“ขอบคุณนะคะ” ซางอวิ๋นเหยายิ้มสดใส “คุณไปทำงานกี่โมง อีกเดี๋ยวฉันจะไปขึ้นรถที่หน้าสำนักงานชุมชน พวกเราไปด้วยกันไหม”
หากเป็นปกติ เวลาจี้เหวินลี่พูดอะไรพลาดหลายเรื่องและอารมณ์ไม่ดี เธอจะไม่ค่อยอยากคุยกับใคร แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของซางอวิ๋นเหยา ก็เผลอตอบรับโดยไม่รู้ตัว “ได้สิ”
“คุณอายุมากกว่าฉันนิดหน่อย ฉันขอเรียกคุณว่าพี่เหวินลี่ได้ไหม” ซางอวิ๋นเหยาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ส่วนคุณเรียกฉันว่าเสี่ยวอวิ๋นก็พอ ชื่อพยางค์ที่สองของฉันออกเสียงยากนิดหน่อย ตอนที่ยังไม่ได้ทำงาน คนที่สนิทกันก็เรียกฉันว่าเสี่ยวอวิ๋น”
“ได้”
ซางอวิ๋นเหยาเป็นคนเข้ากับผู้คนได้ดีอยู่แล้วในโลกเดิม ระหว่างที่เดินออกมาพร้อมกับจี้เหวินลี่ ก็ทำให้อารมณ์ที่เคยหม่นหมองของอีกฝ่ายดีขึ้นไม่น้อย จี้เหวินลี่ยังให้เบอร์โทรศัพท์ที่ทำงานแก่ซางอวิ๋นเหยาอีกด้วย โดยบอกว่าหลังจากกำหนดวันกลับได้แล้วก็โทรหาเธอได้ ถึงตอนนั้นเธอจะมารับเอง
“จะรบกวนคุณเกินไปหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร” จี้เหวินลี่พูด “ก็ไม่ใช่รถของหน่วยงาน เป็นรถที่บ้านฉันเอง พ่อยังบอกให้ฉันขับบ่อย ๆ ด้วย บอกว่าถ้าคอยขับรถให้ผู้บริหารของหน่วยงานจะมีโอกาสได้เลื่อนตำแหน่ง แต่จริง ๆ ฉันไม่ค่อยชอบขับ”
ระหว่างที่จี้เหวินลี่กับซางอวิ๋นเหยาเดินมาด้วยกัน ก็มีคนจากสำนักงานชุมชนเห็นทั้งคู่เข้า จี้เหวินลี่เป็นลูกสาวของผู้บริหารระดับสูง ส่วนสวีหงจวนเพื่อนร่วมงานของเธอ แม้จะชอบนินทาเธอลับหลัง แต่ต่อหน้ากลับอดจับตาดูเธอไม่ได้
พอซางอวิ๋นเหยาขึ้นรถโดยสารประจำทางจนรถแล่นหายลับไปแล้ว สวีหงจวนก็รีบวิ่งตามจี้เหวินลี่ “เหวินลี่ เมื่อกี้ไปส่งใครมา ลูกสาวผู้บริหารคนไหน ทำไมไม่ขับรถมาเองล่ะ”
คนที่พูดก็คือคนเดียวกับที่จี้เหวินลี่ได้ยินนินทาตัวเองในวันนั้น จี้เหวินลี่กลอกตาใส่อีกฝ่าย “เกี่ยวอะไรกับคุณ”
พูดจบก็เดินกระทบรองเท้าหนังคู่เล็กเข้าลานด้านใน ทิ้งให้สวีหงจวนยืนอึ้งอยู่กับที่
........................................................................................................................
