บทที่ 452: วัยเด็กที่สมบูรณ์แบบ

บทที่ 452: วัยเด็กที่สมบูรณ์แบบ

เจ้าตัวเล็กพูดจบก็ทำท่ายกมือกอดพุงเหมือนกับว่ามันกำลังจะปวดขึ้นมาจริงๆ "โอ๊ย ท้องผมปวดจังเลยครับแม่ ผมจะตายไหมครับเนี่ย..."

ซือเนี่ยนเองก็ชักจะหวั่นใจ ถึงไอ้กลิ่นนั่นมันจะคล้ายๆ แต่ก็ใช่ว่าจะชัวร์เสียหน่อย พอดูท่าทางลูกชายก็ไม่น่าจะเสแสร้งแกล้งทำ เธอเลยตัดสินใจ "เดี๋ยวแม่พาลูกไปโรงพยาบาลตรวจดูดีกว่า" แล้วเธอก็หันไปสั่งลูกชายคนโต "เสี่ยวตง ลูกอยู่บ้านดูน้องสาวนะ"

โจวเจ๋อตงหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ตัวสั่นไปทั้งตัว นี่น้องชายจะต้องมาตายเพราะน้ำมือเขาจริงๆ หรือไงนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาคนเดียวเลย! นึกยังไงถึงไปทำการทดลองบ้าๆ แบบนั้น ถ้าเสี่ยวหานเป็นอะไรไป เขาก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เหมือนกัน

…

โรงพยาบาลก็อยู่ไม่ไกลหรอก แต่ถึงอย่างนั้น การต้องแบกโจวเจ๋อหานที่ทั้งดิ้นทั้งโวยวายไปโรงพยาบาลก็เล่นเอาซือเนี่ยนเหงื่อท่วมตัว เจ้าลูกชายตัวดีกอดท้องร้องโอดโอยตลอดทาง บอกว่าปวดท้องจะตายอยู่แล้ว จนชาวบ้านชาวช่องที่เดินผ่านไปมาต้องรีบแหวกทางให้

พอไปถึง หมอก็รีบวิ่งหน้าตื่นออกมาถามว่าไปทำอะไรมา ซือเนี่ยนเลยอธิบายไปว่าเขาดันไปดื่มอะไรบางอย่างเข้ามา ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นอะไร เลยไม่กล้าพูดส่งเดช คุณหมอได้ยินแบบนั้นก็รีบพาตัวเข้าไปตรวจทันที

ซือเนี่ยนต้องนั่งรออยู่ข้างนอกด้วยใจคอไม่ดี เธอนึกโมโหตัวเองที่อยู่บ้านแท้ๆ แต่กลับดูแลลูกไม่ดี ปล่อยให้เขาไปซดของแปลกๆ พวกนั้นเข้ามาได้ ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาจริงๆ เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะบอกกับโจวเยว่เซินยังไง ยิ่งพอนึกถึงหน้าแป้นๆ กับรอยยิ้มแฉ่งของเจ้าลูกคนรอง น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาให้ได้

ไม่นานนักคุณหมอก็เดินกลับออกมา "ญาติของโจวเจ๋อหานอยู่ไหมครับ"

ซือเนี่ยนรีบเช็ดน้ำตาป้อยๆ แล้วลุกพรวดเข้าไป "อยู่ค่ะ ฉันเองค่ะหมอ ลูกฉัน... เสี่ยวหานเป็นยังไงบ้างคะ"

คุณหมอทำหน้าบอกไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบ "เขาไม่เป็นอะไรแล้วครับ ถูกส่งไปในที่ที่เขาควรจะไปแล้ว"

"หา?" ซือเนี่ยนทำหน้างง

"อ๋อ เขาแค่กินของผิดสำแดงน่ะครับ ท้องเสีย พอเข้ามาถึงห้องตรวจปุ๊บก็บอกจะถ่ายปั๊บเลย โชคยังดีนะที่นี่เรามีกระโถนสำรองไว้..."

ซือเนี่ยนถึงกับอ้าปากค้าง "...ก็... แค่นี้เนี่ยนะคะ"

"ใช่ครับ แค่นี้แหละ" คุณหมอพูดด้วยน้ำเสียงปลงๆ "คราวหน้าถ้าอาการแบบนี้ รบกวนช่วยส่งไปที่ห้องน้ำนะครับ ไม่ใช่ที่โรงพยาบาล"

สิ้นเสียงหมอ คนที่มุงดูอยู่แถวนั้นก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา ซือเนี่ยนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ถึงปกติเธอจะขึ้นชื่อเรื่องหน้าหนาก็เถอะ แต่งานนี้บอกเลยว่าหน้าแดงแจ๋

…

โจวเยว่เซินเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าเขตบ้าน ก็ชะงักเมื่อเห็นลูกชายคนโตกับลูกสาวพากันไปนั่งจ๋องอยู่ที่ธรณีประตู ดูเหมือนโจวซีเหยาจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเท่าไหร่ เลยได้แต่มองพี่ชายตาแป๋วด้วยความหวาดหวั่น แต่ที่ผิดปกติคือโจวเจ๋อตง ลูกชายคนโตที่ปกติเข้มแข็งอดทนไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น กลับกำลังยกมือขึ้นปิดหน้าปาดน้ำตา

