพูดกับข้าว่า ฮูหยินหันดีดพิณในลาน คงกำลังคิดถึงสามีผู้ล่วงลับ สามีข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับซื่อจื่อหัน เจ้านับว่าเป็นน้องสาวครึ่งหนึ่งของสามีข้า เหตุใดจึงพูดห่างเหินเช่นนี้เล่า?”
หลินซูยกเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา เจียงหว่านเสวี่ยสีหน้าชะงักไปชั่วขณะ แต่ยังคงฝืนยิ้ม ไอสองสามครั้งก่อนเอ่ยเสียงอ่อนแรงว่า “พี่สะใภ้กล่าวถูกแล้ว”
นางเพียงชี้ให้เห็นว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายตั้งใจดีดพิณนั้น ไม่รู้กำลังสื่อความรักถึงผู้ใด แต่พอออกจากปากของนางกลับกลายเป็นการสั่งสอนเสียอย่างนั้น?
หลินซูเริ่มมีโทสะในใจ คิดว่าเจ้าจะเล่นบทสาวอ่อนแอ ข้าจะไม่ยอมตามใจเจ้า จึงเผยรอยยิ้มงดงามอย่างยิ่ง “ข้าหมายถึงฮูหยินหันพูดจาห่างเหินไปหน่อย มิได้บอกว่าเพลง ‘เตี๋ยเลี่ยนฮวา’ ที่เจ้าดีดให้สามีผู้ล่วงลับไม่เหมาะ เจ้าถึงกับใช้คำว่าสั่งสอน ไม่รู้คนอื่นจะเข้าใจว่าข้ารังแกเจ้าหรืออย่างไร”
คำว่า “เตี๋ยเลี่ยนฮวา” หลุดออกจากปากหลินซู สีหน้าของเจียงหว่านเสวี่ยก็ดูแย่ลงเล็กน้อย
นางคิดว่าในชายแดนแห่งนี้ นอกจากเยี่ยนหมิงเกอและองค์ชายหกแล้ว คงไม่มีใครฟังออกว่าเป็นเพลงใด
นางติดตามหันจื่อเฉินมาห้าปี สามารถฝ่าการกดขี่ของนายหญิงและการแย่งชิงความโปรดปรานในหมู่อนุภรรยาจนโดดเด่นขึ้นมาได้ ก็เพราะเข้าใจจิตใจบุรุษอย่างลึกซึ้ง เพลง ‘เตี๋ยเลี่ยนฮวา’ นั้น นางตั้งใจดีดให้เยี่ยนหมิงเกอฟัง เดิมพันอยู่ที่ความผูกพันในอดีตของเขาที่มีต่อนาง
ส่วนองค์ชายหก…เพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เจียงหว่านเสวี่ยเชื่อว่าด้วยความเข้าใจบุรุษของตน ยังมีเสน่ห์พอจะดึงใจเขาได้ บุรุษย่อมยากจะต้านทานสตรีที่อ่อนแอและไร้ที่พึ่ง
ปีที่นางแต่งให้หันจื่อเฉิน นางมีอายุเพียงสิบหก บัดนี้ก็เพียงยี่สิบต้นๆยังอยู่ในวัยงาม
หันจื่อเฉินตายแล้ว แต่ภรรยาเอกก็มีบุตรธิดาอยู่ก่อนแล้ว เมื่อครั้งหันจื่อเฉินยังมีชีวิต นางยังได้รับความโปรดปราน แต่ชีวิตของมารดาลูกในจวนก็ไม่ได้ราบรื่นนัก บัดนี้เขาไม่อยู่แล้ว หากกลับจวน นางมั่นใจว่านายหญิงจะกดข่มนางไว้แน่น บุตรชายก็ไม่เอาไหน นางไม่อาจหวังพึ่งหันจวินเยี่ยให้อยู่ในจวนไปอีกหลายสิบปีได้
ตอนนี้นางยังสาวและงดงาม เจียงหว่านเสวี่ยจะไม่ปล่อยโอกาสใดหลุดมือ ลูกพี่ลูกน้องของนางคนหนึ่ง เคยเป็นสตรีนอกเรือนของบุตรตระกูลใหญ่ สุดท้ายก็ได้เข้าไปอยู่ในจวนอย่างเปิดเผย
เจียงหว่านเสวี่ยมองหลินซู ดวงตาราวสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงนั้น คล้ายซ่อนคมมีดอาบยาพิษ
“พี่สะใภ้พูดล้อเล่นแล้ว” เพียงพริบตาเดียว นางก็เก็บแววตานั้นกลับไป
หลินซูรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาเมื่อครู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ควรกดดันอีกฝ่ายเกินไป จึงถอยออกหนึ่งก้าว “ฮูหยินหัน เชิญเข้ามาเถิด”
เจียงหว่านเสวี่ยเดินไปหาเยี่ยนหมิงเกอ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของเขา อีกทั้งยังมีเรื่องถอนหมั้นและวางยาพิษมาก่อน นางเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วน พูดเพียงไม่กี่คำก็อ้างว่าไม่สบายแล้วกลับห้องไป
หลินซูไปตักน้ำให้เยี่ยนหมิงเกอล้างหน้า แล้วนำยามาให้ แต่เขากลับไม่มีท่าทีจะดื่ม
หลินซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หรือว่าเขาคิดว่าตนกับเจียงหว่านเสวี่ยไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว แม้แต่น้ำยาที่นางต้มก็ไม่อยากดื่ม?