หลังจากนั่งรถโดยสารที่โยกคลอนไปตลอดทาง ซางอวิ๋นเหยาก็มาถึงสถานีรถไฟ บรรยากาศยังคึกคักเหมือนตอนที่เธอมาถึงเมื่อวาน ผู้คนหอบหิ้วสัมภาระกันพะรุงพะรัง บ้างก็หาบของ บ้างก็หิ้วไก่ เป็ด และห่านที่กระพือปีกไม่หยุด เด็กเล็กที่ไม่สวมกางเกงก็วิ่งไปวิ่งมา ซางอวิ๋นเหยาพยายามหลบผู้คน แต่ยิ่งพยายามหลบ คนกลับยิ่งหลั่งไหลเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่ จนเธอถูกเบียดเสียจนเท้าลอยจากพื้น
เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังถูกเบียดไปทางช่องตรวจตั๋ว ซางอวิ๋นเหยาก็ร้อนใจแทบแย่ เพราะเธอไม่ได้ขึ้นรถไฟขบวนนี้เลย
ฉีเว่ยตงมองเห็นซางอวิ๋นเหยาที่ถูกเบียดจนโผล่ออกมาจากฝูงชนตั้งแต่แรกเห็น
เขาใช้สองมือแหวกฝูงชน มือหนึ่งจับข้อมือซ้ายของซางอวิ๋นเหยา อีกมือประคองเอวของเธอไว้หลวม ๆ “ขออภัย”
แรงของเขามหาศาล มือที่เต็มไปด้วยด้านจากการจับปืนประคองร่างของซางอวิ๋นเหยาไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะดึงเธอออกมาจากฝูงชนที่เบียดเสียด
หน้าร้อนทำให้ทุกคนสวมเสื้อผ้าบางเบา แม้จะมีเสื้อผ้าคั่นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงและความร้อนจากฝ่ามือของชายหนุ่ม เมื่อซางอวิ๋นเหยารู้ว่าคนที่ช่วยเธอออกมาคือหนุ่มหล่อชั้นตาชั้นเดียวที่พบเมื่อวาน ปลายหูของเธอก็แดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ผู้คนในยุคนี้นิยมผู้ชายที่มีใบหน้าทรงเหลี่ยม คิ้วเข้ม ดวงตาสองชั้น ตัวสูง ไหล่กว้าง หลังหนา แบบนั้นถึงจะดูเป็นคนที่พึ่งพาได้
ฉีเว่ยตงได้รับดวงตาทรงดอกท้อที่เชิดขึ้นเล็กน้อยมาจากแม่ แต่ไม่ได้รับชั้นตาสองชั้นมาด้วย กลับถ่ายทอดชั้นตาชั้นเดียวมาจากคุณปู่ ทำให้คนทั้งบ้านต่างถอนหายใจ รู้สึกว่าเขาหน้าตาไม่หล่อพอ
ดวงตาคู่นั้นสว่างและเฉียบคมเกินไป มองแล้วให้ความรู้สึกเป็นคนหลักแหลม จึงขาดความซื่อตรงน่าเชื่อถือแบบคนขยันทำงาน
ฉีเว่ยตงผิวขาวมาตั้งแต่เกิด อีกทั้งกินเท่าไรก็ไม่อ้วน แม้จะใส่เครื่องแบบไซซ์ 180 ของหน่วยงานก็ยังต้องนำไปแก้ให้เล็กลง ไม่อย่างนั้นช่วงเอวจะหลวมโคร่ง
เรื่องนี้ยิ่งทำให้คนในบ้านกังวล แม้ฉีเว่ยตงจะมีแรงมาก หน้าท้องแบนราบและมีกล้ามท้อง แต่ก็ไม่มีใครออกจากบ้านโดยไม่สวมเสื้อผ้า พอสวมเสื้อแล้วเขาก็ดูไม่แข็งแรงกำยำ แถมขายังเรียวกว่าผู้หญิงหลายคนเสียอีก สาว ๆ อาจไม่ชอบเขา แม้แต่แม่ยายในอนาคตก็คงคิดแบบเดียวกัน
เพราะเหตุนี้ เมื่อฉีเว่ยตงเห็นใบหูของซางอวิ๋นเหยาแดงขึ้น เขาจึงไม่ได้คิดว่าเป็นเพราะหน้าตาของตัวเองทำให้หญิงสาวเขินอาย แต่คิดว่าเธอคงถูกเบียดจนเวียนหัว เลือดสูบฉีดเร็วขึ้นเท่านั้น
