“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!” หลินซูรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป แล้วตั้งใจเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขา เมื่อแกะผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดออก เห็นบาดแผลที่ปริแตกอยู่ใกล้บริเวณหน้าอกของเขา หลินซูก็รู้สึกซับซ้อนในใจยิ่งนัก แผลปริแตกเช่นนี้ย่อมต้องเจ็บมากแน่ ทว่าเขาตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย คิ้วก็ไม่ขมวดสักครั้ง ไม่เจ็บจริง หรือว่าเขาอดทนเกินไปกันแน่
หลินซูรู้สึกว่าเป็นอย่างหลัง
เมื่อนึกว่าบาดแผลที่ปริแตกนี้ล้วนเกิดเพราะตนเอง ความรู้สึกผิดในใจก็เพิ่มมากขึ้น มือที่เปลี่ยนผ้าพันแผลจึงระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบา การแตะต้องจากด้านหลังก็อ่อนโยนยิ่งนัก ราวกับขนนกพาดผ่าน ทำให้รู้สึกคันยุบยิบ
เยี่ยนหมิงเกอเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย “เสร็จหรือยัง?”
“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว” หลินซูยกมือปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ในที่สุดก็พันผ้าพันแผลเสร็จ
เวลานี้เยี่ยนหมิงเกอนั่งพิงอยู่ ผ้าห่มส่วนหนึ่งจึงไม่ได้คลุมถึงด้านล่าง เผยให้เห็นผ้าปูที่นอนที่เปื้อนคราบเลือด หลินซูเก็บผ้าพันแผลที่ใช้ไม่หมดใส่ตู้ จากนั้นจึงถามเขาว่าสามารถยืนขึ้นได้หรือไม่ ดวงตาของเยี่ยนหมิงเกอคมกริบขึ้นแทบจะในทันที เขามองหลินซูด้วยสายตาเย็นชา ระวังตัว และแฝงการพิจารณาอยู่หลายส่วน จนหลินซูรู้สึกชั่วขณะว่าตนเองราวกับสิ่งของไร้ชีวิต นางไม่รู้ว่าตนไปทำให้บรรพบุรุษผู้นี้ขุ่นเคืองอีกตรงไหน จึงพูดตะกุกตะกักว่า
“ผ้าปูที่นอน… ควรซักแล้ว”
เยี่ยนหมิงเกอชะงักไปครู่หนึ่ง มองผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเลือดของตนเอง แล้วมองหลินซู ก่อนจะยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง หลินซูยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง จึงเข้าใจว่าเขาต้องการให้นางช่วยพยุง
ดังนั้นหลินซูจึงต้องออกแรงแทบสุดกำลัง กว่าจะพยุงบรรพบุรุษผู้นี้ให้ลุกขึ้นได้
เยี่ยนหมิงเกอสูงกว่าหลินซูมาก จากมุมของเขาสามารถมองเห็นใบหน้าขาวผ่องของหลินซู รวมทั้งขนอ่อนเล็กๆ บนใบหน้าได้อย่างชัดเจน เพราะต้องออกแรงจนกัดฟันแน่น ทำให้ใบหน้าดูป่องเล็กน้อย มองแล้วกลับน่ารักอยู่บ้าง ต่ำลงมาคือลำคอเรียวยาวของนาง สีผิวขาวผ่องเช่นกัน ราวกับไข่ที่เพิ่งปอกเปลือกออก ทว่าเปราะบางยิ่งนัก… เพียงเขาออกแรงบีบมือ ลำคอเรียวนี้ก็สามารถถูกบีบหักได้
ถัดลงไป เป็นเงามืดชวนให้ใจสั่น… หลินซูสังเกตว่าเยี่ยนหมิงเกอหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย นางจึงถามอย่างระมัดระวัง “ไปโดนแผลของท่านหรือ?”