แค่เห็นภาพนั้น สีหน้าของโจวเยว่เซินก็เปลี่ยนไปทันควัน เขารีบก้าวยาวๆ เข้าไปหาลูก แล้วถามด้วยเสียงเข้ม "เสี่ยวตง เกิดอะไรขึ้น"

โจวเจ๋อตงพอได้ยินเสียงพ่อก็ตัวสั่น สะอื้นฮัก "พ่อครับ พ่อ... ผม... ผมทำร้ายน้อง ผมขอโทษครับ ฮือๆๆ มันเป็นความผิดของผมเอง ผมไม่น่าไปทำของประหลาดๆ พวกนั้นเลย ผมผิดไปแล้ว ฮือๆๆ..." ไม่ทันจะพูดให้จบประโยค เจ้าตัวก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่นอย่างน่าสงสาร จนเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ๆ พากันชะโงกหน้ามามองเป็นตาเดียว

โจวเยว่เซินใจคอไม่ดี "น้องเป็นอะไร"

"น้องดื่ม... ดื่มของทดลองของผมเข้าไปครับ ผมก็ไม่รู้ว่ามันดื่มได้หรือเปล่า พอน้องดื่มเข้าไปก็ร้องว่าปวดท้อง แม่เลยรีบพาน้องไปโรงพยาบาลแล้วครับ"

ของทดลอง? แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของดีแน่ๆ โจวเยว่เซินขมวดคิ้วหน้าเครียด "หยุดร้องไห้ก่อน พ่อจะไปดูน้องที่โรงพยาบาล"

"พ่อครับ ผมไปด้วยครับ" โจวเจ๋อตงพยายามจะลุกขึ้น แต่ขาทั้งสองข้างมันกลับอ่อนแรงจนแทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น

โจวเยว่เซินเห็นว่าลูกคงจะตกใจมากจริงๆ เขาเลยไม่พูดอะไรต่อ คว้ามือลูกชายคนโตไว้ แล้วช้อนตัวลูกสาวขึ้นอุ้ม ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล แต่ยังไม่ทันจะถึงที่หมายดี เขาก็เหลือบไปเห็นซือเนี่ยนกำลังจูงมือโจวเจ๋อหานเดินสวนกลับมาทางบ้านพอดี ในมือของเจ้าลูกชายคนรองยังถือถุงอะไรสักอย่างแกว่งไปมา แถมหน้าตายังแดงก่ำ

โจวเยว่เซินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปหา "เนี่ยนเนี่ยน"

ซือเนี่ยนกำลังหัวเสียได้ที่ พอได้ยินเสียงสามีเรียกก็สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเขาในสภาพมือหนึ่งจูงลูกชาย มือหนึ่งอุ้มลูกสาว กำลังเดินตรงมาหา

โจวเจ๋อตงรีบสะบัดมือออกจากพ่อ แล้ววิ่งหน้าตาตื่นล้มลุกคลุกคลานไปหาน้องชาย "เสี่ยวหาน เสี่ยวหาน นายเป็นยังไงบ้าง" เขาพูดไปก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ

ซือเนี่ยนเห็นอาการคุมสติไม่อยู่ของลูกชายคนโตก็พอจะเดาได้ว่าคงขวัญเสียไปมาก เธอเลยรีบอธิบาย "น้องชายลูกไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ เขาแค่ท้องเสียเฉยๆ"

"หา? อะไรนะครับ" สีหน้าเป็นกังวลของโจวเจ๋อตงเบิกกว้างแล้วก็แข็งค้างไปอย่างนั้น

โจวเจ๋อหานก้มหน้างุดๆ ทำหน้าเจื่อนๆ "คือ... ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่ ผมแค่รู้สึกว่ามันปวดท้องมากๆ เลย... อ้อ แน่นอนว่าตอนนี้ไม่ปวดแล้วนะครับ ถ่ายออกไปจนหมดพุง โล่งโจ้งไม่เหลืออะไรแล้ว" เจ้าตัวแสบพูดพลางตบพุงตัวเองปุๆ ทำหน้าตาพออกพอใจ

ซือเนี่ยนอยากจะบ้าตาย ยังมีหน้ามาพูดอีก เธออุตส่าห์ไปขายหน้าแทนที่โรงพยาบาลแท้ๆ แต่จะโทษเด็กมันก็ไม่ได้ เพราะเขาคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร พอเห็นพี่ชายทำหน้าเหมือนโลกจะแตก ก็นึกว่าตัวเองกินยาพิษเข้าไปแล้วกระมัง ปกติก็เป็นเด็กธาตุอ่อน เคยกินของผิดสำแดงมาทีนึงแล้ว พอมาเจอแบบนี้อีกรอบก็คงจะขวัญหนีดีฝ่อ พอปวดท้องปุ๊บ ก็นึกว่าตัวเองกำลังจะตายปั๊บ

