“ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านคงบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้เลือกฌาปนกิจ พวกเราก็อยากสนับสนุนนโยบายของประเทศเหมือนกัน...”
ซางเป่าถงเห็นคุณยายทวดจับมือน้าสาวไว้แล้วพูดไม่หยุด เธอจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะเธอยังคุยกับน้าสาวไม่พอเลย
ซางเป่าถงก้มหน้าลง ใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนหินบนพื้นเบา ๆ
ซางอวิ๋นเหยาไม่มีเวลาคุยกับซางเป่าถง เพราะตอนนี้ไม่ได้มีแค่คุณยายทวดเท่านั้นที่มา แต่ยังมีคุณตาทวด คนเฒ่าของตระกูลมู่ มู่เจี้ยนกั๋วบุตรชายคนเล็กของตระกูลมู่ ภรรยาของมู่เจี้ยนกั๋ว และคนอื่น ๆ อีก
คนทั้งครอบครัวมู่ต่างล้อมรอบซางอวิ๋นเหยาไว้ เธอเพิ่งตอบคำถามของคนนี้ ก็ต้องหันไปตอบอีกคนต่อ
พอมีจังหวะจะหันไปหาซางเป่าถง ก็พบว่าหลานสาวหายไปแล้ว เมื่อถามเบา ๆ จึงรู้ว่าเด็กกลับเข้าไปดูแลเด็กเล็กอยู่ในห้องแล้ว
เดิมทีครอบครัวชาวชนบทกินข้าวเย็นกันเร็ว หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทุกอณูในร่างกายของซางอวิ๋นเหยาต่างร้องเรียกให้พักผ่อน แต่เธอก็ตัดสินใจว่าจะไปที่คอกวัวสักครั้ง
ทันทีที่ทุกคนได้ยินการตัดสินใจของซางอวิ๋นเหยา โต๊ะอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบ เพราะคำว่า "คอกวัว" ถือเป็นเรื่องต้องห้ามในหมู่บ้าน
คนเฒ่าของตระกูลมู่ขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย “เธอจะไปที่นั่นทำไม คนที่อยู่ที่นั่นล้วนเป็นพวกปัญญาชนที่ถูกกวาดล้าง พวกเราเป็นชาวนาและกรรมกร ต้องแบ่งเส้นแบ่งเขตกับคนพวกนั้นให้ชัดเจน ห้ามไป!”
มู่เจี้ยนกั๋วก็พูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว อวิ๋นเหยา เธอเป็นคนเมืองหลวง แถมทำงานอยู่ที่โรงงานรีดเหล็กเจี่ยฟ่าง คงไม่ค่อยได้พบคนพวกนี้ เรื่องแบบนี้เข้าไปยุ่งไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคราวหน้าคนที่จะถูกวิจารณ์ก็คือเธอ จะไปทำไมกัน”
คุณยายทวดวางตะเกียบลง ใช้ศอกสะกิดแขนสามี แล้วส่งสายตาให้ลูกชายหยุดพูด
“ความคิดของหลานสาว ฉันพอจะเข้าใจอยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยรู้เลยว่ามีซางเป่าถงอยู่ จู่ ๆ ก็มีหลานสาวโผล่มา เธอคงมีเรื่องสงสัยเต็มไปหมด อยากรู้ว่าตอนนั้นพวกเราบังคับซางซืออวี้ให้แต่งงานหรือเปล่า แล้วเด็กคนนี้มาได้อย่างไร ใช่ไหม”
คุณยายทวดพูดตรงเสียจนซางอวิ๋นเหยาไม่รู้จะตอบอย่างไร
แต่คุณยายทวดก็ไม่ได้รอคำตอบ เธอพูดต่อว่า “ตอนที่ซืออวี้มาลงชนบทที่หมู่บ้านของเรา เธอเป็นลูกแท้ ๆ ของหนานหนานที่เป็นแม่แท้ ๆของซางซืออวี้ พวกเราย่อมต้องช่วยดูแลบ้าง หลังจากเธอแต่งงานกับเฮยจื่อ ความสัมพันธ์กับครอบครัวเราก็ห่างเหินไปช่วงหนึ่งจริง แต่พอเฮยจื่อเสียชีวิต แล้วเธอยังต้องเลี้ยงลูก พวกเราก็ดูแลเธอต่อแน่นอน เธอไปถามคนที่คอกวัวได้เลย ไม่ว่าจะซืออวี้หรือเด็กคนนี้ ครอบครัวมู่ไม่เคยทอดทิ้งแน่นอน แน่นอนว่าถงถงก็ต้องช่วยทำงานบ้านบ้าง แต่ชนบทก็เป็นแบบนี้ เด็กบ้านไหนไม่ต้องทำงานบ้างล่ะ”
มู่เจี้ยนกั๋วรีบแทรกขึ้นว่า “แต่นั่นมันคอกวัวนะ...”
“ไม่เป็นไรหรอก” คุณยายทวดพูด “อวิ๋นเหยาเป็นคนเมือง พอกลับเมืองหลวงไปแล้ว จะมีใครรู้ว่าเธอเคยไปคอกวัว หรือคนในหมู่บ้านเราจะตามไปบอกถึงเมืองหลวงกันล่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ ความสัมพันธ์ของเธอกับซืออวี้ก็ดี ทั้งคู่เคยรักกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ เธอคงอยากรู้เรื่องของซืออวี้ในตอนนั้น จะไปถามดูก็ได้ แล้วแวะไปที่ที่พักของเยาวชนที่ลงชนบทด้วยก็ได้ ที่นั่นยังมีเยาวชนผู้หญิงคนหนึ่งที่สนิทกับพี่สาวของเธอ ชื่อฟ่านเยว่ ทั้งที่พักของเยาวชนที่ลงชนบทและคอกวัว...”
