“เอ๊ะลูกแม่ แม่ไปกับเจ้าด้วย” เซี่ยหนิงหลันขยิบตาให้บุตรสาว เป็นสัญญาณว่าอยากไปขับถ่ายด้วยกัน
ซินเหนียนพยักหน้า สองคนสะพายถุงน้ำสามใบ อีกทั้งหยิบอ่างกับหม้อจากรถเข็น แบกเสื่อหญ้า เตรียมเดินไปให้ไกลหน่อย ไปด้านหลังเนินดินริมลำธารเพื่อจัดการธุระส่วนตัว
“คุณหนู” ต้าหลี่เข็นรถไปจอดข้างซินเหวินหย่วน รีบตามไป “บ่าวไปด้วยเจ้าค่ะ”
เซี่ยหนิงหลันเห็นว่าเช่นนี้ก็ดี สองคนจะได้มีต้าหลี่คอยเฝ้าดูให้
เวลานี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว สามคนเดินเลียบลำธารขึ้นไปด้านต้นน้ำ ผู้คุมที่เฝ้าอยู่มองพวกนางแวบหนึ่ง แววตาเล็ก ๆมีประกายเจ้าเล่ห์วูบวาบ
ทั้งสามอ้อมไปด้านหลังเนินดิน มองซ้ายขวา หาที่ค่อนข้างมิดชิด ให้ต้าหลี่เฝ้าอยู่ด้านหน้า
ซินเหนียนกางเสื่อหญ้าบังหน้ามารดา ให้มารดาจัดการก่อน สองแม่ลูกช่วยกันจัดการเสร็จ แล้วให้ต้าหลี่จัดการต่อ ทั้งสามอ้อมออกจากเนินดิน เดินมาที่ลำธารตักน้ำ ซินเหนียนหันไปยิ้มให้ต้าหลี่
“ต้าหลี่ เจ้าเอาอ่างกับหม้อไปเก็บที่รถก่อน เฝ้ารถไว้”
“ให้ท่านพ่อเอาหม้อมาเพิ่มอีกสองใบ เดี๋ยวข้าจะต้มยา น้ำแค่นี้เกรงว่าจะไม่พอ”
ซินต้าหลี่ลังเล “คุณหนู ฮูหยิน พวกท่านกลับไปพร้อมบ่าวเถิด ที่นี่เปลี่ยว ไม่ปลอดภัย”
“ไม่เป็นไร” ซินเหนียนยิ้ม พลางตบหลังมือของต้าหลี่ “เจ้าเดินเร็ว ไปกลับไม่นาน พวกเราจะล้างหน้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวค่อยกลับพร้อมท่านพ่อ”
ต้าหลี่ไม่ค่อยเห็นด้วย แต่ขัดเด็กสาวไม่ได้ จึงรีบวิ่งกลับไปให้เร็วที่สุด ซินเหนียนมองแผ่นหลังต้าหลี่ที่วิ่งไกลออกไป รอยยิ้มหวานบนใบหน้าค่อย ๆ กว้างขึ้น ดวงตาราวกับมีแสงดาวระยิบระยับ
นางหันไปมองต้นไทรไม่กี่ต้นข้างลำธาร โบกมือ “ท่านผู้คุม ยังจะหลบอะไรอีก ข้าเห็นแล้ว ออกมาเถิด”
สีหน้าเซี่ยหนิงหลันตึงขึ้น รีบเข้าไปยืนข้างบุตรสาว กำหมัดแน่น
เงาต้นไม้ไหวเอนในความมืด ชายรูปร่างปานกลาง หน้าตาธรรมดาคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมา
ผู้คุมสี่สิบห้าคน ซินเหนียนจำได้หมดตั้งแต่วันแรก จึงไม่แปลกใจเมื่อเห็นคนผู้นี้ คนผู้นี้เป็นลูกน้องคนหนึ่งของผู้คุมเหมาหูจื่อ ไม่ทราบนามสกุล แต่มีนิสัยอารมณ์ร้าย ไม่พอใจก็ใช้แส้ฟาดคน