“ไม่เป็นไร” เยี่ยนหมิงเกอเอ่ย เสียงแหบพร่าเล็กน้อยอย่างประหลาด เขาใช้มือข้างหนึ่งยันตู้เป็นที่พยุงตัว แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่หลินซูเตรียมไว้
หลินซูพลันรู้สึกเบาแรงลง นางรีบถอดผ้าปูที่นอนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดออกอย่างว่องไว แล้วปูผืนใหม่ลงไปแทน เยี่ยนหมิงเกอหรี่ตาพิจารณานาง เวลานี้เขาเพิ่งสังเกตว่าภรรยาน้อยของตนผู้นี้ รูปร่างค่อนข้างบอบบาง ทว่าเพราะสัดส่วนดี จึงดูไม่เตี้ยนักในยามปกติ เอวบางจนน่าตกใจ เยี่ยนหมิงเกอรู้สึกว่าหากตนออกแรงเพียงเล็กน้อย เอวนั้นก็คงหักได้
หลินซูรู้ว่าเยี่ยนหมิงเกอกำลังมองตน นางคิดเสียว่ามองก็ให้มองไป อย่างไรก็ไม่ได้หายไปสักชิ้น หลินซูจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ แต่สายตาเย็นเยียบเช่นนั้น… ช่างทำให้ขนลุกจริงๆ ราวกับนางเป็นชิ้นเนื้อที่หมาป่าหิวโซจ้องมองอยู่ โชคดีที่ปูผ้าปูที่นอนเสร็จเสียที หลินซูถอนหายใจโล่ง แล้วกล่าวกับเยี่ยนหมิงเกอว่า
“ข้าจะพยุงท่านกลับไปนอน” เยี่ยนหมิงเกอยังคงยื่นมือออกมาเพียงข้างเดียว
หลินซูจึงยกแขนของเขามาพาดที่คอตน เพื่อให้เขาอาศัยแรงพยุง ปากก็กล่าวเตือนว่า
“ระวังหน่อย” อาจเพราะท่านี้ ศีรษะของเขาจึงอยู่ใกล้นางมาก ลมหายใจอุ่นๆ พัดกระทบแก้มด้านข้างของนาง ทำให้หลินซูรู้สึกคันยุบยิบ ทั้งตัวไม่สบายใจนัก
นางลองขยับท่าทางเล็กน้อย แต่กลับได้ยินเขาครางเบาๆ หลินซูคิดว่าคงไปโดนบาดแผลของเขา จึงไม่กล้าขยับอีก กลายเป็นไม้เท้ามนุษย์ พยุงเขาไปทางเตียงอย่างซื่อๆ เตียงกว้าง ผ้าห่มก็อุ่น ทว่าหลินซูไม่กล้าขึ้นไปเบียด
ท้ายที่สุด… ข้างแท่นนอนของตัวร้าย จะยอมให้ผู้อื่นนอนหลับอย่างสบายได้อย่างไร
นางยืนลังเลอยู่หน้าเตียง เกือบบิดชายแขนเสื้อของตนเป็นเกลียว
“คือว่า… ข้า… ข้าไปค้างในครัวสักคืนดีกว่า…”
เยี่ยนหมิงเกอหลับตาไปแล้ว เพียงส่งเสียงรับในลำคอเบาๆ ดูเถิด ของผู้นี้ใช้งานเสร็จแล้วก็ไม่ไยดี! หลินซูกอดแขนตนเอง เดินย่องๆ อย่างอ่อนแอ น่าสงสาร และโดดเดี่ยว ค่อยๆ ขยับออกไปทีละก้าว จนเกือบถึงประตูห้อง จึงได้ยินเสียงเย็นชาของเยี่ยนหมิงเกอดังขึ้น
“จำไว้ว่าต้องเอามีดทำครัววางไว้ข้างหมอนป้องกันตัว”
หลินซูสะดุ้งทั้งตัว แล้วถ้าจ้าวหยวนกลับมาแก้แค้นนางเล่า ตอนนี้ยังเพิ่งครึ่งดึก อีกนานกว่าจะสว่าง บางทีจ้าวหยวนอาจย้อนกลับมาอีกก็ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตน้อยๆ ของตนตกอยู่ในอันตราย หลินซูจึงเก็บมีดทำครัวกับไม้กระบองที่ตกอยู่นอกประตูเข้ามาในห้อง จากนั้นรีบลงกลอนประตูอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินมาที่ข้างเตียง ทำหน้าราวกับจะยอมพลีชีพ
“สามี ข้าจะปล่อยให้ท่านอยู่ในห้องตามลำพังได้อย่างไร วางใจเถิด ข้าจะปกป้องท่านเอง!”
