ความนัยที่ยังมิได้กล่าวจนจบนี้ ทุกคนล้วนเข้าใจกันอยู่แล้ว ในยามที่ยังมีเงื่อนไขการรักษาพยาบาลพร้อมสรรพ คนยังไม่อาจฟื้นขึ้นมาได้ ครั้นถึงทางเนรเทศแล้ว จะหวังให้ฟื้นยิ่งยากเย็นนัก
ซินรั่วอวี่ชี้ไปยังคนผู้หนึ่งที่นอนอยู่ตรงมุม ซินเหนียนกับบิดามารดาสบตากันหนึ่งครั้ง รีบเบียดเข้าไปนั่งยองตรวจดูอยู่ข้างกายผู้นั้น บุตรชายบุตรสาวของจวนซินกั๋วกง ล้วนมีรูปโฉมงดงามไม่น้อย
เพียงแต่เด็กหนุ่มที่เคยสมบูรณ์แข็งแรง บัดนี้ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สีเลือด คล้ายเหลือเพียงลมหายใจรวยริน เซี่ยหนิงหลันในใจสะดุ้งวูบ ยื่นมือแตะหน้าผากที่ร้อนผ่าวของเขา แล้วเปิดเปลือกตาบุตรชายดูอย่างระมัดระวัง เอ่ยด้วยความกังวล “ไข้สูงไม่ยอมลด เช่นนี้จะทำอย่างไรดี”
หากยังไม่ฟื้น ก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าใช่บุตรชายของตนหรือไม่ ทั้งสามคนรวมตัวกันกระซิบคุย แลกเปลี่ยนข้อมูลที่ต่างฝ่ายมี “ตอนนี้ข้าเป็นนายท่านสี่ของบ้านนี้ ชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่ว สกุลซิน นามเหวินหย่วน ลูกสาวเจ้า…”
“ข้าเป็นลำดับหก ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกข้าว่าลิ่วยาโถว”
“พวกเจ้าทั้งสองยังนับว่ารับข้อมูลพื้นฐานมาได้บ้าง” เซี่ยหนิงหลันหน้าตาเคร่งเครียด “ส่วนข้านี่ไม่รู้อะไรเลย สมองว่างเปล่า”
ซินเหวินหย่วนปลอบว่า “สถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้ ต่อให้ร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คือทำให้พี่ชายของเจ้าฟื้นขึ้นมาก่อน จะได้ยืนยันตัวตน”
กล่าวพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้บุตรสาว เอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ลูกสาว เรื่องพื้นที่เก็บของของพวกเรา…”
ซินเหนียนทำหน้าบึ้งยื่นให้บิดาดู ขมวดคิ้วส่ายหน้า เมื่อครู่ นางได้ลองแล้ว ไม่อาจรับรู้ถึงพื้นที่ของตนแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเปิดใช้ ไม่รู้ว่าเพราะเปลี่ยนร่างหรือไม่ เมื่อนึกถึงพลังพื้นที่ระดับขั้นเก้าของตนที่สูญสิ้นไปในคราวเดียว ซินเหนียนก็เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง สิ่งของที่นางสะสมมานานกว่าสิบปี ผลไม้ผักที่ปลูกไว้ในพื้นที่ เพียงหยิบออกมาเล็กน้อย ก็เพียงพอให้ครอบครัวสี่คนกินอยู่ได้ไม่ขาด แต่บัดนี้…ล้วนสูญเปล่า
ทั้งสามมองหน้ากัน ต่างเงียบงันอยู่ชั่วครู่ การเริ่มต้นเช่นนี้ มิใช่เรื่องดีนัก
ซินเหนียนเช็ดหน้าแล้วรวบรวมสติ “ข้ามีข่าวหนึ่ง ไม่ดีนักแต่ก็พอจะนับว่าดี พวกท่านลองฟัง”
