ซินหว่านฉิงจับมืออวี๋ซื่อไว้ ขอบตาแดงเล็กน้อย “ตั้งแต่ท่านพ่อกับพวกพี่ชายเกิดเรื่อง จวนผิงหยางโหวก็เริ่มคิดจะตัดความสัมพันธ์กับข้า”
“บังเอิญอู๋เหมินหย่วนจะรับหญิงจากหอคณิกามาเป็นอนุ หลานไม่ยอมโดยเด็ดขาด พวกเขาจึงอาศัยเรื่องนี้เป็นข้ออ้าง ขับไล่ข้าออกจากตระกูล”
“อู๋เหมินหย่วนยังยกข้อกล่าวหาหลายประการให้ข้า ทั้งเรื่องไม่มีบุตร ทั้งเรื่องหึงหวง” ซินหว่านฉิงยิ้มขมขื่น “หลายปีมานี้หลานดูแลตระกูลอู๋ทั้งวันทั้งคืน สุดท้ายกลับได้ชื่อว่าเป็นหญิงริษยา”
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนมึนศีรษะ ฮูหยินใหญ่เนี่ยซื่อยิ่งโผกอดบุตรสาวของตน ร้องไห้ออกมา “ลูกของข้าช่างมีชะตาอาภัพเช่นนี้”
“ท่านแม่อย่าเสียใจ ครอบครัวเช่นนั้น หลุดพ้นออกมาได้ก็อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย” ซินหว่านฉิงกลับมีสีหน้าสงบ คอยปลอบมารดา
“พวกท่านไม่รู้ อู๋เหมินหย่วนเมื่อสองปีก่อนก็แอบซื้อเรือนเล็กไว้ข้างนอก เลี้ยงหญิงจากหอคณิกาคนนั้นไว้ ตอนนี้นังแพศยาผู้นั้นตั้งครรภ์ได้กว่าหกเดือนแล้ว อู๋เหมินหย่วนรับนางกลับเข้าบ้าน ยังคิดให้ข้ากล้ำกลืนยอมรับบุตรนอกเรือน”
ซินหว่านฉิงหัวเราะเย็น “กฎตระกูลซิน ห้ามอยู่ร่วมสามีกับหญิงคณิกาโดยเด็ดขาด ย่อมไม่มีทางยอมรับ”
เนี่ยซื่อหน้าตาเต็มไปด้วยความกังวล น้ำตาไหลไม่หยุด “หว่านฉิง นิสัยเจ้าก็รุนแรงเกินไป เรื่องนี้ยังพอเจรจากันได้มิใช่หรือ”
“จะเจรจาอะไรเจ้าคะ เรื่องนี้ไม่มีทางต่อรอง” ซินหว่านฉิงขมวดคิ้ว น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “หรือว่าท่านแม่ยังอยากให้ข้าอยู่ร่วมสามีกับหญิงแพศยา ทำฝันกลางวันของนางไปเถิด เอาข้าไปเชิดหน้าชูตาให้นาง นางคู่ควรหรือ”
เนี่ยซื่ออึ้งจนพูดไม่ออก อ้ำอึ้งอยู่นานจึงกล่าว “แต่เจ้าทำเช่นนี้ ชีวิตในเมืองหลวงดี ๆ ไม่อยู่ หรือจะติดตามพวกเราไปถูกเนรเทศ”
หญิงที่แต่งออกไปแล้วไม่อยู่ในรายชื่อเนรเทศ แต่บัดนี้หว่านฉิงกลับยังรีบมาด้วยตนเอง
“ท่านย่า ท่านแม่ ข้ายอมไปแดนเหนือกับครอบครัว ดีกว่าอยู่ตระกูลอู๋แล้วทนความอัปยศ”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ก็ไม่มีทางหวนกลับแล้ว” นางหยิบหนังสือหย่าที่ประทับตราออกจากอก กางออก “หนังสือหย่าเขียนเสร็จแล้ว ข้ากับตระกูลอู๋ขาดกันโดยสิ้นเชิง”
“น่าเสียดายที่หลายปีมานี้ข้าคอยอุดช่องโหว่ของตระกูลอู๋ เงินสินเดิมเหลือไม่มาก”
“แม้เพียงสองพันกว่าตำลึงนี้ อู๋เหมินหย่วนก็ยังไม่คิดจะคืนให้ข้า”