กล่าวจบ นางก็ถอดรองเท้า เตะไว้ข้างเตียง ปีนข้ามตัวเยี่ยนหมิงเกอไปนอนด้านในของเตียง แล้วไม่ลืมดึงผ้าห่มมาครึ่งหนึ่ง คลุมถึงใต้คอ เหลือเพียงศีรษะโผล่ออกมาข้างนอก
สีหน้าขบขันของเยี่ยนหมิงเกอกลายเป็นงุนงงทันที สตรีผู้นี้… เขาควรจะกล่าวถึงนางอย่างไรดี
เดิมทีหลินซูเพียงกลัวว่าเยี่ยนหมิงเกอจะไล่นางลงจากเตียง จึงแสดงท่าทางหน้าด้านเช่นนี้ ทว่าทั้งวันนางตึงเครียดมามาก เหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง ศีรษะเพียงแตะหมอนก็หลับไป ฟังเสียงลมหายใจข้างกายที่ค่อยๆ สม่ำเสมอ เยี่ยนหมิงเกอมีสีหน้าประหลาดเล็กน้อย
“นึกว่าฉลาด ที่แท้กลับโง่” ตะเกียงน้ำมันยังสว่างอยู่ เหรียญทองแดงในมือเยี่ยนหมิงเกอดีดออกไป ดวงไฟดับลงทันที ห้องทั้งห้องจมสู่ความมืด คืนนั้นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
รุ่งเช้า เมื่อไก่ขันครั้งแรก หลินซูก็ตื่นแล้ว คงเพราะเมื่อวานตกใจมากเกินไป นางจึงนอนไม่สนิทนัก ในฝันยังเห็นสัตว์ป่าตามไล่ล่านาง สุดท้ายยังถูกมันกัดที่คอเสียด้วย แผ่นหลังเปียกชื้นด้วยเหงื่อเย็น เมื่อลุกออกจากผ้าห่ม ความเย็นทำให้นางตื่นเต็มตา หลินซูถอนหายใจยาวหนึ่งครั้ง กำลังจะลงจากเตียง พลันพบว่าข้างกายยังมีคนหนึ่งนอนอยู่ สมองของนางหยุดนิ่งไปทันที
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นในหัวทีละฉาก หลินซูอยากเอาหัวชนกำแพงเสียจริง บาปกรรมแท้ๆ
นางช่างหาเรื่องใส่ตัวได้เก่งนัก
เมื่อพบว่าตนดึงผ้าห่มไปเสียเกือบหมด เหลือให้เยี่ยนหมิงเกอเพียงชายผ้าห่มนิดเดียว หลินซูยิ่งรู้สึกว่าชีวิตมืดมน โชคดีที่ลมหายใจของเยี่ยนหมิงเกอสม่ำเสมอ ไม่มีท่าทีจะตื่น นางจึงถอนหายใจโล่ง รีบจัดการสถานที่เกิดเหตุเสียก่อน นางค่อยๆขยับผ้าห่มกลับไปคลุมให้เยี่ยนหมิงเกออย่างเรียบร้อย แล้วลงจากเตียงอย่างเบามือเบาเท้า
เมื่อได้ยินเสียงประตูใหญ่เปิดแล้วปิดดังเอี๊ยด เยี่ยนหมิงเกอที่เดิมที “หลับอยู่” ก็ลืมตาขึ้น มองไปทางที่หลินซูออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “โง่เสียจริง”
อาหารเช้า หลินซูยังคงทำโจ๊กหมูสับ เมื่อปรนนิบัติให้ท่านผู้นั้นกินเสร็จแล้ว หลินซูก็นำผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเลือดไปซัก แล้วตากไว้ในลานบ้าน
ระหว่างตากผ้าปูที่นอน หลินซูกลับพบเหรียญทองแดงเปื้อนเลือดหนึ่งเหรียญอยู่ใต้ตอไม้ในลานบ้าน เหรียญนั้นฝังเข้าไปในตอไม้เกือบครึ่ง ต่อให้นางออกแรงเพียงใดก็ไม่สามารถดึงออกมาได้
หลินซูนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทันที บทที่จ้าวหยวนกำลังจะบุกเข้ามา จู่ๆ ก็ขากะเผลกขึ้นมา
