ซางอวิ๋นเหยาไม่เพียงกินเอง แต่ยังไม่ลืมใช้สายตาไว มือไว คีบอาหารให้เด็กน้อยที่แขนสั้นด้วย
หมูแผ่นบางราวปีกจักจั่น ซางอวิ๋นเหยาแย่งมาใส่ชามหลานสาวได้สิบกว่าชิ้นอย่างไม่ยอมแพ้
อาหารในชามข้าวของเด็กน้อยพูนขึ้นเป็นยอดเล็ก ๆ ทำให้หงเยี่ยน ภรรยาของมู่เจี้ยนกั๋ว ปวดใจจนต้องเบือนหน้าหนี
ต่อให้สมัยก่อนซางซืออวี้ยังอยู่ ก็ไม่เคยคีบอาหารให้เด็กแบบนี้ ซางซืออวี้รู้จักกาลเทศะแค่ไหน ซางอวิ๋นเหยาคนนี้ช่างไม่มีสายตาเอาเสียเลย!
หงเยี่ยนถลึงตาใส่ซางอวิ๋นเหยา ที่จริงซางอวิ๋นเหยารับรู้ถึงสายตาของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้หยุดมือ
แย่งเนื้อให้เด็กกินสักหน่อย ไม่เห็นน่าอายตรงไหน!
ส่วนหงเยี่ยนคิดว่าคนในหมู่บ้านกับเยาวชนที่ลงชนบทมอบเงินช่วยงานทั้งหมดให้บ้านพวกเธอ ซางอวิ๋นเหยาไม่ได้เอาไปแม้แต่แดงเดียว อารมณ์ในใจจึงค่อยสงบลงเล็กน้อย
เธอก้มหน้าคีบอาหารให้ลูกชายตัวเองกิน ไม่หันไปมองคนและเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดอีก
คนที่มาร่วมงานและมอบเงินช่วยงานต่างกินจนอิ่มแน่นท้องแล้วจึงกลับไป คนในครอบครัวมู่นั่งพักอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนเริ่มลงมือรื้อเพิงงานศพ
ญาติ ๆ ก็ช่วยกันด้วย ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็ทำให้ลานตากข้าวกลับคืนสภาพเดิม
ญาติที่อาศัยอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ ทยอยบอกลากลับไปเป็นกลุ่ม ๆ ส่วนมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งหลังจากปรึกษากันแล้ว ก็เตรียมตัวกลับเช่นกัน
หากซางอวิ๋นเหยาไม่ได้มาร่วมงานศพ พวกเขาคงตกลงเรื่องพาเด็กไปให้เรียบร้อยภายในวันนี้
แต่ตอนนี้น้าสาวแท้ ๆ ของเด็กยังอยู่ เด็กก็ยังติดซางอวิ๋นเหยา หลังจากทั้งสองปรึกษากันแล้วก็รู้สึกว่าวันนี้ไม่ใช่วันที่ดีจะพาเด็กไป หากเด็กโวยวาย ร้องไห้น่าสงสารขึ้นมา แล้วซางอวิ๋นเหยาเกิดใจอ่อนพาเด็กไปเองจะทำอย่างไร?