“ยังพูดอีกว่าหย่าแล้วนำสินเดิมไปไม่ได้แม้แต่นิดเดียว หึ ข้าไม่มีอะไรแล้ว ยังจะต้องกลัวอะไร ผู้ที่ควรกลัวคือพวกเขา”
“ข้าเอามีดจ่อคอหญิงคณิกานั่น ตั้งใจจะเผาจวนผิงหยางโหวให้วอดวาย สุดท้ายอู๋เหมินหย่วนกลัว จึงยอมเอาเงินสองพันหกร้อยตำลึงมาเป็นค่าชดเชย”
อวี๋ซื่อกับเนี่ยซื่อฟังแล้วถึงกับตะลึงงัน ซินรั่วอวี่ถือขนมข้าวหยาบครึ่งชิ้นในมือ หล่นลงพื้นก็ไม่รู้ตัว
“แล้วต่อมาเล่า พี่หญิงใหญ่ ท่านหนีออกมาได้อย่างไร ท่านขี่ม้าตัวนี้ฝ่าฟันศัตรูนับพัน ทะลวงออกมาใช่หรือไม่” เห็นทุกคนเงียบไปนาน ซินเหนียนจึงอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้
ซินหว่านฉิงชะงัก เงยหน้าก็สบตาดวงตากลมโตเป็นประกาย เด็กสาวนั่งยองอยู่ข้างนาง เอียงศีรษะมอง มือยังถือแผ่นแป้งผักดองที่กัดไปครึ่งหนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย ราวกับเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต
ซินเหนียนเดิมมาหาบิดา แต่พอฟังพี่สาวเล่าเรื่องอย่างออกรสออกชาติ ก็ไม่รู้ตัวว่านั่งยองฟังอยู่ข้างบิดาไปแล้ว
“น้องหกล้อเล่นแล้ว ข้าจะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร เป็นเพราะหญิงคณิกานั่นเกิดอาการครรภ์กำเริบ ข้าจึงอาศัยจังหวะชุลมุนหนีออกมา”
เนี่ยซื่อหน้าซีด “เจ้าเอาเงินของเขาแล้วหนีออกจากเมือง เช่นนั้นตระกูลอู๋จะส่งคนตามมาหรือไม่”
ฮูหยินผู้เฒ่าชำเลืองมองสะใภ้ใหญ่ “จะตื่นตระหนกอะไร ตระกูลอู๋หากยังมีหน้ามีตา ก็ไม่ถึงกับไล่ตามมาทวงเงินสินเดิมของหลานสาว”
“เรื่องนี้หากแพร่ออกไป ตระกูลอู๋ย่อมไม่อยากเป็นตัวตลกของทั้งเมืองหลวง จึงอยากปิดบังให้เร็วที่สุด”
“ตอนนี้หลานสาวออกจากเมืองหลวงแล้ว พวกเขาย่อมไม่กล้ามาก่อเรื่องอีก” ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ ตบมือซินหว่านฉิงเบา ๆ “แต่เจ้าลำบากแล้วเด็กน้อย”
ซินหว่านฉิงกลับคิดได้ “ท่านย่า ต่อไปมีข้าคอยช่วยเหลือระหว่างทาง พวกเราก็จะสบายขึ้นบ้าง”
เนี่ยซื่อนึกถึงเงินสองพันกว่าตำลึงในมือบุตรสาว คิ้วที่ขมวดก็คลายลงทันที
“หว่านฉิง ระหว่างทางนี้ไม่สะดวกซื้อของ เจ้าได้นำอาหารติดตัวมาบ้างหรือไม่” เนี่ยซื่อกล่าวถึงตรงนี้ ท้องก็ร้องขึ้นก่อน
ซินหว่านฉิงถอดห่อสัมภาระลงจากหลัง หยิบขนมงาออกมาหลายชิ้น แจกจ่ายให้ทุกคนทีละคน
เมื่อถึงซินเหนียน นางรีบโบกมือ “พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องเกรงใจ ข้ากับท่านพ่อกินมาแล้ว”
