สิ่งแรกที่หวานใจรับรู้เมื่อเริ่มมีสติ คือน้ำหนักมหาศาลที่กดทับอยู่กลางหน้าอก พร้อมเสียงคราง “เมี๊ยววว...” แผ่วเบาข้างหู
“เจ้าริเวอร์...ลงจากอกแม่ก่อนลูก...แม่จะหายใจไม่ออกแล้ว...” เธอบ่นงึมงำทั้งที่ยังหลับตา มือคลำหาโทรศัพท์ตามความเคยชิน
แต่มือกลับไปเจอ...หญ้า
หญ้าเปียก ๆ เย็น ๆ
หวานใจลืมตาโพลง
เหนือหัวเธอไม่ใช่เพดานห้องนอนที่มีคราบน้ำรั่วเป็นรูปแผนที่ประเทศไทย แต่เป็นยอดไม้สูงเสียดฟ้า แสงแดดยามเช้าลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นลำ อากาศสดชื่นจนปอดที่สูบไม่รู้กี่ปีรู้สึกสะอาดขึ้นมาในพริบตา
“...ป่า” เธอพูดออกมาเบา ๆ
“ป่า...ป่าอะไรวะเนี่ย ไม่ใช่พงหญ้าข้างบ้านแน่ ๆ” เธอลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบตัว ไม่มีบ้าน ไม่มีถนน ไม่มีเสาไฟ ไม่มีร้านสะดวกซื้อ ไม่มีข้าวเปียก ไม่มีซองทูน่า ไม่มีแม้กระทั่ง...
“...สัญญาณเน็ต” เธอชูโทรศัพท์ขึ้นส่ายไปมาเหมือนคนบูชาพระจันทร์ “ไม่มีแม้แต่ขีดเดียว เห้ยยย”
เธอหยิกแขนตัวเองแรง ๆ
“โอ๊ย! เจ็บ...เจ็บจริงด้วยว่ะ” หน้าเธอค่อย ๆ ซีดลง “เดี๋ยวนะ เดี๋ยว ๆ ๆ อย่าบอกนะว่า...ฉัน...”
“ทะลุมิติมาจริง ๆ เหรอวะเนี่ยยยย!!!”
หลังจากนั้นหวานใจก็ยกแขนขึ้นดูอีกครั้ง แล้วพูดว่า
"ข้า...ข้า... ข้าผอมแล้ววววว ฮ่าฮ่าฮ่า นี่ชั้นเป็นเหมือนเกดศุรางค์ที่มาเข้าร่างแม่นายการะเกดในบุพเพเลยนะว้อย โอย...ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้พูดประโยคนี้เหมือนแม่นายเลย มิเสียแรงที่เป็นติ่งละคร แถมเป็นติ่งแม่นายเบลล่าด้วย 55555++++"
หวานใจหัวเราะเสียงดังลั่นป่า จนนกกาบินกันกระจาย แต่...น้องแมว 20 ตัวกลับนั่งชิลล์
"ชินแล้วจ้าาาาา เสียงระเบิดพลังงานแบบนี้ หม่ามี๊ของเราตัวจริง คอนเฟิร์ม!!!"
นี่คือถ้าเหล่าน้องแมวพูดได้คงบอกแบบนี้เด๊ะๆ
หลังจากนั้นหวานใจก็สำรวจตัวเอง รวมทั้งลูบหน้าตาด้วย
เฮ้ย!!! (นกกาที่กำลังจะกลับมาร่อนลงต้นไม่ ตกใจเสียงนาง บินหนีกับพรึ่บพรั่บอีกรอบ)
เฮ้ย!!!! นอกจากจะผอมแล้ว ชั้นยังเด็กลงด้วย หือ ผิวแบบนี้อายุ 20 ปี คงพอได้ กร๊ากกกกกก”
หวานใจ ยิ่งชื่นชมร่างกาย เนื้อตัวเองไปอีกดอก ณ จุดจุดนี้ คนไม่เคยอ้วนไม่เข้าใจหร๊อก...
