หวังปังเหยียนผู้เป็นมารดา เดินทางไปพลางร้องไห้ไปพลาง ในปากคร่ำครวญ “โอ๊ย ๆ” ไม่หยุด “สองขานี่จะเดินจนชาแล้วนะ!”
“ท่านป้า เพิ่งเริ่มเดินเองนะ…”
“โอ๊ย ๆ อยากจะยกสองขานี่ขึ้นแบกไว้บนบ่าเสียจริง” หวังต้าเหนียงร้องคร่ำครวญราวกับไว้ทุกข์
ผู้คุมฟาดแส้ลงใส่ตัวนางทันที “แม่เฒ่า ข้าดูว่าเจ้าคร่ำครวญได้มีแรงดีนัก หรืออยากให้ข้าช่วยคลายกระดูกแก่ทั้งตัวของเจ้าสักหน่อย?”
หวังต้าเหนียงรีบหุบปาก คนอื่น ๆ ก็ราวกับถูกไขลาน ต่างก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้า กล้าส่งเสียงสะอื้นเป็นระยะเท่านั้น
ออกจากสถานีพักม้า มุ่งหน้าไปทางเหนือ ก็ออกพ้นเขตเมืองหลวงโดยสิ้นเชิง เมืองหลวง ต่อไปนี้ก็คือสถานที่ที่พวกเขาไม่มีวันได้กลับไปแม้ในความฝัน พวกเขาจะยิ่งเดินยิ่งไกล ยิ่งเดินยิ่งกันดาร สุดท้ายก็จะไปถึงดินแดนรกร้างสุดเหนือ ฮือๆๆ!!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ทุกคนก็รู้สึกใจหดหู่ยิ่งนัก อดไม่ได้ที่จะสะอื้นเบา ๆ กดเสียงร้องไห้เอาไว้
เซี่ยหนิงหลันฟังแล้วปวดศีรษะเล็กน้อย แอบบ่นกับลูกสาวเบา ๆ “คนโบราณพวกนี้สภาพจิตใจไม่ไหวเลยนะ วันที่สองแล้ว ยังปรับใจไม่ได้อีกหรือ ร้องไห้ไปมีประโยชน์อะไร ไม่สู้รีบเผชิญความจริงเสียแต่เนิ่น ๆ ประหยัดแรงไว้เดินทางดีกว่า”
ซินเหนียนก้มหน้าหัวเราะ “นอกจากพวกโจรภูเขาแล้ว คนในนี้กว่าครึ่งก็เป็นญาติขุนนาง เคยลำบากแบบนี้ที่ไหน เดินเท้าทุกวัน”
จะเหมือนครอบครัวพวกเขาได้อย่างไร ก่อนวันสิ้นโลกสามวันย้ายถิ่นครั้งหนึ่ง เคยชินกับการไล่ตามโอเอซิสอย่างยากลำบาก…
“ตอนนั้นพ่อเจ้ายังเคยบ่นว่า อีกหน่อยพวกเราคงย้ายฐานหลบภัยพิบัติ เหมือนพวกนักโทษโบราณที่ถูกเนรเทศ เฮอะ! คราวนี้ได้มีส่วนร่วมจริงแล้วใช่หรือไม่ ตอนนี้ก็รู้จักสงบเสงี่ยมแล้ว ดูสิภายหน้าจะยังกล้าพูดเพ้อเจ้ออีกหรือไม่”
ซินเหนียนแทบหัวเราะออกมาเสียงดัง นางกำมือของมารดาไว้เงียบ ๆ ส่งพลังเยียวยาเข้าไป
“ท่านแม่ อย่าบ่นนักเลย เขาว่ากันว่าแผนการของวันเริ่มที่ยามเช้า พวกเราออกจากที่พักตั้งแต่ยามสามก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องใช้เวลาเช้านี้ให้คุ้มค่า ฝึกพลังเถิด อาบรับพลังแห่งฟ้าดิน พลังธรรมชาติต้องอุดมสมบูรณ์แน่”
เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า หุบปากเร่งเดินทาง หมุนเวียนพลังภายในเงียบๆ
สองแม่ลูกใช้เวลาช่วงเช้าฟื้นฟูพลังกันตลอด รู้สึกว่าดีไม่น้อย อย่างน้อยวันนี้ออกเดินทาง เมื่อมีพลังช่วย ก็ไม่เหนื่อยเท่าเมื่อวานแล้ว เดินมากหน่อยก็เป็นเรื่องดี พอดีร่างกายอ่อนแอนี้ของนางก็จำเป็นต้องฝึกกระดูกกล้ามเนื้อ มิฉะนั้นวิชาต่อสู้ระยะประชิดที่เรียนมาในชาติก่อน ก็ใช้ได้ไม่ถึงสามส่วน
“ใต้เท้า ยังอีกนานเท่าใดจึงจะถึงเนินฮวายซู่? ข้าหญิงแก่ผู้นี้จะทนไม่ไหวแล้ว!”