“เมื่อคืนฮูหยินหันยังเป็นหวัด เช้านี้ก็ลุกขึ้นมาต้มยาและเคี่ยวซุป คงรู้สึกผิดกับเรื่องก่อนหน้านี้ เลยทำมาเพื่อขอขมาเจ้า?” หลินซูลองเกลี้ยกล่อมตัวร้ายใหญ่ที่เหมือนกำลังเจ็บปวดในใจ
ใครจะรู้ว่าเยี่ยนหมิงเกอเอ่ยประโยคต่อมาจนหลินซูแทบสำลักน้ำลาย
“ถ้านางวางยาพิษเล่า?”
“เอ่อ…เจ้าก็ไม่ต้องระแวงถึงเพียงนั้น ยาขวดก่อนหน้านั้นข้าเผลอไปเห็นเข้า เลยไปถามหมอมาแล้ว เขาบอกว่าในนั้นเป็นแป้ง คงไม่ได้คิดจะทำร้ายเจ้าจริงๆ” หลินซูกล่าว
เยี่ยนหมิงเกอหัวเราะเบาๆ “แป้งนั้น ข้าเป็นคนเปลี่ยนเข้าไป”
หลินซูเบิกตากว้าง เยี่ยนหมิงเกอกล่าวอย่างเฉยชา “ก็วันนั้น”
หลินซูนึกขึ้นได้ทันที วันนั้นนางตื่นสายผิดปกติ และยังเห็นรองเท้าของเขาเปื้อนโคลน ที่แท้เขาออกไปเทยาทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นแป้งหรือ?
เขาทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร? หลินซูใช้เวลานานกว่าจะเรียกเสียงของตนกลับมาได้ เอ่ยอย่างติดขัด “เพ…เพราะอะไร?”
เยี่ยนหมิงเกอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้าๆ “กลัวว่าเจ้าจะใช้วางยาพิษ”
หลินซูได้ยินแล้วรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ในใจมีบางอย่างหนักอึ้ง จะว่าอย่างไรดี?
นางไม่เคยคิดจะทำร้ายเขา แต่เขากลับระแวดระวังนางตลอด สมเป็นตัวร้ายใหญ่ หลินซูบอกตนเองเช่นนั้นในใจ
แต่ความรู้สึกก็ยังหม่นลง นางจึงพูดติดตลกครึ่งหนึ่งว่า “เช่นนั้นตอนนี้เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะวางยาพิษแล้วหรือ?”