แม้โอกาสที่ซางอวิ๋นเหยาจะพาซางเป่าถงไปด้วยจะต่ำจนน่าสงสาร แต่พวกเขาก็ยังอยากหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ให้มากที่สุด ก่อนจากไป เซวียเหม่ยเฟิ่งจับมือคุณยายโอวไว้
“อย่าลืมข้อเสนอของฉันนะคะ ฉันรอฟังข่าวดีจากคุณอยู่ ถ้าพวกคุณตกลงกันแล้ว ก็โทรไปที่หน่วยงานของฉัน”
คุณยายโอวพยักหน้า “ได้”
ในฝ่ามือของเด็กน้อยหัวโล้นมีเหงื่อชื้นเต็มไปหมด เธอแทบอยากพูดออกไปตรง ๆ ว่าตัวเองจะไม่ไปกับพวกเขา ซางอวิ๋นเหยาบีบมือเล็กของเด็กเบา ๆ บอกให้เธออย่าเพิ่งร้อนใจ
หลังจากเซวียเหม่ยเฟิ่งพูดกับคุณยายโอวเสร็จ ก็หันมาพูดกับซางอวิ๋นเหยา “อวิ๋นเหยา เธอจะไปกับพวกเราไหม”
ซางอวิ๋นเหยาส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องค่ะ ตั๋วที่ฉันซื้อเป็นรอบเย็นพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ตอนกลางวันฉันออกจากหมู่บ้าน ก็ไปทันรถไฟพอดี จะได้ประหยัดค่าเกสต์เฮาส์ของรัฐด้วย”
เมื่อเซวียเหม่ยเฟิ่งได้ยินซางอวิ๋นเหยาพูดเช่นนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
แม้เธอจะหวังให้ซางอวิ๋นเหยารีบจากไป เพื่อแยกซางเป่าถงออกจากซางอวิ๋นเหยาให้เด็ดขาด แต่เธอก็ไม่ได้ใจกว้างถึงขั้นให้ซางอวิ๋นเหยาไปพักที่บ้านของตัวเองคืนนี้
“ฉันกับสามีขอตัวก่อนนะ” เซวียเหม่ยเฟิ่งบอกลาทุกคน
............................................................................
เมื่อญาติทั้งหมดกลับไปแล้ว ประโยคแรกที่ซางอวิ๋นเหยาพูดหลังจากเดินเข้าบ้านตระกูลมู่ก็คือเรื่องการเลี้ยงดูซางเป่าถง
“พรุ่งนี้ฉันจะกลับเมืองหลวง ฉันอยากให้ถงถงกลับไปกับฉัน ต่อไปเธอจะไม่กลับมาที่นี่อีก และจะอยู่กับฉันตลอด ฉันจะรับผิดชอบอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่ และการเรียนของเธอเองค่ะ”
ก่อนน้าจะเอ่ยปาก เด็กน้อยยังรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะเรื่องก่อนหน้านี้คล้ายกับที่เกิดขึ้นในความฝันมาก หากน้าไม่พาเธอไป เธอก็ต้องไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมในฝัน
ตอนนี้เมื่อน้าเอ่ยปากแล้ว หัวใจของเธอก็โล่งอกอย่างแท้จริง มุมปากยกยิ้มสูงขึ้น เด็กน้อยนึกขึ้นได้ทันทีว่าน้าเคยกำชับไว้ก่อนหน้านี้ว่าวันนี้ห้ามยิ้ม เธอจึงรีบใช้มือปิดปาก ไม่ให้ใครเห็นรอยยิ้มตรงมุมปาก
แม้เด็กน้อยจะปิดปากไว้ แต่รอยยิ้มก็ยังไหลออกมาจากดวงตา
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของซางเป่าถง เพราะคำพูดของซางอวิ๋นเหยาเหมือนฟ้าผ่ากลางบ้าน ทำให้คนในครอบครัวมู่ตกใจอย่างหนัก
คุณยายโอวมีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด เซวียเหม่ยเฟิ่งเพิ่งพูดว่าอยากรับเลี้ยงถงถง ทางนี้ซางอวิ๋นเหยาก็อยากเลี้ยงอีกหรือ? เรื่องนี้บังเอิญเกินไปหรือเปล่า?