“ทนไม่ไหวก็ปล่อยใส่กางเกงไป” ผู้คุมตอบอย่างเย็นชาไร้ความปรานี
มารดาหวังปังเหยียนร้อง “โอ๊ย” พลางคร่ำครวญ “ปล่อยใส่กางเกงก็เหม็นคนอื่นสิ!”
ทุกคนอยากหัวเราะแต่ไม่มีแรงหัวเราะ ต่างขยับใบหน้าเล็กน้อย
หวังปังเหยียนถูกมารดาที่ช่างก่อเรื่องทำให้ลำบากใจเล็กน้อย ได้แต่เดินตามอยู่ข้าง ๆ คอยเกลี้ยกล่อม
“ท่านแม่ ท่านอดทนอีกสักหน่อย”
“อดทนๆ เจ้าลูกอกตัญญู เรื่องขับถ่ายผายลม จะเป็นสิ่งที่อดทนได้หรือ?”
หวังปังเหยียนแทบร้องไห้ไร้น้ำตา หันไปประสานมือคารวะผู้คุมไม่หยุด “พี่ชายผู้คุม ไม่ทราบว่ายังอีกนานเท่าใดจึงจะถึงเนินฮวายซู่”
“ใกล้แล้ว ๆ” ผู้คุมหลายคนก็ถูกรำคาญจากหญิงชราผู้นี้จนปวดศีรษะ โบกมืออย่างไม่อดทน “อยู่ข้างหน้าแล้ว”
“ใกล้แล้วนี่ใกล้แค่ไหน? ข้าหญิงแก่ผู้นี้จะทนไม่ไหวแล้ว พวกเจ้ากำลังทารุณนักโทษเนรเทศ! ข้าจะเข้าเมืองหลวงฟ้องฎีกา ฟ้องพวกเจ้า!”
“ท่านป้า พวกพี่น้องเราสนับสนุนท่าน!”
“ท่านผู้คุม ท่านทำเช่นนี้ไร้มนุษยธรรมจริง ๆ ฟ้าดินจะควบคุมได้ยังพอเข้าใจ แต่ยังจะควบคุมคนอื่นไม่ให้ขับถ่ายหรือ นี่ผ่านมานานเท่าใดแล้ว เกือบสองชั่วยามแล้วกระมัง ยังไม่ให้คนได้พักหายใจบ้างหรือ ดูเหมือนคิดจะทรมานพวกเราจนตายกลางทางจริง ๆ”
เสียงหัวเราะคิกคักไม่เข้ากันหลายเสียงดังขึ้น
เหลียงก่วงขมวดคิ้วหนา สายตากวาดมอง “ซาเหล่าต้า ผีเหล่าเอ้อร์ ข้าดูว่าพวกเจ้าคันหนังกันแล้วกระมัง?”
คนที่ถูกเอ่ยชื่อไม่กี่คน เช่นเดียวกับคนในค่ายหลงหู่ ต่างลากโซ่ตรวนหนักอึ้ง เพียงมองก็รู้ว่าเป็นนักโทษคดีหนัก “คนพวกนี้ก็คือโจรที่ก่อนหน้านี้ คอยปล้นชิงบนทางการนอกเมืองหลวงมาโดยตลอด”
“พวกเราจะต้องถูกคุมตัวไปพร้อมกับโจรพวกนี้ได้อย่างไร” มีคนอดบ่นออกมาไม่ได้
ผู้คุมไม่ยอมผ่อนปรนให้แม้แต่คนเดียว ขอเพียงใครกล้าเปล่งเสียง ก็จะถูกแส้ฟาดไปไม่กี่ที จะฟาดโดนหรือไม่ไม่สำคัญ อย่างไรเสียพอแส้สะบัดออกมา ทุกคนก็เงียบเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
ครอบครัวซินเหนียนสามคนไม่สนใจเรื่องจิปาถะอื่น ต่างก้มหน้าฝึกฝนอย่างหนัก อวี๋ซื่อวันนี้สภาพจิตใจย่ำแย่ตลอดทาง ล้วนให้จ้าวซวิ่นแบกเดิน
คุณหนูสามซินรั่วอวี่ เมื่อคืนได้ล้างแผลใหม่ทายาอีกครั้ง อีกทั้งถูกกดจุดไปแล้ว ไข้จึงแทบลดลงหมด แต่แข้งขายังอ่อนแรง ยังดีที่หลู่หมัวมัวมาดูแล คอยพยุงนางไว้จึงยังพอเดินต่อไปได้ ช่วงเวลาในยามเช้าสำหรับนักโทษเนรเทศ นับว่าทรมานยิ่งนัก