“แต่...เดี๋ยวก่อน นังหวานใจ แกตั้งสติก่อน อย่าเพิ่งดีใจที่ได้ตะโกนเหมือนแม่นายการะเกด นี่แกทะลุมิติมานะ มีแมวแกก็ตามแกมาทั้งฝูง ไม่ได้ตัวเปล่าเล่าเปลื่อย ที่จะไปอ้อนคุณพี่เดชจนตัวซีดตัวสั่นได้หรอกนะแก เอ่อ!!!คนละเรื่องกัน อินมากไปนิส!!! แกมาคิดก๊อนนน ชีวิตแกจะทำยัง?"
หลังจากพูดจบ นางก็หันไปมองภาพที่อยู่ตรงหน้า
น้องแมวยี่สิบตัว นั่งเรียงเป็นวงล้อมรอบตัวเธออย่างเป็นระเบียบ ราวกับองครักษ์พิทักษ์จักรวาลแมว
หวานใจกวาดตานับหัวโดยอัตโนมัติ ด้วยสัญชาตญาณทาสแมวที่ฝึกมายี่สิบปี
“ริเวอร์ วอเตอร์ มิลเลี่ยน พี่โทน ไอ้ขลุ่ย พี่ลูกหมีแคน ไอ้ขิม นู๋ปี่คนงาม นู๋ซอคนสวย ไอ้อ้วนแบนโจ เชลโล่คนน่ารัก ไวโอลินสุดสวย วิโอล่าสุดงาม ยาริส ฮารุจัง มารุจัง โซระจัง ฮานะจังหน้าเหวี่ยง จูเนียร์...” เธอชี้ทีละตัว แล้วสายตาก็ไปหยุดที่ลูกแมวขาวตัวจิ๋วที่สุด ซุกอยู่กลางวง
“...กับเสี่ยวไป๋ ครบยี่สิบพอดี” เธอถอนหายใจ “มากันครบเลยนะลูก มากันยกก๊วนเลย นี่มันทัวร์แมวหรือหนีตายเนี่ย”
“โอ๊ยยย พวกแกตามแม่มาทำไมเนี่ยยย!!!” เธอกุมหัว “แม่ยังเอาตัวเองไม่รอดเลยนะ แล้วนี่จะเอาข้าวที่ไหนเลี้ยงแก จะให้แกขี้ตรงไหน ทรายก็ไม่มี ป่านนี้บ้านคงเละเป็นข้าวต้มแล้ว!”
เจ้าพี่โทน แมวลายสลิดหน้าดุที่ดูจะเป็นหัวโจก เดินเข้ามาเอาหัวถูขาเธอ ส่งเสียง “เมี๊ยว” อย่างปลอบใจ ราวกับจะบอกว่า “ใจเย็นแม่ เดี๋ยวก็มีทางออก”
และก็เหมือนฟ้าจะได้ยิน ทันใดนั้นเอง ข้อมูลชุดหนึ่งก็ไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวของหวานใจแบบไม่ได้ตั้งตัว เหมือนมีคนเปิดคู่มือเกมกางไว้ตรงหน้า มีตัวอักษรเรืองแสงสีทองลอยเด่น
“ยินดีต้อนรับสู่โลกปราณ ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครองมิติพิเศษ ‘ซังเหมียว’ ระดับตำนาน”