มุมนี้… มีความเป็นไปได้จริงว่าเหรียญถูกขว้างออกมาจากในห้อง ในใจหลินซูเย็นวาบ โชคดีที่เมื่อคืนตนไม่ได้ยืนอยู่ฝ่ายผิด
วันนี้อากาศดี หลินซูคิดจะไปเดินตลาด ซื้อเกลือและของอย่างอื่นกลับมา ก่อนหน้านี้นางซื้อเครื่องในหมูมาหนึ่งถัง หลานจือเพื่อโอ้อวดจึงให้นางเนื้อมาอีกชิ้น เมื่อวานจ้าวหยวนกับพวกก็เอาเนื้อมาให้อีกสองชิ้น แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่หากไม่จัดการดี เนื้อก็ยังอาจเน่าเสียได้
หากใช้เกลือถูเนื้อ แล้วใช้กิ่งสนรมควันทำเป็นเนื้อเค็ม ก็จะเก็บไว้ได้นาน ก่อนออกจากบ้าน หลินซูยังเอ่ยบอกเยี่ยนหมิงเกอที่นอนอยู่บนเตียงสักคำ เผื่อว่าคนผู้นี้จะอารมณ์เปลี่ยนขึ้นมาแล้วเรียกนาง “สามี ข้าจะไปตลาดซื้อผักกลับมา”
เยี่ยนหมิงเกอเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อยกับการกระทำเช่นนี้ของนาง หลินซูไม่แน่ใจว่าเขาอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้นางออกไป แต่เมื่อนึกว่าเป็นนางที่ทำอาหาร มิใช่คนผู้นั้น หลินซูจึงถือกระเช้าออกจากบ้านไป
เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนเช่นครั้งก่อนที่ออกจากบ้าน หลินซูจึงตั้งใจไปตลาดที่อยู่ไกลออกไปเล็กน้อยในครั้งนี้
แม้เจ้าของร่างเดิมจะมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ แต่ก็ใช่ว่าคนนอกด่านจะรู้จักนางทุกคน ส่วนใหญ่เพียงเคยได้ยินว่ามีคนเช่นนี้อยู่เท่านั้น อาจเพราะเพิ่งชนะศึกมา หลินซูจึงพบว่าผู้คนในตลาดต่างมีสีหน้ายินดี
นางเดินวนอยู่รอบหนึ่งก็ยังไม่พบว่าที่ใดขายเกลือ ระหว่างนั้นเห็นมีคนขายหัวไชเท้าขาวลูกใหญ่ นึกได้ว่าฤดูหนาวผักชนิดนี้สามารถเก็บไว้ได้นาน หลินซูจึงเลือกหัวใหญ่สองหัว
ตอนจ่ายเงินกลับต้องจ่ายเพียงสองเหวินครึ่งเท่านั้น ยายที่ขายผักไม่มีเหวินครึ่งทอนให้ จึงหยิบต้นหอมกำใหญ่ให้หลินซูแทน หัวไชเท้ากับต้นหอมในสมัยโบราณราคาถูกเพียงนี้หรือ
หลินซูอุ้มหัวไชเท้าเดินออกมาได้ไกลแล้ว ยังหันกลับไปมองยายผู้นั้นหลายครั้ง เกรงว่าผู้เฒ่าจะคิดเงินผิด แต่เห็นได้ชัดว่านางคิดมากไปเอง เดินมาอีกระยะหนึ่ง หลินซูคิดว่าควรซื้อไข่ไก่กลับไปอีกสักหน่อย พอดีเห็นหญิงชราคนหนึ่งตั้งแผงขายไข่ไก่อยู่ หลินซูจึงเข้าไปถามราคา
“ฟองละสองเหวิน หากแม่หนูซื้อสิบฟอง ข้าคิดเพียงสิบเก้าเหวิน” หญิงชรากล่าว
หลินซูรู้สึกว่าพ่อค้าแม่ค้าในยุคนี้ก็ช่างรู้จักทำการค้าไม่น้อย ทว่าสายตาของนางกลับถูกดึงดูดไปยังแม่ไก่ในกรงข้างแผง และฝูงลูกไก่สีเหลืองที่ร้องจิ๊บๆ อยู่ด้านใน
“ต้าเหนียง แม่ไก่ของท่านขายด้วยหรือ”
เพิ่งเปิดตลาดก็มีคนมาซื้อของ แม่ค้าที่ขายไข่จึงดีใจมาก รีบตอบอย่างกระตือรือร้น