ตั้งแต่สามนาฬิกาเดินไปจนถึงสิบเอ็ดนาฬิกา รวมแปดชั่วโมงเต็ม ในที่สุดก็มาถึงเนินฮวายซู่ก่อนที่ทุกคนจะหมดแรง เดิมทีระหว่างทางไม่ได้หยุด แต่เพราะหวังต้าเหนียงก่อเรื่อง ผู้คุมจึงยอมให้เวลาไปขับถ่ายครึ่งเค่อ
แปดชั่วโมงไม่ให้เข้าห้องน้ำ นับว่าทารุณยิ่งนัก ไร้มนุษยธรรมโดยแท้ สี่ชั่วโมงจึงให้ขับถ่ายหนึ่งครั้ง ก็เรียกได้ว่าเพียงพออย่างฝืน ๆ เท่านั้น ทุกคนทรุดกายอยู่บนเนินฮวายซู่รอแจกอาหาร แต่ละคนราวกับมะเขือที่ถูกพายุฝนโหมกระหน่ำ ก้มหน้าซึมครางเบา ๆ
อวี๋ซื่อพิงต้นไม้ต้นหนึ่ง หอบหายใจถี่ รู้สึกว่าชีวิตครึ่งหนึ่งแทบจะลงโลงไปแล้ว เมื่อเหลือบตาก็เห็นบุตรชายคนเล็กที่ไม่น่าเชื่อถือ แอบย่องเข้ามา ยัดห่อใบไม้บางอย่างใส่มือของนาง
“ท่านแม่ นี่มื้อเที่ยงของท่าน มีเพียงส่วนเดียว พอให้ท่านกินคนเดียว”
“ต่อไปมื้อเที่ยงกับมื้อเย็นจะให้ท่านหนึ่งส่วน พวกเรากินอะไร ท่านก็กินอย่างนั้น แต่ถ้าท่านแบ่งให้ผู้อื่นจนตัวเองกินไม่อิ่ม ก็อย่ามาขอกับลูกอีก ลูกตอนนี้ก็ต้องให้ภรรยาเลี้ยง ส่วนที่ให้ท่านนี้ก็หักมาจากเสบียงของลูก!” ฮูหยินผู้เฒ่าแทบถูกทำให้โกรธจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ลูกชายเคราะห์ร้ายผู้นี้ หลังจากเป็นลมฟื้นขึ้นมา ดูเหมือนไม่ได้ทะเลาะกับเซี่ยซื่ออีก แต่การกระทำกลับยิ่งไม่น่าเชื่อถือมากขึ้นเรื่อยๆ นางกำลังจะสูดลมหายใจด่าลูกชายไม่กี่คำ ก็ได้ยินคนที่นั่งอยู่ด้านนอกอุทาน
“มีม้าตัวหนึ่งวิ่งมาแล้ว”
ซินเหนียนกับพวกกำลังเปิดไหผักดองเล็ก ๆ ทาลงบนแผ่นแป้ง เงยหน้าขึ้นก็เห็นสตรีชุดแดงคนหนึ่ง พลิ้วกายลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ก้าวเท้าเร็วรี่ไปทางเรือนใหญ่
“พี่หญิงใหญ่” ซินรั่วอวี่สีหน้าตกตะลึง มือที่ถือขนมข้าวหยาบครึ่งชิ้นแทบจะหล่นลงพื้น
ฮูหยินผู้เฒ่าอ้าปากด้วยความตกใจ “หว่านฉิง เจ้าจะมาที่นี่ได้อย่างไร”
ซินหว่านฉิงสะพายห่อสัมภาระ เดินเร็วไปถึงตรงหน้าอวี๋ซื่อ แล้วค้อมกายคารวะ “คารวะท่านย่า ท่านแม่”
ฮูหยินใหญ่เนี่ยซื่อน้ำตานองหน้า มองบุตรสาวคนโตที่เดินทางมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ความรู้สึกไม่ดีในใจยิ่งถาโถมลงมา “ลูกเอ๋ย เจ้ามาได้อย่างไร”
ซินเหวินอันเดือดดาล “ยังต้องถามอีกหรือ ต้องเป็นจวนผิงหยางโหวไร้มนุษยธรรม ไล่หว่านฉิงออกมาแน่!”
เนี่ยซื่อใช้หมัดอุดปาก ร้องไห้ออกมาทันที “ลูกที่น่าสงสารของข้า”
ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นเต้นจนมือสั่น “หว่านฉิง เจ้าบอกย่าให้ชัด เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”