“สัตว์วิญญาณเริ่มต้น: แมวยี่สิบตัว (พลังธาตุสุ่ม รอการปลุกตื่น)”
“พลังติดตัวผู้ใช้: ทาสแมวขั้นเทพ / สายปราณมิติ / ภูมิปัญญางานช่างขั้นสูง”
หวานใจกะพริบตาปริบ ๆ
“...เอาจริงดิ” เธอพูดกับอากาศ “ทาสแมวขั้นเทพ? นี่ระบบมันด่าฉันหรือชมฉันเนี่ย ตำแหน่งเดิมที่ทำมายี่สิบปีเป๊ะเลยนะ ไม่เห็นต้องข้ามมิติมาบอกก็ได้ ฉันรู้ตัวอยู่แล้ว”
ยังไม่ทันบ่นจบ มีเสียง “ปุ๊ง” เบา ๆ แล้วถุงอาหารแมวชนิดซองก็ปรากฏขึ้นลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงกองตรงหน้าเธอ นับได้ยี่สิบซองพอดี
เหล่าน้องแมวตาลุกวาว พุ่งเข้าใส่ทันทีเหมือนไม่ได้กินข้าวมาสามชาติ
“เฮ้ย ๆ ๆ อย่าแย่ง! เดี๋ยว ๆ ใจเย็น มีให้ทุกตัว!” หวานใจรีบฉีกซองแจกอย่างว่องไว มือเป็นระวิงเหมือนแม่ค้าข้าวมันไก่ช่วงเที่ยง “เห็นมั้ย โลกไหน ๆ ก็หนีข้าวเปียกซองไม่พ้น แม้แต่โลกเซียนก็เถอะ นี่แหละอาหารศักดิ์สิทธิ์ประจำจักรวาล”
พอน้องแมวอิ่มหนำ นั่งเลียขนกันเรียบร้อย หวานใจถึงได้มีเวลาสำรวจตัวเอง แล้วก็ต้องกุมหน้าผาก
เธอยังใส่ชุดนอนชุดเดิมเป๊ะ ชุดนอนลายเฮลโลคิตตี้สีชมพูแขนยาวขายาว ที่ปิดตาลายเดียวกัน กับรองเท้าแตะหัวแมวที่ตาโปนออกมาข้างละดวง
“ทะลุมิติทั้งทีก็ยังแต่งชุดแมวเต็มยศ” เธอมองตัวเองในน้ำใส ๆ ริมลำธาร “ก็ดีเหมือนกันแฮะ ไม่ต้องเสียเวลาแนะนำตัว ใครเห็นก็รู้เลยว่า นี่คือทาสแมวมืออาชีพ ระดับพรีเมียม”
“เมี๊ยว” เจ้าเสี่ยวไป๋ลูกแมวขาวเดินมาเกาะขาเธอ เงยหน้ามองด้วยตากลมโต ดวงตาสีฟ้าใสแปลกตากว่าแมวตัวอื่น
“โอ๋ ๆ เสี่ยวไป๋ของแม่ ตัวเล็กสุดในบ้านแต่กินเก่งสุด” เธออุ้มขึ้นมากอด “อยู่กับแม่ไว้นะลูก ที่นี่มันดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่เลย”
แล้วเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาขนลุกซู่
“หญิงผู้นั้น...เป็นเจ้าของสัตว์วิเศษเหล่านี้หรือ?”
