คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอวิ๋นกั๋วต้ง
เขาเพิ่งได้ยินข่าวลือซุบซิบมากมาย จึงรีบกลับบ้าน หวังให้อวิ๋นฮวนฮวนออกมาช่วยอธิบาย
แต่พอกลับถึงบ้านกลับไม่เจอคน เขาจึงรีบออกตามหา สุดท้ายก็พบว่าเธอมาอยู่ที่บ้านของที่ปรึกษาฉู่สือ
เขาพลันร้อนใจขึ้นมาทันที คิดว่าเธอคงจะมาฟ้องอีกแน่!
ทั้งที่อวิ๋นฮวนฮวนยังไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก็รัวคำตำหนิใส่เธอเป็นชุด ก่อนจะตัดสินว่าเธอเป็นฝ่ายผิดเสียแล้ว
ท่าทางวางอำนาจเช่นนั้นทำให้ฉู่สือขมวดคิ้วแน่น นี่หรือคือพ่อแท้ๆ?
เมื่อเห็นสีหน้าของฉู่สือไม่ดี อวิ๋นกั๋วต้งก็รีบอธิบายสุดชีวิต
“สหายที่ปรึกษาฉู่ ทั้งหมดเป็นแค่ข่าวลือครับ ผมไม่ได้ตีเธอ คนในบ้านก็ไม่มีใครแตะต้องเธอสักนิ้ว ตรงกันข้ามกลับเป็นเธอ...”
ฉู่สือฟังไม่ไหวอีกต่อไป
“พอเถอะ ในคำว่าคนในบ้านของคุณ ไม่รวมอวิ๋นฮวนฮวนใช่ไหม? สำหรับพวกคุณ เธอเป็นคนนอกเพียงคนเดียวสินะ?”
ลำเอียงจนไม่รู้ตัว แถมยังคิดว่าตัวเองไม่ผิด ช่างน่าสมเพชและน่าขัน
อวิ๋นกั๋วต้งชะงักไป
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
อวิ๋นฮวนฮวนเม้มริมฝีปาก สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
ฉู่สือจงใจพูดขึ้น
“อวิ๋นฮวนฮวน ฉันจะหาที่อยู่ใหม่ให้เธอ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันกลัวว่าเธอจะมีชีวิตไม่ถึงปีหน้า”
“ได้ค่ะ ขอบคุณสหายที่ปรึกษาฉู่”
ประกายยิ้มวาบผ่านดวงตาของอวิ๋นฮวนฮวน
คำกล่าวนั้นรุนแรงเกินไป สีหน้าของอวิ๋นกั๋วต้งเปลี่ยนทันที
ไม่ได้! อวิ๋นฮวนฮวนจะย้ายออกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าทั้งครอบครัวรังแกเธอ
“ฮวนฮวน ช่วยอธิบายกับสหายที่ปรึกษาฉู่หน่อย พ่อจะให้เงินเธอหนึ่งร้อยหยวนไปซื้อเสื้อผ้า”
ตอนนี้เขารู้จุดอ่อนของอวิ๋นฮวนฮวนแล้ว เธอชอบเงิน ขอแค่ให้เงิน ทุกอย่างก็คุยกันได้
อวิ๋นฮวนฮวนเอียงศีรษะทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะค่อยๆ ยกสองนิ้วขึ้น
อวิ๋นกั๋วต้งกัดฟัน
“ตกลง สองร้อยหยวน”
เขารีบวิ่งกลับบ้าน ไม่นานก็กลับมาพร้อมเงินสองร้อยหยวนส่งให้อวิ๋นฮวนฮวน
ดวงตาของอวิ๋นฮวนฮวนเป็นประกายสดใส อย่างน้อยก็รู้เรื่อง