“ข่าวดีคือ เมื่อครู่ข้าลองรับรู้ดูแล้ว ที่นี่พลังธรรมชาติค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ สภาพแวดล้อมดีกว่าที่นั่นหลายหมื่นเท่า หากฝึกพลังใหม่ การดูดซับย่อมได้ผลรวดเร็วมาก ไม่แน่ว่าเมื่อพลังของพวกเราฟื้นขึ้นมา พื้นที่ที่หายไปของข้าอาจกลับคืน”
“แล้วข่าวร้ายเล่า…” สองสามีภรรยารู้จักบุตรสาวของตนดี นางกล่าวเช่นนี้ แสดงว่าได้คิดเผื่อทางเลวร้ายที่สุดแล้ว
“ข่าวร้ายคือ หากเริ่มดูดซับพลังใหม่ ด้วยข้อจำกัดของร่างกายในตอนนี้ อาจไม่อาจฟื้นระดับพลังเดิมของพวกเราได้” ซินเหนียนกล่าวอย่างไร้อารมณ์ “ดังนั้น สิ่งของที่พวกเราเคยสะสมไว้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่อาจเรียกคืน ต้องเตรียมใจไว้ให้ดี”
เซี่ยหนิงหลันถอนหายใจ “ของอย่างอื่นหายไปก็แล้วไป ข้าเสียดายก็แต่ยาพิเศษที่พวกเรากักเก็บไว้ หากฉีดให้พี่ชายเจ้าสักเข็ม ก็ฟื้นได้แล้ว บัดนี้จะทำอย่างไร”
ซินเหนียนยกห่อผ้าที่ห้อยอยู่บนแขนส่งไปตรงหน้าทั้งสอง “ฮูหยินหลินอันโหวให้ยามาเล็กน้อย ลองให้พี่ชายกินดูก่อน” ทั้งสามป้อนยาหนึ่งเม็ดให้ซินม่อเฉิน แล้วนั่งอยู่ข้างกาย มองเด็กหนุ่มที่ยังไม่ฟื้นด้วยความกังวล
คืนนั้น ผู้คนกว่ายี่สิบคนต่างถอนหายใจ ใช้คืนอันอึดอัดไม่สบายใจไปโดยแทบไม่มีผู้ใดหลับตา
ครั้นยังไม่ทันสว่าง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบมาจากนอกคุก ผู้คุมใช้แส้ฟาดไปที่ลูกกรงห้องข้าง ๆ พร้อมตะโกนด่าอย่างหงุดหงิด “อยู่ให้เรียบร้อยกันหน่อย”
“ออกมา รีบออกมาให้หมด อย่ามัวอืดอาดหาเรื่องให้ข้า” เสียงกุญแจดังกรุ๊งกริ๊ง
เจ้าหน้าที่หลายคนสีหน้าไม่สบอารมณ์ กำลังรับช่วงต่อกับเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าเวร พร้อมเร่งเร้าให้ทุกคนเคลื่อนตัว
ซินรั่วอวี่พยุงฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้น เรียกเบา ๆ ว่า “ท่านย่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ เหลือบมองซินเหวินหย่วนและพวกที่นั่งอยู่บนพื้น แล้วสั่งว่า “อาจง เจ้าไปแบกซานหลางออกไปก่อน”
ครอบครัวสายสี่ไม่มีใครใช้การได้ หากให้พวกเขาพาซินม่อเฉินออกเดินทาง ไม่สู้ยกมีดฟันเสียเดี๋ยวนั้น
อาจงเป็นบุตรชายคนโตของหลู่หมัวมัวผู้รับใช้ใกล้ชิดของฮูหยินผู้เฒ่า ก่อนหน้านี้ บ่าวรับใช้ในจวนถูกทางการจับกุมไปเป็นทาสของทางการ แต่หลู่หมัวมัวและคนในครอบครัว เนื่องจากฮูหยินผู้เฒ่าได้ปลดสถานะทาสให้แล้ว การเนรเทศครั้งนี้จึงมิได้ครอบคลุมถึงพวกเขา
กระนั้น หลู่หมัวมัวทั้งครอบครัวสี่คนกลับสมัครใจติดตามเจ้านายไปด้วย ทางการก็ไม่ได้ห้าม เพียงแต่ผู้ถูกเนรเทศจะได้รับเสบียงจำกัด ผู้ที่สมัครใจติดตามต้องเตรียมอาหารเอง เจ้าหน้าที่มิรับผิดชอบ
