“พวกเจ้าไม่มีทางไม่พบ” เหมาหูจื่อมองพวกนางด้วยสีหน้าสงสัยเต็มที
เมื่อครู่เห็นเซี่ยหนิงหลันกับบุตรสาวแยกออกจากขบวน เขาก็สั่งให้โกวจื่อไปเอาเงินทันที คิดว่าทางจวนเซี่ยต้องเตรียมค่าใช้จ่ายติดตัวให้พวกนางไม่น้อย ด้วยฝีมือของโกวจื่อ อย่างไรก็ต้องรีดเงินออกมาได้บ้าง
แต่ใครจะรู้ว่า โกวจื่อไปแล้วไม่กลับมา ราวกับหายไปจากโลก
“เขาไปหาพวกเจ้า เหตุใดจะไม่พบ พวกเจ้าต้องโกหก บอกมา โกวจื่อไปที่ใดแล้ว”
ไปที่ใด ไปที่ใดหรือ ก็ไปสวรรค์ไปหาบรรพบุรุษของเจ้าแล้ว แววตาซินเหนียนมีความไม่อดทนวาบหนึ่ง
คนพวกนี้ช่างน่ารำคาญนัก นางทำตัวเรียบร้อยเพียงนี้ ตลอดทางไม่ก่อเรื่องใด เหตุใดจึงยังมาหาเรื่องนาง ไม่สู้ฆ่าทิ้งเสียให้สิ้นเรื่อง เซี่ยหนิงหลันยืนชิดบุตรสาว รับรู้ความเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของนางได้ชัดเจนที่สุด
เมื่อเห็นร่างนางตึงขึ้นทีละน้อย นิ้วมือเริ่มขยับ ใจพลันสะดุ้ง หากลงมือฆ่าผู้คุมทั้งหมดต่อหน้าทุกคน ก็ไม่ต่างจากก่อกบฏ
บัดนี้เพิ่งออกจากเมืองหลวงได้เพียงวันเดียว หากฮ่องเต้ทรงทราบเรื่อง ย่อมสั่งกองทหารหลวงออกมากำจัดพวกนางในทันที ครอบครัวของพวกนางจะหนีก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่จะทำให้คนตระกูลซินที่เหลือต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย คนในตระกูลมีทั้งคนชราและเด็ก มิได้กระทำความผิดอันใด ไม่ควรถูกพัวพันไปด้วย
เซี่ยหนิงหลันรีบจับมือบุตรสาว คิดหาทางคลี่คลายสถานการณ์
ขณะนั้นเหลียงก่วงพาเหล่าผู้คุมรวมทั้งเสี่ยวเจี่ยเดินเข้ามา สีหน้าดุดัน “เกิดเรื่องอันใดอีก วันๆเดินทางก็ไม่มีกำลัง พอจะก่อเรื่องกลับมีแรงเต็มที่”
เขายกมือขึ้น ชี้ไปยังคนที่ยืนล้อมอยู่ “ดูท่าแล้วยังไม่เหนื่อย พรุ่งนี้เพิ่มระยะอีกห้าลี้”
คำพูดนี้ทำให้เหล่านักโทษบ่นกันระงม ต่างคนต่างอธิบาย “ใต้เท้า มิใช่พวกข้าก่อเรื่อง”
“ใช่แล้วใต้เท้า เป็นคนตระกูลซินกับผู้คุมมีเรื่องกัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกข้า”
เหลียงก่วงขมวดคิ้ว มองไปยังซินเหวินหย่วน “เกิดอะไรขึ้น เจ้าพูดมา”
“ใต้เท้า ใต้เท้า” ซินเหวินอันรีบเบียดเข้ามา ประสานมืออธิบาย “สตรีไม่รู้ความ พบเรื่องก็มีแต่ร้องไห้ อธิบายไม่ชัด ความจริงเป็นเช่นนี้…”
ซินเหวินหย่วนมองคนสามที่แย่งพูด คนผู้นี้ปกติพูดไม่หยุดน่ารำคาญ วันนี้กลับพอมีท่าทีของอาสามอยู่บ้าง
เมื่อเขาเล่าเรื่องทั้งหมด เหลียงก่วงก็เข้าใจ สีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย มองไปยังเหมาหูจื่อที่ยังมีโทสะ
“เจ้าสั่งให้โกวจื่อไปหาพวกนางทำไม” คำเดียวเข้าประเด็น เหมาหูจื่ออึกอักตอบไม่ออก
เขาจะบอกได้อย่างไรว่าให้โกวจื่อไปหาแม่ลูกคู่นั้นเพื่อเรียกรับผลประโยชน์
เหลียงก่วงเห็นท่าทีเช่นนั้น ก็เข้าใจในทันที เขากำลังหาเรื่องเล่นงานเหมาหูจื่ออยู่พอดี อีกฝ่ายก็ส่งโอกาสมาให้เอง เหลียงก่วงแค่นเสียงเย็น แสร้งทำเป็นเที่ยงธรรม สีหน้าจริงจัง
“เหล่าเหมา เจ้าก็ไม่ใช่คนใหม่ กฎระเบียบใดบ้าง ไม่ต้องให้ข้าพูด เจ้าก็รู้ดี”
“แม้พวกเขาจะเป็นนักโทษ แต่กฎที่ควรรักษาก็ยังต้องรักษา กับนักโทษหญิงก็ต้องเว้นระยะ พวกเจ้าดี ข้าก็ดี ทุกคนก็จะดี”
“ตอนนี้เพิ่งออกจากเมืองหลวงได้ไม่นาน อย่ามาก่อเรื่อง อย่าลืมว่าการประเมินตลอดทางอยู่ในมือข้า ใครทำดีทำไม่ดี เห็นชัดเจน เมื่อกลับเมืองหลวง ข้าต้องรายงานทุกคน”
เหมาหูจื่อกัดฟันกรอด ในใจโกรธแค้นอย่างยิ่ง เจ้าคนผู้นี้รับเงินผลประโยชน์แล้วก็ทำเป็นดีงาม รับเงินจากจวนเสนาบดีจนเต็มมือ กลับไม่แบ่งให้ลูกน้องเลย หากเขาได้เงินบ้าง จะต้องลอบส่งคนไปเรียกรับเงินจากแม่ลูกคู่นั้นหรือ
เหมาหูจื่อกัดฟันเหลืองดังกรอด แต่ภายนอกยังต้องทำท่าก้มหน้าเอวอ่อนรับคำสั่ง
“ขอรับ หัวหน้าเหลียงกล่าวถูกต้อง ข้าน้อยจะคอยกำชับลูกน้องให้ทำงานให้ดี เพียงแต่เรื่องโกวจื่อนี้ ท่านเห็นว่าอย่างไร คนจะหายไปเฉยๆได้หรือขอรับ”
เหลียงก่วงเหลือบตามองแม่ลูกเซี่ยหนิงหลันครู่หนึ่ง เห็นว่าบนชุดนักโทษมีเพียงคราบดินฝุ่น ไม่มีรอยเลือดแม้แต่น้อย จึงแค่นหัวเราะ
“เหล่าเหมา เจ้าจะไม่คิดว่าพวกนางสองคนฆ่าคนของเจ้าแล้วฝังไว้หรอกกระมัง”
นี่มันน่าขันยิ่งนัก สตรีชั้นสูงสองคนที่ไร้เรี่ยวแรง จะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร มิใช่จะขึ้นสวรรค์ได้เลยหรือ
“พอเถิดอย่าพูดมาก เจ้าคนนั้นปกติก็ชอบดื่มสุรา ไม่แน่ว่าเมาจนตกหลุมที่ใดแล้วปีนขึ้นมาไม่ได้ พวกเจ้าก็ไปหาตามรอบนอกอีกครั้ง” เหลียงก่วงโบกมือ พาคนหันหลังเดินไป
“รีบนอนเสีย พรุ่งนี้ยามอิ่นตรงออกเดินทาง”
“หัวหน้าเหลียง หัวหน้าเหลียง” เหมาหูจื่อยังไม่ยอมแพ้ รีบตามไป พลางอธิบาย “โกวจื่ออาจเกิดเรื่องจริง ๆ”