ผลลัพธ์ก็คือ พอไปถึงโรงพยาบาลปุ๊บก็วิ่งหาที่ถ่ายปั๊บ จนหมอต้องส่ายหัวไล่ให้กลับบ้าน ซือเนี่ยนบอกได้คำเดียวว่านี่เป็นวีรกรรมที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของเธอเลย

โจวเยว่เซินที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดถึงกับนิ่งไป ส่วนโจวเจ๋อตงนี่หน้าเขียวหน้าเหลืองสลับกันไปหมด พอนึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองกลัวจนขาสั่นพับๆ เขาก็อยากจะจับน้องชายตัวดีมาบีบคอให้รู้แล้วรู้รอด เขาก็มั่นใจอยู่หรอกว่าส่วนผสมที่เขาใช้น่ะ ถ้าแยกออกมามันก็กินได้ทุกอย่าง ไม่น่าจะมีปฏิกิริยารุนแรงอะไรขนาดนั้น

แม้จะกำลังหัวเสียอยู่ แต่ใบหน้าเล็กๆ ที่ตึงเครียดของเขาก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจ "นายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"

"แล้วคราวหน้าคราวหลัง ห้ามไปซื้อไอติมแท่งโบราณข้างนอกกินอีกเด็ดขาดเลยนะ" ซือเนี่ยนหันไปกำชับลูกชายคนรอง

เธอรู้อยู่หรอกว่าไอติมแท่งโบราณมันก็คงเป็นแค่น้ำหวานธรรมดาๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าอาจจะมีพ่อค้าแม่ค้าหัวใสบางคนแอบใช้น้ำสกปรกหรือแซ็กคารินห่วยๆ มาทำขายก็ได้ ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นลูกกิน เธอก็แอบห่วงอยู่เหมือนกันว่ากินมากไปเดี๋ยวจะปวดท้อง แต่พอเห็นท่าทางเสียดายของกินของเจ้าลูกคนรอง เธอก็ไม่กล้าสั่งให้เขาทิ้ง... ก็นะ วัยเด็กที่ไม่ได้ลิ้มรสไอติมแท่งโบราณ มันก็คงจะไม่สมบูรณ์แบบเท่าไหร่

แต่ผลที่ออกมาตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน... วัยเด็กของเขาน่ะ "สมบูรณ์แบบ" ครบถ้วนทุกรสชาติแล้วจริงๆ

โจวเยว่เซินยื่นมือไปตบหัวลูกชายคนโตเบาๆ "ครั้งหน้าอย่าไปกินอะไรมั่วซั่วอีกล่ะ รู้ไหมว่าครั้งนี้ลูกทำพี่ชายเขาตกใจมาก รีบขอโทษพี่เขาซะ"

เขาจูงเสี่ยวตงมาตลอดทาง เลยรู้สึกได้ถึงความกลัวและความตื่นตระหนกของลูก มือเล็กๆ นั่นสั่นไม่หยุดเลย โจวเจ๋อตงเป็นเด็กที่รักน้องๆ ยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ถ้าเสี่ยวหานเป็นอะไรไปเพราะเขาจริงๆ เด็กคนนี้คงโทษตัวเองไปจนตายแน่ๆ

โจวเจ๋อหานเพิ่งจะสังเกตเห็นพี่ชาย เขามองหน้าอีกฝ่าย เห็นว่าพี่ชายยังคงจ้องมองเขาอยู่ ในแววตานั้นมีความห่วงใยและความอ่อนโยนเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ ที่พี่ชายคอยปกป้องเขาไม่มีผิด เพิ่งจะวินาทีนี้เองที่เขารู้สึกอบอุ่นในใจอย่างประหลาด...

พอโตขึ้น เขาเคยคิดมาตลอดว่าพี่ชายเปลี่ยนไป กลายเป็นคนเย็นชา ไม่ยอมเล่นกับเขาเหมือนเคย แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ต่อให้พี่ชายจะโตขึ้นแค่ไหน ในใจของพี่ เขาก็ยังเป็นน้องชายที่พี่รักที่สุดอยู่ดี

โจวเจ๋อหานซึ้งใจจนน้ำตาคลอ โผเข้ากอดพี่ชายแน่น "พี่ครับ ผมขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ตอนนั้นผมแค่กินเนื้อวัวแห้ง แล้วมันเผ็ดมาก ผมเลยรีบคว้าน้ำของพี่มาดื่ม ไม่ได้ตั้งใจจะดื่มมันจริงๆ นะครับ"

อ้อ... มีเรื่องกินเนื้อวัวแห้งด้วย... ซือเนี่ยนถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่แหงนหน้ามองฟ้า

ส่วนโจวเจ๋อตงน่ะเหรอ เขารังเกียจจนขนลุก รีบผลักน้องชายออกห่าง

"ตัวนายเหม็นชะมัด!"

[จบบท]