กู้ฉางเหอยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าซับซ้อน
เหตุการณ์เมื่อคืนเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป เดิมทีเจ้าสาวของเขาควรเป็นภรรยาน้องชาย
แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาที่มีความสัมพันธ์กับเธอเสียเอง
แม้จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่เขากลับไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใคร
เช้าวันนี้เขาออกไปเดินเตร่อยู่ข้างนอกตั้งนาน ไม่กล้ากลับมาเจอเธอ ราวกับคนที่ทำผิดคือเขาเอง
"ในเมื่อคุณตื่นแล้ว เรามาคุยกันหน่อย"
เมื่อเห็นว่าเธอดูอารมณ์ดี กู้ฉางเหอก็อดคิดไม่ได้
หรือผู้หญิงคนนี้จะแอบชอบเขามาตลอด?
ที่เธอยืนกรานจะแต่งเข้าตระกูลกู้ เป็นเพราะต้องการแต่งกับเขาจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
แต่หลินเจียวเจียวกลับกำลังตกใจอีกเรื่อง
ชายหนุ่มหล่อเหลาที่ตรงสเปกเธอทุกอย่างเมื่อคืน หายไปไหนแล้ว?
เพียงข้ามคืนเดียว เขากลับมีหนวดเครารกครึ้ม ดูหยาบกระด้างขึ้นมาก
แม้หน้าตาจะยังหล่ออยู่ แต่ก็ไม่ใช่ความหล่อที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนเมื่อคืน
เมื่อนึกได้เช่นนั้น ความรู้สึกผิดในใจก็ลดลงไปไม่น้อย
ดูเหมือน...เมื่อคืนเธอคงไม่ได้รังแกเขาหนักอย่างที่คิด
"คุณจำฉันไม่ได้หรือ?"
กู้ฉางเหอสังเกตเห็นแววผิดหวังในดวงตาของเธอ สีหน้าจึงเย็นชาลงเล็กน้อย
เมื่อคืนเธอเอาแต่บอกว่าชอบเขา ชมว่าเขาหล่อที่สุด แถมยังกอดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
หลินเจียวเจียวรีบไอแห้ง ๆ
"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ"
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนอธิบาย
"เมื่อคืนฉันกินไข่ต้มน้ำหวานที่แม่สามีเอามาให้ หลังจากนั้นก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว"
กู้ฉางเหอชะงัก
"ไข่ต้ม?"
"ใช่ค่ะ!" เธอพยักหน้ารัว "ในนั้นต้องใส่อะไรบางอย่างแน่ ๆ เป็นยาที่ทำให้คนควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่..."
พูดถึงตรงนี้ เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
อืม...ตอนนี้ก็ดูธรรมดาขึ้นเยอะ
กู้ฉางเหอกำหมัดแน่น ปมที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอด ในที่สุดก็ได้รับคำตอบ
ไม่น่าแปลกที่เมื่อคืนร่างกายของเขาจะร้อนวูบวาบจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
เดิมทีเขานึกว่าตัวเองหวั่นไหวกับผู้หญิงคนนี้เสียอีก ที่แท้กลับถูกวางยา
เมื่อนึกถึงซุปแก้เมาค้างที่พ่อนำมาให้เมื่อคืน ความสงสัยก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
สีหน้าของเขามืดครึ้มลงเรื่อย ๆ เขาไม่เข้าใจว่าพ่อทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
หากไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้ ก็ควรยกเลิกเสียตั้งแต่แรก เหตุใดจึงต้องบีบบังคับเขาถึงขั้นนี้
หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"แล้วคุณมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง?"
โชคดีที่หลังคุณย่าเสียชีวิต เขาไม่ได้ย้ายกลับไปอยู่บ้านใหญ่ตามคำสั่งของพ่อ
ตั้งแต่เด็ก เขาเติบโตมากับคุณย่าและลุงใหญ่ หลังลุงใหญ่เสียชีวิตโดยไม่มีทายาท คุณย่าจึงย้ายชื่อเขาไปอยู่ในทะเบียนบ้านของลุง
เพราะเหตุนี้ เขาจึงอาศัยอยู่ที่บ้านหลังแยกเพียงลำพัง
หลินเจียวเจียวเพิ่งเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด
เดิมทีคนที่เธอต้องแต่งงานด้วยคือกู้ฉางชิง ลูกชายคนรองของตระกูลกู้
ส่วนชายตรงหน้าคือกู้ฉางเหอ ลูกชายคนโต
เธอพยายามนึกย้อนเหตุการณ์เมื่อคืน
"หลังจากกินไข่ต้มชามนั้น ฉันก็รู้สึกร้อนทั้งตัว แม่สามีพาฉันไปสูดอากาศที่สวนหลังบ้าน ตอนนั้นฉันคลุมผ้าไว้...หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว"
กู้ฉางเหอพยักหน้าเบา ๆ กำแพงด้านหลังบ้านมีจุดที่พังอยู่จริง หากอ้อมเข้ามาทางนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยาก
อย่างน้อยตอนนี้ เขาเชื่อว่าหลินเจียวเจียวไม่ได้โกหก
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น
"เรื่องนี้ ฉันจะจัดการเอง"
เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ
"ตอนนี้คุณเป็นภรรยาของฉันแล้ว ต่อไปเราก็ใช้ชีวิตด้วยกันให้ดี"
หลินเจียวเจียวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนถามอย่างไม่มั่นใจ
"คุณแน่ใจหรือคะ? เดิมทีคุณควรได้แต่งงานกับผู้หญิงสวย ๆ แต่สุดท้ายกลับต้องมาแต่งกับ..."
เธอก้มมองรูปร่างอ้วนท้วมของตัวเอง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
"...ผู้หญิงอ้วนอย่างฉัน"
กู้ฉางเหอถึงกับสำลัก เมื่อใบหน้ากลมมนของเธอขยับเข้ามาใกล้
"คุณพูดเหลวไหลอะไร"
เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเรียบเฉย
"ฉันไม่ได้สนิทกับผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว อีกอย่าง ทางฝั่งนั้นก็เงียบผิดปกติ ไม่มีทั้งเสียงร้องไห้หรือเสียงโวยวาย
บางทีพวกเขาอาจจะเข้ากันได้ดีก็ได้"
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและชัดเจน
เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไม่เต็มใจแต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก
ขณะเดียวกัน คำพูดนี้ก็เหมือนเป็นการเตือนหลินเจียวเจียวทางอ้อม
คืออย่าได้คิดเข้าใกล้กู้ฉางชิง น้องชายของเขาอีกเป็นอันขาด