เด็กสาวยิ้มให้ทุกคนเสมอ นางหน้าตางดงาม เพียงแต่ยังอายุน้อย ยังไม่โตเต็มที่ ดวงตาใสกระจ่างราวมีแสงดาวงดงามนัก เขาว่ากันว่าอยากงามต้องใส่ชุดไว้ทุกข์ เด็กสาวสวมชุดนักโทษสีขาว ก็ยังไม่อาจปิดความงดงามอ่อนช้อยได้
ยามค่ำงดงาม เด็กสาวงดงามนัก ผู้คุมมองจนตะลึง สีหน้าดูอ่อนโยนลง ยิ้มกว้าง
“โอ้ เจ้าช่างกล้าดี เจ้ากลับไม่กลัวเลยหรือ”
“จะกลัวอะไร ท่านก็ไม่ใช่คนร้าย”
“อ้อใช่ ข้าย่อมไม่ใช่คนร้าย” ผู้คุมถูมือหัวเราะ เดินเข้าใกล้ เห็นเด็กสาวไม่หวาดกลัว ก็ยิ่งกล้าเข้าใกล้อีก
“ท่านผู้คุม ชอบแอบดูสตรีขับถ่ายเช่นนี้นักหรือ หากอยากรู้นัก กลับไปดูมารดาของท่านเถิด นางย่อมให้ท่านดูแน่” ผู้คุมหน้าเสีย อยากจะโกรธ แต่พอเห็นใบหน้ายิ้มงดงามของเด็กสาว โทสะก็หายไป
สตรีทั้งสามระวังตัวดี ใช้เสื่อบัง อีกทั้งอยู่ไกล ยังมีต้นไม้บัง เขาจะเห็นสิ่งใดได้ แม้จะถูกกล่าวหา แต่เขากลับชอบท่าทีที่เด็กสาวพูดจาฉะฉาน ดูอ่อนหวานงดงามยิ่ง
“เด็กน้อย เจ้านี่พูดเก่งนัก เหตุใดไม่รู้จักอาย” ผู้คุมยังไม่รู้ตัวว่าอันตรายใกล้เข้ามา ยังคงหยอกล้อพลางก้าวเข้าใกล้อีก
แววตาซินเหนียนยิ้มลึกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงอ่อนหวาน “เจ้าคนตาย แอบซุ่มอยู่ตรงนั้น ก็เพื่อแอบมองข้าเพียงครั้งเดียวหรือ”
ผู้คุมถูกสายตาหวานที่นางส่งมาให้ ทำเอามึนงงเคลิบเคลิ้ม ความกล้าก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน เวลานี้ในสายตาในใจของเขา เต็มไปด้วยซินเหนียนเพียงผู้เดียว เซี่ยหนิงหลันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลอกตาไปหลายครา ถูกเขามองข้ามไปโดยสิ้นเชิง
“แน่นอนว่าไม่ใช่ เดิมทีพี่หูจื่อให้ข้ามาเก็บเงินจากพวกเจ้า เขาว่าทางจวนเซี่ยต้องให้ค่าใช้จ่ายแก่พวกเจ้าไม่น้อย พวกเราพี่น้องกลับไม่ได้แม้แต่เหรียญเดียว ผลประโยชน์ทั้งหมดตกไปอยู่ในมือพวกหัวหน้าเหลียง”
“แต่ตอนนี้ หากเจ้ายอมตามข้าไป ต่อไปตลอดทางข้าจะคุ้มครองพวกเจ้าทั้งครอบครัว รับรองว่าจะไม่ต้องลำบากแม้แต่น้อย”
“จริงหรือ” เมื่อเด็กสาวจ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับทั่วทั้งใต้หล้ากลายเป็นเพียงฉากหลัง สายตาเต็มไปด้วยอีกฝ่าย ทำให้คนใจสั่นยิ่งนัก