คุณยายโอวหันหน้าไป ก็เห็นคิ้วตาโค้งขึ้นของซางเป่าถง หัวใจพลันเข้าใจทันที เด็กน้อยคนนี้คงได้ยินคำพูดของเซวียเหม่ยเฟิ่ง จึงรีบยุให้ซางอวิ๋นเหยารับเลี้ยงตัวเอง
เซวียเหม่ยเฟิ่งแต่งงานกับมู่หงปิงแล้ว ทั้งสองยังมีลูกคนหนึ่งที่ไม่ค่อยฉลาด ดังนั้นการรับซางเป่าถงไปเลี้ยงจึงเป็นเรื่องที่ทำได้ แต่ซางอวิ๋นเหยาล่ะ? ยังไม่ได้แต่งงาน การเลี้ยงเด็กไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรือ?
คุณยายโอวขีดกากบาทตัวใหญ่ให้ซางอวิ๋นเหยาในใจทันที คุณตาตระกูลมู่ที่ถือไปป์ยาสูบไว้แอบหัวเราะในใจ ข่าวนี้เขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว
เรื่องเลี้ยงเด็กนี้ ตอนกินข้าวคุณตาตระกูลมู่คิดทบทวนหลายรอบแล้ว และรู้สึกว่าซางอวิ๋นเหยาเลี้ยงเด็กไม่ได้จริง
ตอนนี้เขาใช้ไปป์ยาสูบเคาะโต๊ะ กระแอมแล้วพูดว่า “อวิ๋นเหยา ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอเพิ่งอายุสิบแปดใช่ไหม เธอยังไม่ได้แต่งงานถูกไหม ถ้าเธอรับเด็กไปเลี้ยงไว้ข้างตัว ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ ต่อไปเธอยังจะแต่งงานหรือเปล่า”
เดิมทีหงเยี่ยนรู้สึกหวั่นไหวที่มีคนอยากเลี้ยงซางเป่าถง แต่พอได้ยินคำพูดของพ่อสามี เธอก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน
เธอมองซางอวิ๋นเหยา เด็กสาวคนนี้ผิวขาวจนแทบเปล่งแสง วันนี้ที่ลานตากข้าว เธอเห็นชายหนุ่มในหมู่บ้านหลายคนมองซางอวิ๋นเหยาจนตาเป็นประกาย รูปร่างหน้าตาและหน้าที่การงานของซางอวิ๋นเหยาแบบนี้ อยู่ในเมืองต้องหาคู่ดี ๆ ได้แน่นอน แต่ถ้าพาหลานสาวติดตัวไปด้วย เรื่องนั้นก็พูดยากแล้ว ไม่แน่ว่าแม่สามีในอนาคตอาจชักสีหน้าใส่ซางอวิ๋นเหยาด้วยซ้ำ
หากเพราะแม่สามีในอนาคตไม่พอใจ ซางอวิ๋นเหยาจึงส่งเด็กกลับมา หลังจากเคยชินกับการใช้ชีวิตในเมืองแล้ว ซางเป่าถงจะยังชินกับชีวิตในหมู่บ้านได้หรือ? หากถูกน้าทิ้งแบบนั้น คงเสียใจแทบตาย ไม่สู้ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องไปเมืองหลวงดีกว่า
หงเยี่ยนเหลือบมองซางเป่าถง สังเกตเห็นท่าทางดีใจของเด็ก ในใจก็คิดว่านี่มันเวรกรรมจริง ๆ ก่อนพูดว่า “เสี่ยวซาง เธอพูดแบบนี้ ถงถงจะเอาจริงนะ การที่เธอพาเด็กไปด้วยมันไม่สมจริงเลย เหมือนที่พ่อพูดนั่นแหละ ต่อไปเธอยังจะแต่งงานหรือเปล่า”
มู่เจี้ยนกั๋วพูดเสียงแข็ง “เมื่อกี้พวกเราจะถือว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน”
เมื่อคุณยายโอวเห็นทุกคนคัดค้าน ก็พูดขึ้นเช่นกันว่า “อวิ๋นเหยา การเลี้ยงเด็กไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เหมือนที่เจี้ยนกั๋วพูด พวกเราถือว่าไม่ได้ยินคำพูดเมื่อกี้ของเธอก็ได้”