“ขายสิ แต่ต้องขายพร้อมลูกไก่พวกนี้ หากแม่หนูจะซื้อ ข้าจะคิดให้ถูกหน่อย เพียงสามสิบห้าเหวินเท่านั้น”
หลินซูได้ยินดังนั้นก็ตาโตทันที นั่นมิเท่ากับว่า ไข่ไก่เพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดฟอง ก็แลกแม่ไก่หนึ่งตัวกับลูกไก่หนึ่งครอกได้แล้วหรือ คิดดังนั้นนางจึงถามออกมา
“ต้าเหนียง ท่านขายเช่นนี้ไม่ขาดทุนหรือเจ้าคะ” แม่เฒ่าที่ขายผักอยู่ข้างๆหัวเราะแล้วรับคำแทน
“แม่หนูดูแล้วไม่ใช่คนบ้านนา แม่ไก่ที่ออกไข่ได้ย่อมดี แต่แม่ไก่ที่เพิ่งฟักลูก ภายในครึ่งปีจะไม่ออกไข่ เลี้ยงไว้ในบ้านก็ต้องกินข้าวกินธัญพืช ลูกไก่พวกนี้ก็ยังโตช้า แม้มองดูเหมือนมีตั้งหลายตัว แต่กินอาหารไปหลายเดือนก็สิ้นเปลืองมาก”
เมื่อฟังคำอธิบายเช่นนี้ หลินซูก็เข้าใจเหตุผลที่แม่ไก่กับลูกไก่ขายถูกเพียงนี้ เพียงแค่ต้องเลี้ยงด้วยอาหารอีกหลายเดือนก็ทำให้คนจำนวนมากไม่อยากซื้อแล้ว อีกทั้งลูกไก่พวกนี้ก็ไม่แน่ว่าจะเลี้ยงรอดทั้งหมด
บทที่หลินซูเรียนอยู่ในสำนักศึกษา เคยเลือกเรียนวิชาที่เกี่ยวกับสัตว์ปีก จึงรู้ว่าอัตราการรอดของลูกสัตว์ปีกหลังฟักออกมานั้นต่ำมาก แม่ค้าที่ขายไข่มองยายขายผักอย่างไม่พอใจเล็กน้อย เกรงว่าหลินซูจะได้ยินแล้วไม่ยอมซื้อ จึงรีบกล่าว
“แม่หนู หากเจ้าซื้อ ข้าจะสอนวิธีเลี้ยงตี้หลงให้ ไก่น้อยพวกนี้กินตี้หลงแล้วจะโตดีกว่ากินข้าวหรือถั่วเสียอีก”
หลินซูงุนงงว่าตี้หลงคือสิ่งใด แม่ค้าพอเห็นนางไม่ตอบก็คิดว่านางยังไม่อยากซื้อ จึงกัดฟันกล่าว
“เช่นนั้นเถิด สามสิบสองเหวินก็พอ”
หลินซูเองก็มีความคิดจะซื้อครอกลูกไก่กลับไปอยู่แล้ว เมื่อพวกลูกไก่โตขึ้น นางก็จะมีไข่ไก่เก็บมากมาย ไม่ต้องออกมาซื้ออีก ดังนั้นหลินซูจึงกล่าวกับแม่ค้า
“ข้าซื้อแม่ไก่กับลูกไก่พวกนี้ แต่ต้าเหนียงต้องขายกรงนี้ให้ข้าด้วย” มิฉะนั้นนางจะนำกลับไปอย่างไร
แม่ค้าหน้ายิ้มกว้าง “ได้แน่นอน ได้แน่นอน!” หลินซูรู้สึกว่าผู้คนในยุคนี้ช่างซื่อสัตย์ไม่น้อย นางจึงกล่าวต่อ
“ข้าขอซื้อไข่ไก่อีกห้าฟอง”
“ได้เลย!” แม่ค้าดูยินดีอย่างมาก ตอนคิดเงิน ไข่ห้าฟองคิดเพียงเก้าเหวินเท่านั้น
หลินซูถือโอกาสถามด้วยว่าที่ใดขายเกลือ แม่ค้าบอกว่าเกลือมีขายเพียงในร้านค้า แล้วชี้ทางให้อย่างกระตือรือร้น หลินซูถือกระเช้าผักในมือซ้าย มือขวาหิ้วกรงไก่ เดินไปตามทางที่แม่ค้าชี้
แต่ด้านหลังกลับมีเงาหนึ่งลอบตามมา ทำให้หลินซูขมวดคิ้ว นางเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหลายครั้ง ไม่นานก็หายเข้าไปในฝูงชน ผู้ที่ตามนางอยู่ด้านหลัง พอเห็นหลินซูหายไป ก็รีบมองซ้ายมองขวา พยายามค้นหาร่างของหลินซู