หวานใจหันขวับ พร้อมยกเจ้าเสี่ยวไป๋ขึ้นบังหน้าโดยสัญชาตญาณ (ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะลูกแมวตัวเท่าฝ่ามือ)
เบื้องหน้าเธอคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดคลุมยาวสีคราม ผมดำยาวมัดหลวม ๆ มีลายอักขระเรืองแสงลอยวนรอบตัวอย่างพิสดาร ที่สำคัญคือหน้าตาหล่อคมจนหวานใจต้องกะพริบตาถี่ ๆ สามที
“เอ่อ...ค่ะ” เธอตอบพลางกลืนน้ำลาย “ฉันเป็น...แม่แมวของพวกเขาค่ะ แล้ว...คุณเป็นใครเหรอคะ อยู่ ๆ ก็โผล่มาจากพุ่มไม้ ตกใจหมด”
ชายหนุ่มไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองน้องแมวทีละตัวอย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังสแกนอาวุธ ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย
“พวกมัน...มีคลื่นธาตุวิญญาณเข้มข้นผิดปกติ” เขาพึมพำ “ทั้งธาตุไฟ ธาตุน้ำ ธาตุมิติ ธาตุพฤกษา และ...ธาตุมืด รวมอยู่ในฝูงเดียว เป็นไปได้อย่างไร”
“ธาตุ...อะไรนะคะ” หวานใจเอียงคอ “น้องแมวฉันมีแค่ธาตุ...ขี้อ้อนกับธาตุกินเก่งค่ะ”
ชายหนุ่มมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ โค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาท
“ข้าคือหยางเฉิน ผู้พิทักษ์แห่งป่าตะวันตก” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่แปลกแยกจากโลกนี้ตั้งแต่เมื่อคืน...เจ้า ไม่ใช่คนของดินแดนนี้ใช่หรือไม่”
หวานใจยิ้มแห้ง ๆ ในใจกรี๊ดลั่น “เชี่ยยย มาไม้ไหนเนี่ย ทะลุมิติมาได้ไม่ถึงชั่วโมง โดนพระเอกหน้าคมสอบสวนซะแล้ว นี่มันฉากเปิดตัวพระเอกในนิยายชัด ๆ อีดอกกกก ฉันอ่านมาเป็นพันเรื่อง รู้ทันนะจ๊ะ!”
แต่ปากกลับตอบอย่างสุภาพ “ค่ะ...คือ...พูดยาวค่ะคุณเฉิน สรุปสั้น ๆ คือเมื่อคืนฟ้าผ่า แล้วฉันก็มาโผล่ที่นี่พร้อมลูก ๆ ทั้งยี่สิบตัว...ถ้าคุณพอจะรู้ว่าที่นี่ที่ไหน แล้วมีร้านขายทรายแมวแถวนี้มั้ย จะขอบคุณมากเลยค่ะ”
หยางเฉินขมวดคิ้ว “ทราย...แมว?”
“อ๋อ ไม่มีก็ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันขุดหลุมเอา” เธอโบกมือ “เรื่องเล็ก เรื่องใหญ่คือยี่สิบชีวิตนี้จะกินอะไรมากกว่า”02
ชายหนุ่มมองหญิงแปลกหน้าตรงหน้าที่แต่งชุดประหลาด พูดจาเรื่องขุดหลุมให้แมวขี้อย่างจริงจังกลางป่าอันตราย แล้วก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง
ก่อนที่บทสนทนาจะไปต่อ พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฝูงนกที่เพิ่งกลับรังพากันแตกตื่นบินหนีอีกครั้ง เสียงคำรามก้องกังวานดังมาจากพงไพรเบื้องหน้า
หยางเฉินชักกระบี่ออกจากฝักในทันที ใบหน้าเคร่งเครียด
“ระวัง! มีอสูรเข้ามา” เขาตะโกน “ถอยไปข้างหลังข้า หญิงแปลกหน้า เจ้ากับสัตว์เลี้ยงจะได้ไม่เป็นอันตราย”
หวานใจกอดเสี่ยวไป๋แน่น มองเข้าไปในความมืดของพงไม้ที่มีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา หัวใจเต้นรัว
แต่ที่แปลกคือ...น้องแมวทั้งยี่สิบตัวของเธอ กลับไม่มีตัวไหนถอยเลยสักตัว
ตรงกันข้าม พวกมันค่อย ๆ ลุกขึ้น ขนตั้งชัน หางพองฟู แล้วเดินออกไปยืนดักหน้าเธอเป็นแนวป้องกัน ดวงตาทุกคู่เปล่งประกายวาววับในแบบที่แมวธรรมดาไม่มีวันทำได้
“เอ๊ะ...ลูก ๆ” หวานใจเบิกตากว้าง “พวกแก...จะทำอะไรน่ะ”
และนั่นคือวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล