ซินเหนียนครุ่นคิด “คนยุคนี้มีพลังภายในหรือไม่”
“อืม ในนิยายยุทธภพก็เขียนเช่นนั้น”
“ข้ารู้สึกว่า เมื่อครู่บนต้นไม้ยังมีคนอยู่ แต่พอไปดูอีกทีกลับไม่พบผู้ใดแล้ว”
ซินเหนียนโบกมือ “การเคลื่อนย้ายยังต้องฝึกต่อ ความเร็วของข้ายังช้าเกินไป ไม่เช่นนั้นคงจับหนูตัวใหญ่นั่นได้แล้ว”
ซินเหวินหย่วนอุ้มหม้อวิ่งกลับมา “ไปกันเถิด ไปกันเถิด ลูกพ่อ เจ้าเก่งมากแล้ว เพียงไม่กี่วัน เจ้าก็ฟื้นกลับมาถึงขั้นสองได้ ใจพ่อก็มั่นคงขึ้นไม่น้อย”
“อืม” เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า “ไปเถิดลูกแม่ กลับไปต้มยาให้พี่ชายของเจ้า”
ครอบครัวสามคนอุ้มหม้อ ถือถุงน้ำ กลับไปยังที่รวมตัวของผู้คน ต้าหลี่เฝ้ารถเข็น เดินวนไปมา เห็นฮูหยินกับคุณหนูกลับมาอย่างปลอดภัย ก็ถอนหายใจโล่งอก นางรีบเข้าไปรับถุงน้ำจากมือทั้งสอง สีหน้ายังแฝงความกังวล “ฮูหยิน คุณหนู ต่อไปอย่าได้แยกข้าออกไปอีก ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้ข้าตามพวกท่าน ต้องไม่ห่างแม้ก้าวเดียวเจ้าค่ะ”
“ได้ๆฟังต้าหลี่ของพวกเราทุกอย่าง” เด็กสาวยื่นมือไปลูบแก้มซินต้าหลี่ ยิ้มอย่างเอ็นดู
ต้าหลี่กระแอมเบา ใบหน้าแดงก่ำ มองคุณหนูของตนที่ไม่ค่อยเอาการเอางาน เดินตามหลังไป พลางกระซิบเตือน “คุณหนูอย่าได้มองข้าม หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นจริง นายท่านกับฮูหยินจะเสียใจไม่ทัน”
นางกดเสียงต่ำ “ผู้คุมพวกนี้ล้วนเห็นแก่เงิน ไม่มีคนดีแม้แต่คนเดียว ปกติพวกเขาชอบคุมตัวนักโทษหญิง เพราะนักโทษหญิงรังแกง่าย เรื่องนี้ทางการก็รู้ แต่ล้วนเป็นกฎที่ไม่เขียนไว้ ทุกคนต่างยอมรับกันเงียบๆ”
ซินเหนียนดึงต้าหลี่ให้นั่งลง พยักหน้ารัว “อืม ๆ ข้ารู้ว่าผิดแล้ว ต่อไปจะฟังต้าหลี่ ต้าหลี่ เจ้าดีกับพวกเรามาก”
ซินต้าหลี่หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม กระแอมอีกครั้ง “สมควรแล้ว”
“ต้าหลี่ เจ้าไปเก็บกิ่งไม้มาเถิด เดี๋ยวพวกเราจะต้มน้ำให้เดือด แล้วค่อยเทใส่ถุงน้ำใหม่”
“เจ้าค่ะ”
เซี่ยหนิงหลันนั่งข้างบุตรสาว พึมพำ “ไม่กรองแล้วดื่มได้หรือ จะไม่ท้องเสียหรือ”
ซินเหนียนกลอกตามองมารดา “อย่าพิถีพิถันนักเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ รอกรองเสร็จ คนอื่นก็คงหลับหมดแล้ว พรุ่งนี้ยามสามยังต้องออกเดินทางอีก”
เซี่ยหนิงหลันได้ยินคำว่ายามสาม สีหน้าก็ไม่ดีขึ้นทันที เวลาแบบนี้ในสมัยโบราณ ช่างน่าอึดอัดนัก
“เมื่อครู่ข้าไปตักน้ำ ข้าดูแล้ว ทางต้นน้ำมีรอยเท้าสัตว์น้อย น้ำค่อนข้างใส อย่าดูแคลนลำธารในสมัยโบราณ ไม่มีมลพิษจากอุตสาหกรรม ผู้คนสมัยนั้นก็ตักน้ำดื่มกันเช่นนี้”
“หากท่านยังไม่วางใจ เดี๋ยวข้าจะบดผงยาใส่ลงไป ป้องกันโรคบิด โรคอื่นยังพอว่า แต่บิดนี่อันตรายถึงชีวิต”
เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า “ลูกของข้าช่างเก่ง คิดรอบคอบ ทำสิ่งใดก็ละเอียด”
ซินเหนียนถามขึ้นทันที “ลูกชายคนเล็กของท่านอยู่ที่ใด”
“หา” เซี่ยหนิงหลันยิ้มค้างทันที “โอ๊ย” ร้องเสียงหนึ่ง แล้วรีบลุกไปหาลูกชาย
ซินเหนียนหัวเราะไม่หยุด แต่มือก็ยังทำงานไม่หยุด เมื่อเซี่ยหนิงหลันอุ้มเด็กกลับมาจากฝั่งซินรั่วอวี่
ซินเหนียนก็เริ่มต้มยาแล้ว “เหตุใดไปนานเช่นนั้นเจ้าคะ”
“คุยกับรั่วอวี่อยู่ครู่หนึ่ง” เซี่ยหนิงหลันตบหลังลูกชายเบาๆ
เด็กคนนี้หลับอยู่บนไหล่ของเซี่ยหนิงหลัน หางตายังมีน้ำตาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้เพราะตกใจเอง
“รั่วอวี่เป็นเด็กดีจริง” เซี่ยหนิงหลันลูบจมูกอย่างเก้อเขิน “พวกเรามักลืมม่อหาน รั่วอวี่ก็คอยช่วยดูแลให้เสมอ”
“ข้าเห็นว่านางเองก็อ่อนแรงป่วยกระเสาะกระแสะ ตลอดทางยังต้องดูแลฮูหยินผู้เฒ่าอีก”
“เมื่อครู่ข้าบดผงยาห้ามเลือดกับลดรอยแผลไว้เล็กน้อย เดี๋ยวท่านช่วยเอาไปให้นาง” ซินเหนียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
“อ้อ ได้ ๆ” เซี่ยหนิงหลันรู้ดีถึงนิสัยบุตรสาว ภายนอกแม้ยิ้มแย้ม แต่แท้จริงแล้วเย็นชายิ่งนัก ชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้ มีไม่กี่คนที่เข้าไปถึงในใจนางได้จริง ยามช่วยเหลือผู้อื่นก็มักให้สองสามีภรรยาออกหน้า นางไม่ค่อยลงมือเอง
ทุกคนกำลังกินมื้อเย็น ยังเป็นขนมข้าวหยาบครึ่งชิ้นเช่นเดิม แต่คืนนี้มีน้ำให้กินด้วย จึงนับว่าดีกว่าเล็กน้อย
หลายครอบครัวแอบมองมาทางซินเหนียนที่กำลังต้มยา แต่ยกเว้นหมอเฉิงที่เข้ามาถามไม่กี่คำ คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้ หมอเฉิงไม่กล้าเปิดหม้อดู เพียงได้กลิ่นยาที่ลอยออกมาก็รู้ว่าเป็นยาขับความร้อน
“คุณหนูหกสามารถจัดยาเองได้ หรือว่าเคยอ่านตำราแพทย์”
“สูตรยานี้หมอยาจรคนหนึ่งเคยให้ไว้ บุตรสาวข้าจำสมุนไพรได้ไม่กี่อย่าง จึงกล้าต้มให้คนในครอบครัวกินเท่านั้น ท่านก็ทราบอาการของซานหลางของข้า ได้แต่ลองรักษาดูเท่านั้น” เซี่ยหนิงหลันตอบลวกๆหมอเฉิงเห็นนางตอบเช่นนี้ก็ไม่สะดวกถามต่อ
ขณะพูดอยู่นั้น เหมาหูจื่อพาลูกน้องสองคนเดินมาด้วยสีหน้าดุดัน เป้าหมายตรงมายังแม่ลูกเซี่ยหนิงหลัน
ซินเหวินหย่วนรีบลุกขึ้นไปต้อนรับ “ท่านผู้คุมทั้งหลาย นี่คือ…”
เหมาหูจื่อผลักซินเหวินหย่วนอย่างแรง “หลบไป ไม่ได้มาหาเจ้า”
ต้าหลี่ก้าวไปข้างหน้า ฝ่ามือดันแผ่นหลังซินเหวินหย่วนไว้ ไม่ให้ล้มลง ลูกน้องสองคนกำแส้ในมือแน่น ดวงตาแหลมคม จ้องซินต้าหลี่ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา หมอเฉิงเห็นผู้คุมมาหาเรื่อง รีบถอยหลังไปหลายก้าว มองแส้ในมือพวกเขาด้วยความหวาดหวั่น
“พวกเจ้าสองคน เมื่อครู่ที่ต้นน้ำ เคยเห็นโกวจื่อหรือไม่”
“โกวจื่อคือผู้ใด” ซินเหวินหย่วนงุนงงเอ่ยขึ้น “เป็นผู้คุมท่านใดหรือขอรับ”
“ไม่ได้ถามเจ้า หุบปาก” เหมาหูจื่อถลึงตาใส่ แล้วหันมามองเซี่ยหนิงหลันกับซินเหนียนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ถามพวกเจ้าอยู่ รีบตอบมา”
ซินเหนียนแสร้งกลัว ซุกตัวเข้าหามารดา ซินม่อหานถูกเสียงปลุก ตื่นขึ้นมาก็เห็นผู้คุมหน้าตาดุดันจ้องบิดามารดาและพี่สาว จึงตกใจเกาะหลังมารดาแน่น ดวงตาเบิกกว้าง เซี่ยหนิงหลันแบกลูกชายคนเล็ก โอบบุตรสาวที่สั่นกลัว ในสายตาคนอื่นราวกับสิงโตแม่ที่เตรียมป้องกันตัว ทั้งตัวตึงเครียด
“ไม่ ไม่เคยเห็น โกวจื่อคือผู้ใด”
“เป็นไปไม่ได้” เหมาหูจื่อตะโกน “โกวจื่อไปหาพวกเจ้า เหตุใดจะไม่พบ”
พูดจบก็ยื่นมือไปจะดึงซินเหนียนที่ซุกอยู่ในอ้อมอกมารดา สายตาเซี่ยหนิงหลันเย็นวาบ ยกมือปัดมือสกปรกของผู้คุมออก แสร้งกลัวโอบลูกถอยหลัง พลางร้อง “ไม่เห็นก็คือไม่เห็น”
“พวกเราไปตักน้ำที่ต้นน้ำ ตอนนั้นมีเพียงพวกเราสองคน ต่อมาพวกเราก็เห็นว่าที่นี่คนน้อย จึงให้ต้าหลี่ไปเรียกนายท่านมา เพื่อจะตักน้ำเพิ่มแล้วค่อยกลับ ทุกคนก็เห็นกัน ท่านไม่เชื่อก็ไปถามพวกเขา”
ซินเหวินหย่วนเข้าใจทันทีว่า เมื่อครู่ที่ตนไปต้นน้ำ แม่ลูกคู่นี้ต้องเจอเรื่องบางอย่าง เพียงแต่ทั้งสองไม่ได้บอกตน นึกได้เช่นนั้น เขาก็คิดขึ้นมาว่า บุตรสาวต้องลงมือฆ่าคนแล้ว