ซางเป่าถงรีบพูดขึ้นว่า “หนูพาน้าไปได้ค่ะ!”
ซางเป่าถงเฝ้ารอโอกาสที่จะได้คุยกับน้าอีก คราวนี้จึงรีบอาสาพาน้าไปเอง
เมื่อเห็นน้าหันมามอง ดวงตาของซางเป่าถงก็โค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ซางอวิ๋นเหยายิ้มบาง ๆ “ได้ งั้นให้ถงถงพาน้าไปก็แล้วกัน”
ซางอวิ๋นเหยาคิดว่าคอกวัวเป็นสถานที่ที่เธอต้องไปอยู่แล้ว จะได้แวะถามข่าวที่ที่พักของเยาวชนที่ลงชนบท และคุยกับซางเป่าถงไปพร้อมกัน
เมื่อรวบรวมข้อมูลจากหลายด้านเข้าด้วยกัน ก็น่าจะต่อเรื่องราวของซางซืออวี้ในอดีตได้ครบถ้วน
พอออกจากบ้าน ซางอวิ๋นเหยาก็ยื่นมือซ้ายไปหาหลานสาวก่อน แล้วจับมือเล็ก ๆ ของเด็กไว้
“ตอนกลางคืนมืด น้าจูงเธอเดินนะ”
เมื่อถูกน้าจับมือ ซางเป่าถงสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่อ่อนนุ่มและอบอุ่นของน้า เธอไม่อยากปล่อยมือเลย แต่สุดท้ายก็ยังดึงมือกลับ
“คุณป้าสะใภ้บอกว่าหนูมีเหา ไม่จับมือดีกว่า เดี๋ยวจะติดน้า” เด็กน้อยส่ายหน้ารัว ๆ
ภรรยาของมู่เจี้ยนกั๋ว เมื่อนับตามลำดับญาติแล้ว เป็นคุณป้าสะใภ้ของซางเป่าถง
ซางอวิ๋นเหยาพูดอย่างแปลกใจ “ไม่ใช่นะ ถ้ามีเหาจริง ทำไมถึงยังให้เธออุ้มเด็กได้ล่ะ”
“เขาโกนผมให้หนูแล้ว พอโกนผมก็ไม่มีแล้วค่ะ” เด็กน้อยถอนหายใจเบา ๆ ในเมื่อไม่ติดน้องตัวเล็ก งั้นก็คงไม่ติดน้าด้วยใช่ไหม ซางเป่าถงแอบมองมือของน้าอยู่ตลอด หวังว่าน้าจะกลับมาจับมือเธออีกครั้ง
ซางอวิ๋นเหยาพูดทันทีว่า “ที่แท้ก็เป็นเหานี่เอง จริง ๆ แค่โกนผมแล้วทายา เหาก็หายแล้ว ไม่ติดอีก เพราะฉะนั้นจับมือกันได้ ไม่เป็นไร”
ซางอวิ๋นเหยายิ้ม แล้วจับมือเล็ก ๆ ของหลานสาวอีกครั้ง
ในเมื่อน้าบอกว่าไม่เป็นไร เด็กน้อยก็ยื่นมือมาจับมือน้ากลับเช่นกัน
ตั้งแต่แม่จากไป เธอก็ไม่เคยได้จับมือผู้ใหญ่คนไหนอย่างสนิทสนมอีกเลย ตอนนี้คนที่จับมือเธออยู่คือน้าสาวแสนสวยของเธอ รอยยิ้มหวานจึงปรากฏบนใบหน้าเล็ก ๆ
รอยยิ้มของเด็กเป็นสิ่งที่เยียวยาหัวใจได้ดีที่สุด สมัยทำงานเป็นครูอนุบาล ซางอวิ๋นเหยารู้สึกเสมอว่าพ่อแม่ของเด็กจัดการยากกว่าเด็กเสียอีก ต่อให้เป็นเด็กซุกซนแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอก็เชื่อฟังกันทุกคน และเด็กแต่ละคนก็น่ารักในแบบของตัวเอง
ซางอวิ๋นเหยาใช้มือลูบแก้มของเด็กน้อย ส่วนเด็กน้อยก็เอาแก้มของตัวเองมาถูฝ่ามือของน้า
“อืม น่าจะเรียกว่าเหา” เด็กน้อยพูดเสียงอ่อน “จริง ๆ หนูเคยได้ยินคนอื่นพูดว่า ถ้าคันหัวถึงจะมีเหา แต่เมื่อก่อนหนูไม่เคยคันหัวเลย แม่คอยหวีผมให้ หนูมีผมดำเงาสวย เหมือนน้าเลย หลังจากแม่จากไป ก็ไม่มีใครหวีผมให้หนู คุณป้าสะใภ้บอกว่ามีเหา ก็เลยโกนผมให้เลย”
เมื่อซางอวิ๋นเหยาได้ยินเช่นนั้น ก็อดนึกถึงตัวเองไม่ได้ ตอนเด็ก ๆ เธอเคยมีเหาเหมือนกัน ตอนนั้นมีคนแนะนำคุณยายของเธอว่าโกนผมให้เกลี้ยงก็น่าจะจบเรื่อง
แต่คุณยายไม่ยอม เพราะบอกว่าการโกนผมสำหรับเด็กผู้หญิงทำร้ายความรู้สึกมาก คุณยายจึงไปซื้อหวีซี่ถี่สำหรับสางเหา แล้วคอยหวีผมให้เธอทุกวัน