“คนเมาจะเกิดเรื่องอะไร ไปหาทั้งต้นน้ำปลายน้ำแล้วหรือ บนพื้นมีคราบเลือดหรือไม่”
“ทั้งต้นน้ำปลายน้ำก็ส่งคนไปหาแล้ว แต่ไม่พบคราบเลือด”
“หึ” เหลียงก่วงอดแค่นหัวเราะไม่ได้ “ไม่มีคราบเลือดก็ยังสงสัยผู้อื่น หรือว่าโกวจื่อจะกลายเป็นว่าวให้คนปล่อยไปได้” ผู้คุมเฒ่าจางที่เดินตามหลังได้ยิน ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เรื่องวุ่นวายครั้งหนึ่งจบลง ฝั่งซินเหนียนยาก็สุกพอดี เมื่อปล่อยให้เย็นลงเล็กน้อย ซินเหวินหย่วนก็รีบยกยาไปป้อนบุตรชายคนโต
ซินเหวินอันเดินมาดู พลางกล่าว “ไม่เคยได้ยินว่าลิ่วยาโถวจะรักษาโรคต้มยาเป็น”
“สิ่งที่เจ้าไม่รู้ยังมีอีกมาก ลูกสาวข้าปกติแค่ไม่ชอบโอ้อวด” ซินเหวินหย่วนฮึ่มเสียงหนึ่ง ใช้ผ้าหยาบเช็ดน้ำยาที่เลอะริมปากบุตรชาย
บิดาจับมือบุตรชาย พร่ำบ่นไม่หยุด “ลูกเอ๋ย เจ้าต้องรีบหายดี แม่กับน้องสาวเจ้ารอเจ้าอยู่”
ซินเหวินอันแค่นเสียง “อยู่ในจวนได้ยาดีรักษามาตั้งสามวันยังไม่ฟื้น เจ้าคิดว่าลูกสาวเจ้าต้มยาเพียงหม้อเดียวจะเกิดปาฏิหาริย์หรือ”
ซินเหวินหย่วนเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ “เจ้าคนนี้พูดจาไม่น่าฟัง พูดมาก น่ารำคาญยิ่งนัก”
“ข้า!” ซินเหวินอันโกรธ “ข้าพูดความจริงมิใช่หรือ”
ซินเหวินหย่วนหยิบขนมข้าวหยาบแข็งครึ่งชิ้นจากอก ยัดเข้าปากพี่ชายทันที “กินเสีย รีบหุบปาก”
หากไม่ใช่เพราะยามคับขันยังช่วยครอบครัว เขาก็ไม่คิดจะสนใจ
ซินเหวินอันดึงขนมออกจากปาก มองซินเหวินหย่วนอย่างสงสัย “เจ้าให้ข้ากินทำไม”
“ข้าเห็นว่าสองวันนี้เจ้ากินไม่อิ่ม แบ่งให้ครึ่งหนึ่ง หากไม่เอาก็คืนมา”
“ถุย เข้าปากข้าแล้วจะคืนเจ้าอีกหรือ เจ้าไม่รังเกียจหรือ แล้วข้าเป็นพ่อเจ้าเมื่อใด”
...........................................................................................
ใต้ต้นไทรต้นน้ำ เงาร่างหนึ่งทอดยาวตามแสงจันทร์ แสงจันทร์อ่อนตกลงบนแขนเสื้อสีเรียบ ราวกับเต็มไปด้วยเงาน้ำ งดงามสว่างไสว จูเยี่ยนก้มศีรษะคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบุคคลผู้นั้น ไม่กล้าเงยหน้าแม้แต่น้อย ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตนเต้นระรัว น่าหวาดกลัวยิ่งนัก! น่าหวาดกลัวยิ่งนัก! เขาไม่กล้าถามอะไรแม้แต่น้อย
หากมิใช่เพราะนายท่านปรากฏตัวข้างกายเขาในฉับพลัน เขาคงถูกเด็กสาวนักฆ่าผู้นั้นพบตัวแล้ว