หลินซูสะดุ้งตกใจ จึงนึกขึ้นได้ว่าข้างกายยังมีอีกคนหนึ่งนอนอยู่ นางกดความคิดทั้งหมดในใจลง แล้วกล่าวอย่างสงบว่า
“เพียงรู้สึกว่าหันเหนียงจื่อเป็นสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง พาลูกเดินทางไกลมาถึงด่านนอกเพื่อตามหาสามี บัดนี้กลับไร้ข่าวคราวของสามีแม้แต่น้อย ในใจนางคงทุกข์ใจยิ่งนัก...”
การกระทำเล็กน้อยของเจียงหว่านเสวี่ย หลินซูไม่ได้ใส่ใจ นางเพียงอาศัยโอกาสนี้สืบถามข่าวคราวของหันจื่อเฉิน บิดาของพระเอก ในต้นเรื่องย่อมมีการกล่าวถึงอยู่แล้ว หันจื่อเฉิน ทายาทจวนกั๋วกง มีคำกล่าวว่า “บุรุษงามดั่งหยกบนทางหลวง คุณชายหนึ่งเดียวในใต้หล้า” ทว่าได้เสียชีวิตในศึกเมืองเฉียง เจียงหว่านเสวี่ยก็จะตายที่นั่นเช่นกัน เหลือเพียงหันจวินเยี่ยแบกรับความแค้นลึกซึ้งเติบโตขึ้น
บัดนี้เจียงหว่านเสวี่ยเดินทางมาถึงเมืองเฉียงแล้ว หลินซูคาดว่าศึกเมืองเฉียงอันโหดร้ายนั้น คงเกิดขึ้นในเวลาไม่นานนี้ แท้จริงแล้วสิ่งที่หลินซูอยากรู้ยิ่งกว่าคือ ในต้นเรื่องกล่าวไว้หลายครั้งว่า หันจวินเยี่ยเห็นกับตาว่าเยี่ยนหมิงเกอสังหารบิดามารดาของตน หลินซูเคยคิดว่าเป็นเรื่องรักใคร่ชิงชัง ในเมื่อเป็นตัวร้าย หากไม่ได้ก็ทำลายเสีย
แต่ในความเป็นจริง เยี่ยนหมิงเกอกับสามีภรรยาตระกูลหัน เห็นได้ชัดว่ามีความสัมพันธ์ไม่น้อย แล้วเหตุใดเขาจึงสังหารหันจื่อเฉินกับเจียงหว่านเสวี่ยได้ คำพูดของหลินซูทำให้เยี่ยนหมิงเกอแปลกใจเล็กน้อย เขาหันมามองนางแวบหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของนางจริงจังยิ่ง ราวกับเป็นห่วงเจียงหว่านเสวี่ยจริงๆ เยี่ยนหมิงเกอมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตา
“ข้าจะให้คนไปสืบข่าวของพี่หัน”
เพียงประโยคนี้ หลินซูก็มั่นใจว่า คำพูดก่อนหน้านี้ของเยี่ยนหมิงเกอ ล้วนเป็นการหลอกเจียงหว่านเสวี่ย หันจื่อเฉินเมื่อหนึ่งเดือนก่อน มิได้อยู่ที่นี่แน่ มิฉะนั้นเยี่ยนหมิงเกอไม่มีทางไม่รู้ที่อยู่ของเขา แล้วในจดหมายที่หันจื่อเฉินเขียนถึงเจียงหว่านเสวี่ย กล่าวสิ่งใดไว้กันแน่ ถึงทำให้เยี่ยนหมิงเกอยังคงสานต่อคำลวงนี้เพื่อประคองนางไว้
ไม่ถูกต้อง! หลินซูพลันตระหนักถึงอีกประเด็นหนึ่ง นางเหลือบมองเยี่ยนหมิงเกออย่างระมัดระวัง “ท่านสามี หันเหนียงจื่อรู้ได้อย่างไรว่าเราพักอยู่ที่นี่”
แม้จะรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ แต่จากเมืองหลวงมาถึงด่านนอก อีกทั้งยังอยู่ในช่วงสงคราม คนพเนจรมีไม่น้อย เจียงหว่านเสวี่ยพาลูกเดินทางเพียงลำพัง อีกทั้งยังเป็นหญิงงามคนหนึ่ง กลับสามารถเดินทางมาถึงเมืองเฉียงได้โดยปลอดภัย... ช่างชวนให้ครุ่นคิด
“ถานอวิ๋น” เยี่ยนหมิงเกอเรียกชื่อนางขึ้นกะทันหัน หลินซูนิ่งไปชั่วครู่ จึงรู้ว่าเรียกตนเอง นางตอบรับเบาๆ มืออุ่นของเยี่ยนหมิงเกอวางลงที่ด้านหลังลำคอของหลินซู แทบจะในทันที ขนทั้งกายของนางลุกชัน เสียงของเขานุ่มเบา
