“จบกัน… เป็นไปได้ยังไง… แม้แต่หมอเจิ้งยังรักษาไม่ได้…”
หวังต้าฮัวทรุดนั่งลงกับพื้น ร้องไห้โฮด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
แม่ของหวังก็หน้าซีดเผือดเช่นกัน
เธอรู้ดีว่าตระกูลหลินปกป้องลูกหลานกันแค่ไหน หากเรื่องนี้บานปลายจริง ๆ พวกเขาคงไม่มีทางปล่อยพวกเธอไปง่าย ๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงค่อย ๆ ถอยหลัง หวังอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนี
นักบัญชีหวังเห็นภรรยาส่งสายตาให้ก็เดือดดาลทันที
หนีงั้นหรือ? จะหนีไปไหนได้! ต่อให้เขาอยากหนี แต่ตอนนี้ยังมีตำแหน่งในหมู่บ้านค้ำคอ จะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้
ด้านหลินเจียวเจียวกลับไม่ได้กังวลเรื่องอาการของตัวเองนัก
ในมิติของเธอยังมีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ ขอเพียงหาทางให้กู้ฉางเหอดื่ม ทุกอย่างก็น่าจะคลี่คลาย
แต่เมื่อเห็นหวังต้าฮัวร้องไห้เสียใจขนาดนั้น ใจเธอก็อ่อนยวบลงทันที
หลินเจียวเจียวเดินเข้าไปประคองอีกฝ่ายให้นั่ง ก่อนกระซิบเบา ๆ
“แม่ หนูไม่เป็นอะไรจริง ๆ เชื่อหนูนะ”
“จริงเหรอ?” หวังต้าฮัวถามอย่างไม่แน่ใจ
หลินเจียวเจียวขยิบตาเป็นสัญญาณ
เธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง และยิ่งไม่คิดจะปล่อยให้แม่เฒ่าตระกูลกู้กับตระกูลหวังรอดตัวไปง่าย ๆ
หวังต้าฮัวชะงัก ก่อนจะเข้าใจความหมายในทันที
ลูกสาวของเธอไม่เคยยอมเสียเปรียบใครมาตั้งแต่เด็ก
เมื่อรู้เจตนาของลูกสาว เธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ก่อนร้องไห้โวยวายหนักกว่าเดิม
“โอ๊ย... ลูกสาวแม่ ทำไมชีวิตลูกถึงน่าสงสารแบบนี้นะ!”
“เพิ่งแต่งเข้าบ้านกู้ได้ไม่นาน ก็ถูกแม่สามีทำร้ายจนสุขภาพพัง น่าเวทนาจริง ๆ!”
“ต่อไปต้องเสียค่ารักษาอีกเท่าไหร่ กว่าจะกลับมาหายดีเหมือนเดิม!”
ระหว่างคร่ำครวญ เธอเหลือบเห็นแม่ของหวังกำลังจะหนี จึงพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้ทันที
“คุณจะไปไหน?”
“คิดว่าหนีแล้วเรื่องจะจบหรือไง!”
แม่ของหวังฝืนยิ้ม รีบเอ่ยเอาตัวรอด
“พี่สาว เราเป็นญาติกันนะ ฉันจะเข้าข้างคนนอกได้ยังไง?”
“ญาติงั้นเหรอ?” หวังต้าฮัวหัวเราะเย็นชา
“ตอนที่พวกคุณสมรู้ร่วมคิดกับบ้านกู้หลอกพวกเรา ทำไมไม่คิดว่าเราเป็นญาติกันบ้างล่ะ?”
พูดจบ เธอก็ถีบอีกฝ่ายเต็มแรงโดยไม่ไว้หน้า
“ฉันเลี้ยงลูกสาวมาจนโต คิดว่ามันง่ายหรือไง? ดูสิ อ้วนสมบูรณ์ขนาดนี้ ต้องกินดีอยู่ดีแค่ไหนกว่าจะโตมาได้!”
“ตอนนี้ถูกทำร้ายจนผอมลง ใครจะรับผิดชอบ?”
“จ่ายค่าชดเชยมาเดี๋ยวนี้!”
หลินเจียวเจียวก้มมองรูปร่างอวบของตัวเองเงียบ ๆ
ถึงจะฟังแปลก ๆ แต่ความจริงเธอกลับภูมิใจกับรูปร่างนี้ไม่น้อย
เธอจึงรีบพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่ค่ะ ฉันต้องไปโรงพยาบาลใหญ่ แล้วก็ต้องบำรุงร่างกายอีกมาก”
แม่ของหวังแทบกระอักเลือด
“นี่มันรีดไถกันชัด ๆ! แค่คลอดลูกยังไม่ต้องบำรุงขนาดนี้เลย...”
ยังพูดไม่ทันจบ หวังต้าฮัวก็ตวาดสวนทันที
“คลอดลูกงั้นเหรอ?”
เธอชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธ
“ถ้ายานั่นทำให้ลูกสาวฉันมีลูกไม่ได้ขึ้นมาล่ะ!”
เพียงประโยคเดียว สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที หวังต้าฮัวรีบตบอกตัวเองแรง ๆ
“ไม่สิ! ฉันพูดอะไรไม่เป็นมงคลแบบนั้นได้ยังไง!”
จากนั้นเธอหันไปขู่ทั้งสองตระกูลด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ขอให้ลูกสาวฉันไม่เป็นอะไรก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันจะพาคนไปกินไปอยู่บ้านพวกคุณทั้งชีวิตเลยคอยดู!”
นักบัญชีหวังตัวสั่น รีบหันไปถามหมอเจิ้งเสียงเบา
“หมอ... ยานั่นจะมีผลต่อการมีลูกไหม?”
หมอเจิ้งได้แต่ส่ายหน้า
“ฉันตอบไม่ได้จริง ๆ”
คำตอบนั้นทำให้นักบัญชีหวังหน้าถอดสี เขารีบหันมายิ้มประจบหวังต้าฮัว
“พี่สาว เรื่องยาหกเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ พวกเราไม่ได้ตั้งใจ คุณไปเอาเรื่องคนต้นเหตุดีกว่า...”
“จะให้ปล่อยพวกคุณงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
หวังต้าฮัวถลึงตาใส่ทันที
“ยานั่นจะหกได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวสุดที่รักของพวกคุณเป็นคนทำ!”
“ทั้งที่รู้อยู่แล้วยามีปัญหา ยังสมรู้ร่วมคิดกับบ้านกู้ปิดบังพวกเราอีก!”
“ตอนนี้คิดจะปัดความรับผิดชอบงั้นหรือ ไม่มีทาง!”
บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนแม่เฒ่ากู้กลับเริ่มคำนวณอยู่ในใจ เรื่องนี้... อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียทีเดียว
หากรีดเงินค่าชดเชยจากตระกูลหวังได้ ก็ถือว่าไม่เสียเปล่า
ส่วนหลินเจียวเจียวนั้น แต่งเข้าตระกูลกู้แล้ว ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นจริง อย่างมากก็เป็นปัญหาภายในครอบครัว
แต่ถ้าตระกูลหวังไม่ยอมชดใช้...เธอก็มีวิธีทำให้พวกนั้นอยู่ไม่เป็นสุขเหมือนกัน.