กล่าวจบก็ลากบิดาที่อยากฟังเรื่องต่อ รีบเดินออกจากบริเวณเรือนใหญ่ทันที คนในโลกหลังหายนะไม่คุ้นเคยกับการกินของผู้อื่น ยุคนั้นทุกคนลำบาก อาหารต่างก็ปิดประตูกินกัน ไม่มีใครไม่รู้กาลเทศะจนไปแวะหาตอนเวลาอาหาร อีกทั้งก่อนหน้านี้ครอบครัวพวกนางก็ไม่เคยแบ่งอาหารให้เรือนใหญ่
ซินหว่านฉิงมองแผ่นหลังพ่อกับลูกจากเรือนสี่ที่วิ่งกลับไปอย่างงุนงง “ท่านย่า อาสี่กับน้องหกพวกเขา…”
อวี๋ซื่อนึกถึงซินเหวินหย่วนที่แอบยัดอาหารให้ตนก่อนหน้านี้ ก็แค่นเสียง “เจ้าไม่ต้องสน เรือนสี่เขามีของกินของเขาเอง”
“ท่านย่า บนหลังม้ายังมีตะกร้าสองใบ เป็นเสื้อผ้ากันหนาวกับถุงน้ำที่ข้าเตรียมไว้ให้ทุกคน”
อวี๋ซื่อทั้งปลื้มใจทั้งรู้สึกผิด “นี่เป็นเงินสินเดิมของเจ้าเอง กลับเอามาอุดหนุนพวกเรา”
“ล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะแบ่งของเจ้า ของข้าไปไย”
“ท่านป้าใหญ่จะไม่ไปแล้วหรือเจ้าคะ ต่อไปพวกเราอยู่กับท่านป้าใหญ่ ก็จะมีของกินตลอด ใช่หรือไม่” เด็กหญิงอายุห้าขวบเบิกตากลมโตใสกระจ่าง
“ม่านเอ๋อร์อย่าพูดเหลวไหล” ภรรยาเอ้อร์หลางเหมยซื่อตบลูกสาวในอ้อมอกเบา ๆ เป็นสัญญาณไม่ให้นางพูดจาเหลวไหล
“ท่านป้าใหญ่ไม่ไปแล้ว” ซินหว่านฉิงมองไปยังเด็ก สีหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย “ต่อไปมีท่านป้าใหญ่อยู่ พวกเราจะไม่ต้องหิวท้อง”
“ดีจัง ข้าจะไปบอกพี่เจ๋อ ต่อไปพวกเราไม่ต้องหิวแล้ว”
“ม่านเอ๋อร์” เหมยซื่อตบลูกสาวของตน “พี่เจ๋อป่วยอยู่สองวันนี้ เจ้าอย่าไปกวนเขา”
“เจ๋อเอ๋อร์เป็นอะไร” ซินหว่านฉิงรีบหันไปมองพี่สะใภ้ใหญ่หลินซื่อ
หลินซิ่วอีมีแววกังวลจาง ๆ ระหว่างคิ้ว “เมื่อคืนก็ซึมๆวันนี้เดินทางมาทั้งวัน เด็กจึงเริ่มไอแล้ว”
อีกด้านหนึ่ง เซี่ยหนิงหลันเห็นสองพ่อลูกเดินกลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะแหย่เอวซินเหวินหย่วน
“เกิดอะไรขึ้น ไปนั่งฟังอยู่นานเพียงนั้น” ซินเหนียนสรุปเรื่องของซินหว่านฉิงให้มารดาฟังอย่างรวบรัด
เซี่ยหนิงหลันไม่แปลกใจนัก ส่งเสียงจุ๊จิ๊ “ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน คนเลวเต็มไปหมด เจ้ายังไม่รู้เลยว่าคนที่นอนข้างกายเป็นสิ่งใดกันแน่”
ซินเหวินหย่วนรีบแสดงความจริงใจ “ภรรยา ข้าต่อเจ้าฟ้าดินเป็นพยานได้ อย่าได้พาลโกรธกันเช่นนั้น”
เซี่ยหนิงหลันเหลือบมองสามีหน้าขาว ผุดปากบ่น “ข้าทนหน้าตาเจ้าในตอนนี้ไม่ไหวจริง ๆ ซินเหวินหย่วน ความเป็นชายของเจ้าหายไปแล้ว” ซินเหนียนหัวเราะออกมา
ซินเหวินหย่วนกล่าวอีก “ภรรยา เจ้าอย่ามองว่าร่างกายข้าตอนนี้อ่อนแอ แต่ใจข้าเข้มแข็งนัก”