“คนฉลาด มักอยู่ได้ไม่นาน” ความหนาวเย็นไต่ขึ้นจากปลายเท้า แม้อยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น หลินซูกลับรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่าง นี่คือคำเตือน
นางประมาทเกินไป ก้าวล้ำเส้นปลอดภัยในการอยู่ร่วมกับเยี่ยนหมิงเกอ ความมืดราวกับหล่อเลี้ยงเยี่ยนหมิงเกอ ภายใต้แสงเทียนที่สว่างวูบวาบ ใบหน้าของเขาดูแปลกประหลาดยากจะอธิบาย
เขานอนตะแคง ใช้มือข้างหนึ่งค้ำศีรษะ มองหลินซูที่พยายามสงบสติอารมณ์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มือที่วางอยู่บนลำคอของนางค่อยๆ เลื่อนขึ้นอย่างแผ่วเบา ท่าทางดูอ่อนโยน แต่สายตากลับเย็นชาและโหดเหี้ยม “ลองทายดู เจ้ายังจะมีชีวิตได้อีกนานเพียงใด”
เยี่ยนหมิงเกอในยามนี้ ทั้งแปลกหน้าและอันตรายยิ่ง แม้นอนอยู่ หลินซูก็ยังสั่นสะท้านราวใบไม้ นางกัดปลายลิ้น กลิ่นคาวเลือดแผ่ไปในปาก ทำให้นางพอรักษาความสงบไว้ได้
“ข้าจะมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่ท่านไม่ต้องการข้าอีก” คำตอบนี้ทำให้เยี่ยนหมิงเกอประหลาดใจ เขายิ้มอย่างลึกล้ำ แล้วโน้มตัวเข้าใกล้หลินซู ราวกับหยอกล้อ เป่าลมหายใจที่ข้างใบหูของนาง ดวงตาหรี่ลง ซ่อนแววเย็นชาหรือเย้ยหยันไว้
“หึ! น่าสนใจอยู่บ้าง เจ้าเชื่อฟังเสียจน...” เขาใช้นิ้วที่มีผิวหยาบเล็กน้อยแหวกปกเสื้อของหลินซู แล้วกล่าวเสียงต่ำ “ทำให้ข้าไม่อยากฆ่าเจ้าแล้ว”
หลินซูไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ร่างกายแข็งทื่อดั่งหิน โชคดีที่นิ้วของเขาเพียงลูบผ่านบริเวณไหปลาร้าอยู่ครู่หนึ่ง ก็ชักกลับไป หลินซูเพิ่งจะถอนหายใจ แต่เทียนในห้องก็ดับลงทันที รอบด้านตกสู่ความมืดเงียบงัน หัวใจของนางกลับเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง นางนิ่งไม่ขยับอยู่นาน จนรู้สึกว่าลมหายใจของคนข้างกายสม่ำเสมอแล้ว จึงค่อยผ่อนลมหายใจออกด้วยเพิ่งรอดพ้นจากความตายมาอีกครั้ง คืนนี้คงมิอาจหลับได้
เช้าตรู่วันถัดมา เมื่อไก่ขันครั้งแรก หลินซูลุกขึ้นพร้อมรอยคล้ำใต้ตา ตอนนอนหวาดระแวงจนไม่อาจหลับ พอลุกขึ้นกลับรู้สึกเวียนศีรษะ สมองปวดตุบๆ หลินซูไม่มีเวลาสนใจสิ่งเหล่านี้ เดินเข้าครัวจัดการอาหารเช้า
วันนี้ผู้ที่กินอาหารร่วมกันมีเพียงเจียงหว่านเสวี่ยกับหันจวินเยี่ย เดิมหลินซูคิดจะยกโต๊ะไปที่ลานให้พวกนางกิน แต่คำพูดของเจียงหว่านเสวี่ยทั้งตรงและอ้อม ล้วนแสดงว่าต้องการกินอาหารร่วมกับเยี่ยนหมิงเกอ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ถือสา หลินซูก็คร้านจะยกโต๊ะให้ลำบาก จึงตั้งสำรับกินข้าวในห้องหลักเสียเลย
ระหว่างกินอาหาร เจียงหว่านเสวี่ยย่อมหาเรื่องให้หลินซูไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่วันนี้หลินซูสภาพจิตใจย่ำแย่ ไม่คิดจะสนใจแม้แต่น้อย คนที่อีกไม่นานก็จะตาย ต่อให้ดิ้นรนเพียงใด ก็เป็นเพียงตั๊กแตนปลายฤดู หลินซูกินข้าวเช้าอย่างไม่รู้รส พลางเหลือบมองเยี่ยนหมิงเกอเป็นระยะ ความหวาดกลัวที่เขาทิ้งไว้เมื่อคืนยังฝังลึก แต่เช้านี้กลับเหมือนเป็นคนละคน ราวกับไม่จดจำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเลย
การกระทำของนางตกอยู่ในสายตาของเจียงหว่านเสวี่ย กลับกลายเป็นว่าเยี่ยนหมิงเกอคงตำหนิหลินซูไปแล้วเมื่อวาน หลินซูจึงระมัดระวังและคอยเอาใจเขาอยู่เช่นนี้ ความอัดอั้นที่สะสมมาทั้งคืนของเจียงหว่านเสวี่ยพลันคลี่คลาย เยี่ยนหมิงเกอยอมตำหนิหลินซูเพื่อเห็นแก่นาง เช่นนั้นไม่ใช่ว่าเขายังรู้สึกเหมือนเดิมต่อนางหรือ อารมณ์ของนางดีขึ้น นางจึงใช้ตะเกียบกลางคีบลูกชิ้นเนื้อใส่ชามของเยี่ยนหมิงเกอ
“พี่เยี่ยนบาดเจ็บ ต้องบำรุงร่างกายให้ดี” ตะเกียบกลางนี้เป็นของที่หลินซูเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน หลังได้ยินคำของป้าซ่ง นางเดิมคิดเผื่อว่าเยี่ยนหมิงเกออาจคีบอาหารให้หันจวินเยี่ย ไม่คิดว่าจะถูกเจียงหว่านเสวี่ยใช้ก่อน
เจียงหว่านเสวี่ยยิ้มพลางมองหลินซู รอยยิ้มอ่อนโยนบริสุทธิ์ ราวกับจะบอกว่า นางเพียงคีบอาหารให้เยี่ยนหมิงเกอเท่านั้น ไม่มีความหมายอื่น น่าเสียดายที่หลินซูไม่ได้เงยหน้าขึ้นเลย
เจียงหว่านเสวี่ยจึงคิดว่านางรู้กาลเทศะ ไม่กล้าปะทะกับตน รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งแจ่มชัด
จนกระทั่งเยี่ยนหมิงเกอคีบลูกชิ้นนั้น แล้ววางลงในชามของหลินซู เยี่ยนหมิงเกอยิ้มบางให้หลินซู “เมื่อคืนเจ้ายังงอนข้าอยู่ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายหรือ”
ไม่เพียงหลินซูที่ชะงัก เจียงหว่านเสวี่ยก็ชะงักเช่นกัน เขาเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืน นั่นคือการข่มขู่โดยไม่ต้องพูดตรงๆ หลินซูมองลูกชิ้นในชามของตน คล้ายยอมรับชะตา คีบขึ้นกินทันที
เยี่ยนหมิงเกอกลับยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน ราวกับสามีภรรยาที่รักใคร่กันยิ่ง ทำให้สีหน้าของเจียงหว่านเสวี่ยยิ่งแย่ลง หลินซูรู้สึกขนลุกในใจ ไม่เข้าใจว่าเยี่ยนหมิงเกอกำลังคิดสิ่งใด
กินข้าวเช้าเสร็จอย่างยากลำบาก หลินซูเก็บล้างอยู่ในครัว ลูกสุนัขสีเทานอนเอกเขนกอยู่บนกองฟาง แม่ไก่พาลูกไก่หลายตัวเดินหากินอยู่ในลาน
หันจวินเยี่ยสนใจลูกไก่สีเหลืองนุ่มฟูเหล่านั้นมาก นั่งยองๆ มองอยู่นาน หลินซูกำลังจะหาผักมาหั่นคลุกกับข้าวโพดบดไปเลี้ยงไก่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของหันจวินเยี่ย
นางคิดว่าเจียงหว่านเสวี่ยน่าจะอยู่ข้างนอกจึงไม่ได้สนใจ แต่เด็กน้อยร้องอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่ได้ยินเสียงเจียงหว่านเสวี่ย หลินซูจึงต้องวางงานแล้วเดินออกจากครัว
“เกิดอะไรขึ้น” เห็นหันจวินเยี่ยนั่งอยู่บนพื้น น้ำตาเต็มหน้า หลินซูก็ตกใจเล็กน้อย
หันจวินเยี่ยเดิมไม่ชอบหลินซู แต่ในลานไม่มีผู้ใหญ่อื่น จึงยกมือที่บวมแดงให้หลินซูดู