อันตรายเกินไปแล้ว ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้คงเกิดเรื่องแน่
“เกิดอะไรขึ้น” ฉีเว่ยตงขมวดคิ้ว มองซางอวิ๋นเหยาด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย “เมื่อวานก็ยังเหม่อลอย วันนี้หายเหม่อแล้ว ทำไมยังถูกเบียดจนเป็นแบบนี้อีก ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง”
เมื่อวานซางอวิ๋นเหยาเหม่อจริง เพราะเป็นวันแรกที่เธอทะลุมิติมา เธอยังไม่คุ้นเคยกับยุคสมัยนี้เลย
แต่วันนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ความเต็ม ๆ เธอไม่ได้อยากถูกคนเบียดเลย ตัวเองก็กลัวแทบตาย พยายามเรียกความสนใจจากเจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วอยู่ตลอด หวังว่าจะมีคนช่วยเธอออกมา
“ฉันแค่อยากเข้าไปดูว่าเริ่มตรวจตั๋วเมื่อไร ไม่คิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้” ซางอวิ๋นเหยาพูดเสียงเบา “ขอบคุณนะคะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วถึงไม่เห็นฉัน ฉันน่าจะจับราวไว้ให้แน่นกว่านี้”
หลังจากตำหนิเธอไป ฉีเว่ยตงก็เริ่มรู้สึกเสียใจ ซางอวิ๋นเหยาไม่ใช่ทหารในสังกัดของเขา จะพูดกับเธอแบบนั้นได้อย่างไร เมื่อเห็นน้ำเสียงอ่อนโยนของเธอ เขาจึงลดน้ำเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมไม่มีคนในครอบครัวมาส่งคุณ”
หญิงสาวตัวผอมบางคนหนึ่ง ต้องมาอยู่ในสถานีรถไฟที่ทั้งวุ่นวายและมีผู้คนหนาแน่น ถึงจะบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ก็ยังเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น
ความจำของฉีเว่ยตงดีมาก เมื่อวานเขาเพิ่งเก็บเอกสารของซางอวิ๋นเหยาได้ คนตรงหน้ามีอายุเพียงสิบแปดปี
“ฉันไม่มีครอบครัวแล้วค่ะ” ซางอวิ๋นเหยาพูด ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้ เธอก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด
หัวใจของฉีเว่ยตงเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ ตอนนี้เขายังไม่รู้สึกอะไรมากนัก แต่ในคืนนั้นก่อนนอน เมื่อจู่ ๆ นึกถึงสีหน้าที่เดียวดายของซางอวิ๋นเหยา เขาก็อยากตบปากตัวเองสักฉาด รู้สึกว่าตัวเองแย่จริง ๆ
ขณะที่ฉีเว่ยตงกำลังจะเอ่ยขอโทษ ก็มีคนเดินเข้ามาขัดจังหวะ
“เว่ยตง ทำไมนายมาอยู่ที่นี่” ชายหนุ่มใบหน้าทรงเหลี่ยม คิ้วเข้ม ตาโตคนหนึ่งเดินเข้ามา กัวจื้อมองเห็นซางอวิ๋นเหยาแล้วก็เผยสีหน้าตื่นตะลึง
ผมหางม้าของซางอวิ๋นเหยาฟูกว่าหญิงสาวทั่วไปในยุคนี้เล็กน้อย ส่วนหน้าม้าก็ไม่ได้ติดกิ๊บดำเรียบ ๆ แต่หวีจัดทรงอย่างประณีต ทำให้ใบหน้าของเธอดูเล็กเพียงขนาดฝ่ามือเท่านั้น