“จริงแท้แน่นอน ไม่มีทางเป็นเท็จ” ผู้คุมดีใจจนแทบลอย คิดในใจว่าเด็กสาวช่างหลอกง่ายนัก
ก่อนอื่นต้องได้ตัวหญิงงามผู้นี้เสียก่อน เรื่องภายหน้าค่อยว่ากัน
“เช่นนั้นเจ้าห้ามหลอกข้า มิฉะนั้นต่อให้ข้าตายก็จะไม่ปล่อยเจ้า” ซินเหนียนยิ้ม พลางกวักนิ้วเรียก “เจ้าคนตาย มานี่อีกหน่อยสิ ที่นี่ไม่มีใคร เจ้าจะกลัวอะไร”
มารดาของเจ้าไม่ใช่คนหรือ เซี่ยหนิงหลันกลอกตาแทบลอยขึ้นฟ้า ช่างเล่นนัก เจ้าคนโง่ผู้นั้นถูกบุตรสาวเล่นงานจนอยู่หมัด
ส่วนทางด้านผู้คุมในใจปั่นป่วนราวคลื่นซัด คำรามในใจ วิ่งเข้ามาอย่างคนเสียสติ น้ำลายแทบไหล
ชั่วพริบตาเดียว ซินเหนียนยกมุมปากยิ้มเย็น ย่อตัวหดระยะ เงาร่างไหววูบ ก็ปรากฏตรงหน้าผู้คุมที่กำลังวิ่งมา
อาวุธคมในมือกรีดผ่านเส้นโลหิตใหญ่ที่คอ ขณะที่เลือดพุ่งออกมา ซินเหนียนก็เรียกก้อนพลังอีกก้อน เก็บศพเข้าไปทันที หยดเลือดสองหยดยังเพิ่งตกลง นางก็รับไว้ด้วยปลายนิ้วเรียว ขยี้เบาๆ
“เฮอะ” เด็กสาวเผยสีหน้าดูแคลน “คนเลวเช่นนี้ เลือดก็ยังเป็นสีแดง ช่างไม่สมเหตุผลเลย”
“ลูกเอ๋ย ภรรยา” ซินเหวินหย่วนอุ้มหม้อสองใบ วิ่งหอบมาถึง รองเท้าฟางแทบหลุด
“โอ๊ย พวกเจ้าสองคนมายืนทำอะไรกันยามนี้”
“ชู่” ซินเหนียนยกนิ้วทำสัญญาณให้เงียบ เงาร่างไหววูบ นางก็ไปปรากฏใต้ต้นไม้ห่างออกไปสามก้าว
“หึ วิ่งหนีได้เร็วจริง”
ซินเหวินหย่วนตาเบิกกว้าง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงลากภรรยาวิ่งมาหาบุตรสาว กดเสียงด้วยความตื่นเต้น
“ลูกเอ๋ย ลูกของพ่อ เจ้าเคลื่อนย้ายได้แล้วหรือ”
“อืม ข้าเพิ่งขึ้นขั้นที่สอง” ซินเหนียนเหลือบมองบิดา สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ท่านพ่อควรเร่งฝึก ท่านแม่ใกล้จะขึ้นขั้นหนึ่งแล้ว”
“ใช่ ใช่ ลูกพูดถูก รีบถ่ายเทพลังให้พ่ออีกหน่อย คืนนี้พ่อจะไม่หลับ จะฝึกต่อ”
ซินเหนียนมองบิดาอย่างไร้อารมณ์ บอกว่าไม่หลับ แต่ล้มตัวลงก็หลับได้ทันที
เซี่ยหนิงหลันปิดปากหัวเราะ “พวกเรารีบตักน้ำแล้วกลับเถิด เดี๋ยวต้าหลี่จะเป็นห่วง”
“ดี พวกเจ้ารอก่อน ข้าจะไปตักน้ำ”
เซี่ยหนิงหลันมองไปใต้ต้นไม้ “เหนียนเหนียน เจ้าเห็นอะไรหรือ”