เยี่ยนหมิงเกอมองนาง น้ำเสียงมั่นใจ “เจ้าจะไม่ทำ” หลินซูยิ้ม แน่นอนว่านางไม่ทำ เว้นแต่นางไม่อยากมีชีวิตแล้ว
เพราะเรื่องนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างหลินซูกับเยี่ยนหมิงเกอดูเหมือนจะติดขัดขึ้นมา ภายนอกดูปกติ แต่กลับเหมือนมีบางอย่างคั่นกลาง
เจียงหว่านเสวี่ยกลับพยายามอย่างสม่ำเสมอ ทุกวันตื่นแต่เช้ามาต้มยาเคี่ยวซุป ต่อมาหลินซูจึงรู้ว่า นางไม่ได้ทำเพียงให้เยี่ยนหมิงเกอ แต่ยังทำเผื่อองค์ชายหกด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่าองค์ชายหกจะรับหรือไม่
ช่วงหนึ่งหลินซูได้พบหันจวินเยี่ย เด็กคนนั้นส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง วันนั้นนางเห็นเขายืนดูดอกเหมยในลาน จึงอยากเข้าไปพูดคุย แต่เขากลับวิ่งหนีทันที ราวกับเริ่มหวาดกลัวผู้คน หลินซูรู้สึกว่า นิสัยของหันจวินเยี่ยยิ่งเก็บตัวมากขึ้น
นางเคยเตือนเจียงหว่านเสวี่ยครั้งหนึ่ง แต่ถูกโต้กลับมา สุดท้ายก็เป็นลูกของผู้อื่น นางจึงไม่กล่าวอะไรอีก
เมื่อเห็นเจียงหว่านเสวี่ยพยายามเข้าใกล้องค์ชายหกโดยมีนัย หลินซูก็แน่ใจว่า นางตั้งใจจะเดินเส้นทางนี้จริง เพียงแต่หลินซูไม่เข้าใจว่าเจียงหว่านเสวี่ยคิดสิ่งใด ต่อให้เด็กหนุ่มผู้นั้นดูเหมือนซุกซนไร้พิษภัย แท้จริงแล้วกลับลึกซึ้งยากหยั่ง อีกทั้งต่อให้องค์ชายหกจะโปรดนางจริง ราชวงศ์ก็ไม่มีทางยอมรับสตรีที่เคยมีสามีแล้ว
เมื่อเมืองเฉียงมีหิมะแรกตกลงมา อาการบาดเจ็บของเยี่ยนหมิงเกอก็ดีขึ้นเกือบหมด เขาพูดคุยกับองค์ชายหกอยู่ครึ่งวัน ไม่รู้ว่าตกลงสิ่งใดกัน เพียงแต่ในช่วงบ่าย เขากลับบอกหลินซูให้เก็บของ เตรียมกลับบ้านได้
คงเป็นเพราะเรื่องของหันจื่อเฉินถูกกดไว้แล้ว ทั้งยังมีองค์ชายหกอยู่ เฟิงเยี่ยนก็ไม่กล้าทำสิ่งใดอีก องค์ชายหกถึงกับจัดรถม้าคันหนึ่งส่งพวกเขากลับ
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซูนั่งรถม้าตั้งแต่มาอยู่ในยุคนี้ พอขึ้นรถก็รู้สึกแปลกใหม่ นางเปิดม่านรถมองออกไป ภายนอกหิมะตกหนัก เมืองเฉียงทั้งเมืองปกคลุมด้วยสีขาวเงิน ถนนแทบไม่เห็นผู้คน
เยี่ยนหมิงเกอขี่ม้าเคียงข้างรถม้า เกราะที่เขาสวมแม้จะธรรมดา แต่พอสวมอยู่บนร่างของเขา กลับเพิ่มกลิ่นอายแห่งการสังหารและความองอาจดุดัน เขามีรูปลักษณ์งดงามยิ่งกว่าองค์ชายหกเสียอีก เพียงแต่บรรยากาศรอบตัวของเขา มักทำให้ผู้คนมองข้ามความงามนั้นไป
“มองอะไรอยู่?” เยี่ยนหมิงเกอเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ
“ไม่มีอะไร ข้าแค่คิดว่าตอนพวกเรากลับมา คนในโรงเตี๊ยมก็ดูเหมือนจะเตรียมรถม้าไว้ให้คุณชายหกเหมือนกัน วันนี้หิมะตกหนักเช่นนี้ คุณชายหกจะไปที่ใดหรือ?” หลินซูถาม
เยี่ยนหมิงเกอเหมือนอยากพูดคุยกับนาง จึงอธิบายว่า “ครึ่งเดือนก่อน แม่ทัพเมืองเฉียงเคยตั้งงานเลี้ยง เขาปฏิเสธไปครั้งหนึ่ง คราวนี้แม่ทัพเชิญอีก เขาก็ต้องไปสักครั้ง” เรื่องชาติกำเนิดของตน เยี่ยนหมิงเกอก็ไม่ได้คิดจะปิดบังหลินซู วันนี้แม่ทัพเมืองเฉียงจัดงานเลี้ยงรับรององค์ชายหก