ซินเหนียนลากมารดาให้ชะลอฝีเท้าอยู่ท้ายขบวน กระซิบกับเซี่ยหนิงหลัน “ท่านแม่ ดูท่าแล้ว คนที่ถูกเนรเทศครั้งนี้คงมีไม่น้อย” เซี่ยหนิงหลันมองชายที่รอถูกใส่คาไม้ด้านหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ลูกสาว บิดาเจ้าคงต้องสวมคานไม้หนักเช่นนั้น คงลำบากยิ่ง”
ผู้ที่ลำบากกลับเป็นอาจงจากบ้านหลู่หมัวมัว ตลอดทางต้องแบกพี่ชายของนางที่ยังไม่ฟื้น ซินเหนียนมัดห่อผ้าทั้งสองเข้าด้วยกันพาดไหล่ แล้วเร่งก้าวตามไป
ครั้งนี้ ผู้ชายล้วนต้องสวมคานไม้ ส่วนผู้หญิงยังดีกว่า ถูกล่ามมือด้วยโซ่เหล็ก ห้าคนต่อกันเป็นแถว
จะหนีก็เป็นไปไม่ได้ ลากกันไปมา เดินยังยาก สังคมศักดินาอันโหดร้าย วันหนึ่งเมื่อข้าฟื้นพลังได้ จะทำลายมันเสียให้สิ้น ซินเหนียนด่าทออยู่ในใจ ภายนอกกลับดูอ่อนโยนไร้พิษภัย
“รีบตามมา อย่าอืดอาดหาเรื่อง” เจ้าหน้าที่ล่ามโซ่เหล็กให้สตรีในจวนซินกั๋วกง แล้วตะโกนเร่ง
ซินเหนียนกับมารดายืนติดกัน มองไปรอบหนึ่ง ส่งสายตาให้เซี่ยหนิงหลันให้ตามมา ผู้คนกว่าร้อยคนเคลื่อนตัวไปทางประตูเมืองอย่างเชื่องช้า
ต้นฤดูร้อน ยามเช้าหมอกบาง อากาศชื้นเย็น ทุกคนสวมเพียงเสื้อผ้าบาง ความหนาวซึมเข้ากระดูก
ครั้นถึงประตูเมือง ก็มีญาติมิตรของผู้ต้องโทษจำนวนไม่น้อยรออยู่ ต่างพบหน้ากันแล้วร่ำไห้พร่ำลาจาก
เจ้าหน้าที่สีหน้าไม่พอใจ “มีเวลาเพียงครึ่งเค่อ เมื่ออีกกลุ่มมาถึงแล้ว จะออกเดินทางทันที ห้ามล่าช้า”
ซินเหนียนยกมือถูแขนมารดา “หนาวเล็กน้อย อดทนก่อน ต่อไปยิ่งเดินยิ่งร้อน”
แล้วกำชับว่า “เดี๋ยวข้าจะลองดูดซับพลัง หากสำเร็จจะบอก”
เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า ยังไม่ทันพูด ก็ได้ยินคนร้องขึ้น “เหตุใดคนจากค่ายหลงหู่ถึงเดินทางไปด้วยกันกับพวกเรา”
เบื้องหน้ามีความวุ่นวาย ผู้คนแตกตื่น ซินเหนียนเงยหน้ามอง เห็นขบวนรถราวห้าหกสิบคนกำลังเคลื่อนมา แล้วมาสมทบกับพวกเขา บนรถคุมขังไม้คันหน้าสุด มีชายร่างกำยำวัยราวสี่สิบปี นั่งอยู่ ถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กหลายเส้นตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
“นั่นคือหัวหน้าค่ายค่ายหลงหู่ จ้าวเจียงเหอหรือ” ชายร่างกำยำถูกลากลงจากรถคุมขัง เงยตาขึ้น แววตาเย็นเยียบ
ผู้คนพลันเงียบเสียง หัวหน้าผู้คุมก้าวขึ้นไปส่งมอบตัวนักโทษ โบกมือด้วยสีหน้าเย็นชา “พอแล้ว คนมาครบแล้ว เตรียมออกเดินทาง”
ผู้ต้องโทษเกือบร้อยหกสิบคน รวมกับเจ้าหน้าที่กว่าสี่สิบคน ขบวนใหญ่เกือบสองร้อยคน เรียงแถวออกจากเมือง