หลินซูมองบาดแผลที่มือ แล้วมองแม่ไก่ที่ปกป้องลูกอยู่ข้างๆ ก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กน้อยคงจะไปจับลูกไก่เล่น แล้วถูกแม่ไก่จิก
“พอแล้ว ไม่ต้องร้อง ข้าจะหายามาทาให้” หลินซูจับมือเขาพยุงให้ลุกขึ้น แล้วได้กลิ่นแปลกๆ จากตัวเขา จึงเห็นว่าบริเวณที่เขานั่งเมื่อครู่มีมูลไก่อยู่ หลินซูรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาทันที
“แม่ของเจ้าอยู่ที่ใด” หันจวินเยี่ยเอาแต่สะอื้นไม่ตอบ เจียงหว่านเสวี่ยเพิ่งมาถึงที่นี่ไม่นาน หลินซูจึงคาดว่านางน่าจะอยู่บ้านป้าซ่ง จึงพาหันจวินเยี่ยไปที่นั่น แต่กลับไม่พบเจียงหว่านเสวี่ย
หลินซูรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เมื่อเจียงหว่านเสวี่ยไม่อยู่ ป้าซ่งก็ยุ่งอยู่ในบ้าน คนที่จะหาเสื้อผ้าให้เด็กเปลี่ยนจึงมีเพียงหลินซู เมื่อเข้าไปในห้องที่เจียงหว่านเสวี่ยกับหันจวินเยี่ยพักอยู่ หลินซูไม่กล้ารื้อค้นของผู้อื่น จึงถามเด็กน้อยว่าเสื้อผ้าอยู่ที่ใด หันจวินเยี่ยคงอายที่เสื้อผ้าเลอะ จึงชี้ไปที่ห่อสัมภาระของมารดา หลินซูหยิบห่อผ้ามา เปิดหาเสื้อผ้าของเด็ก แต่กลับเห็นขวดเล็กซ่อนอยู่ในผ้าด้วย
หากเป็นขวดอื่นนางคงไม่ใส่ใจ แต่ขวดเครื่องเคลือบสีขาวนี้ กลับเหมือนกับขวดที่หลานจือเคยให้ตนก่อนหน้านี้ทุกประการ หัวใจของหลินซูเต้นเร็วขึ้นทันที
หันจวินเยี่ยแม้อายุน้อย แต่จิตใจละเอียดอ่อน หลินซูไม่กล้าแสดงความผิดปกติ จึงทำเป็นไม่เห็นขวดนั้น แล้วกล่าว “เจ้าถอดเสื้อนอกที่เปื้อนออกก่อน”
นางทำท่าจะผูกห่อผ้า หันจวินเยี่ยจึงไม่มองนางอีก ตั้งใจแก้เสื้อของตน หลินซูฉวยโอกาสนั้น หยิบขวดเครื่องเคลือบใส่แขนเสื้อ จากนั้นจึงวางห่อผ้ากลับที่เดิม เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กและทายาให้แล้ว หลินซูจึงกลับบ้าน
หมอหูมาพอดีและกำลังเปลี่ยนยาให้เยี่ยนหมิงเกอ ส่วนเจียงหว่านเสวี่ยที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นตัว กลับกำลังต้มยาอยู่ในครัว เมื่อเห็นหลินซู เจียงหว่านเสวี่ยก็เรียกอย่างอ่อนโยน
“พี่สะใภ้ เมื่อครู่หมอหูมารักษาพี่เยี่ยน ได้นำยามาด้วยหลายห่อ พอดีพี่สะใภ้ไม่อยู่ ข้าคิดว่าพี่เยี่ยนคงต้องกินยา จึงไปต้มไว้ให้ก่อน”
นางมองหลินซูอย่างเกรงใจ “พี่สะใภ้คงไม่โกรธข้านะ”
สิ่งที่เจียงหว่านเสวี่ยจะยั่วยุนั้น หลินซูไม่ได้สนใจแล้ว ในหัวของนางมีแต่ขวดเครื่องเคลือบที่พบในห่อสัมภาระ
“ในขวดเป็นยาที่ทำให้แผลติดเชื้อ เยี่ยนไป่ฮู่บาดเจ็บหนักอยู่แล้ว หากแผลเน่า สุดท้ายก็ตาย ไม่มีใครสงสัยเจ้า” คำพูดของหลานจือในวันนั้นดังขึ้นอีกครั้ง หลินซูรู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย
เจียงหว่านเสวี่ยเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของหลินซู นางขมวดคิ้ว ถือชามยาเดินผ่านเข้าไปในห้อง “พี่เยี่ยน ข้าต้มยาเสร็จแล้ว”
หลินซูร้องตะโกนเข้าไปในห้องโดยไม่ทันคิด “อย่าดื่ม!”