มีดสั้นกรีดผ่านอากาศ เซียวจิ่วหนียังไม่ทันรู้สึกเจ็บ เส้นเอ็นมือเท้าก็ถูกซินเหนียนตัดขาดทั้งหมด
เมื่อปฏิกิริยารับความเจ็บปวดเริ่มทำงาน นางร้องโหยหวนออกมา ซินเหนียนก็ขยับตัวอย่างรวดเร็ว ยัดยาเม็ดสีดำเข้าไปในปากนาง เพียงครู่เดียว เซียวจิ่วหนีไม่อาจส่งเสียงร้องได้อีก ได้แต่ใช้มือคว้านลำคอโดยสัญชาตญาณ
ซินเหนียนจิ๊ปากสองที ใช้มีดแตะใบหน้าจวิ้นจู่เบาๆ สองครั้ง “เจ้าตัวน่าสงสารของข้า รอพี่อยู่ที่นี่สักครู่ เดี๋ยวข้ากลับมารับเจ้า”
เซียวจิ่วหนีใบหน้าบิดเบี้ยว เบิกตาค้าง มองปีศาจสาวหายไปจากตรงหน้าอย่างช้าๆ
ปีศาจ! อ๊า! ปีศาจ ปีศาจน่าตาย！ท่านพ่อ นางจะไปหาท่านพ่อ ไปให้กองทัพเหล็กแห่งต้าซย่ามากำจัดปีศาจผู้นี้ นางจะให้ท่านพ่อถอดเสื้อผ้าปีศาจผู้นี้ มัดไว้กับเสาทองแดงเผาแดง แล้วเผาจนตายทั้งเป็น
เซียวจิ่วหนีดิ้นรนจะปีนออกจากอ่างอาบน้ำ แต่แขนขาอ่อนแรง แม้แต่อ่างเล็กๆ นี้ก็ยังเอาชนะไม่ได้
ขณะนี้ซินเหนียนยืนอยู่ในคลังเก็บของของเรือนพัก บางสิ่งอย่างฉากไม้แกะสลัก เครื่องทองเงินหยก นางไม่แม้แต่จะมอง ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่กล่องของขวัญบรรจุโสม เขากวาง เห็ดหลินจือ
เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ในคลังนอกจากสมุนไพรชั้นดีแล้ว ที่เหลือก็เป็นเครื่องประดับฉูดฉาดไร้ประโยชน์
ของพวกนี้ถึงยามภัยพิบัติ ก็แลกอาหารไม่ได้แม้คำเดียว
ขณะนี้พื้นที่ในลูกแก้วพลังมีจำกัด โดยเฉพาะของชิ้นใหญ่ที่ไร้ประโยชน์ นางไม่เอาแม้แต่ชิ้นเดียว เก็บเพียงสมุนไพร ผ้าผืนต่างๆ ลงในลูกแก้วพลังหนึ่งเม็ด
เมื่อปรากฏตัวในคลังถัดไป มองกองเสบียงตรงหน้า คิ้วที่ขมวดอยู่จึงคลายลง ที่นี่มีข้าว แป้ง ถั่ว นม ครบถ้วน ข้าวสาร แป้ง ถั่ว วางเรียงเป็นถุงชิดกำแพง นับคร่าวๆ มีหกเจ็ดสิบถุง เพียงเท่านี้ หากใช้ประหยัด ก็พอให้ครอบครัวห้าคนกินได้เกินครึ่งปี เนื้อหมูเนื้อแกะมีจำนวนมาก คงเพราะจวิ้นจู่เสด็จมา จึงต้องเตรียมทั้งรับรองจวิ้นจู่ และเลี้ยงดูองครักษ์ที่กินจุมาก ไม่ว่าด้วยเหตุใด ก็ถือว่าดี
หมูแกะที่เพิ่งเชือดสิบกว่าตัว ถูกจัดการเรียบร้อยใส่ตะกร้า มีเนื้อกว่าพันชั่ง ห้าคนกินได้อีกนาน
ผักผลไม้มีไม่มากนัก คงเพราะเก็บรักษายาก ผักสามตะกร้า แตงหวานสองตะกร้า แอปเปิลครึ่งตะกร้า ส้มหนึ่งตะกร้า ซินเหนียนรับไว้ทั้งหมด
เมื่อเก็บของในคลังเล็กนี้แล้ว ลูกแก้วพลังหนึ่งเม็ดก็เกือบเต็ม ยามคิดว่าที่หมายปลายทางเป็นดินแดนหนาวจัด ซินเหนียนจึงตั้งใจว่า ขณะที่ยังสร้างลูกแก้วพลังได้อีก ควรเก็บผ้าห่มผืนต่างๆ ให้มาก ความพยายามไม่สูญเปล่า ซินเหนียนไปยังเรือนด้านตะวันตก ในที่สุดก็พบคลังอีกสองแห่ง
ภายในมีผ้าห่ม ปลอกผ้านวม ผ้าปูที่นอน เบาะ และผ้าห่มขนสัตว์ ล้วนใหม่เอี่ยม ซินเหนียนเก็บอย่างไม่ลังเล
เมื่อเก็บของทั้งคลังลงในลูกแก้วพลัง ซินเหนียนพลันส่ายศีรษะเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงพลังในกายที่พุ่งพล่าน หมุนเวียนรวดเร็ว แววตานางเปล่งประกายทันที เมื่อพลังไหลเข้าสู่ร่างอย่างไม่ขาดสาย
โดยไม่รู้ตัวพลังของนางก็ทะลุผ่านขอบเขตขั้นสาม แทบจะพร้อมกัน ซินเหนียนที่มีความรู้สึกเชื่อมโยงในใจ ใช้ความทรงจำเดิมฉีกเปิดมิติอีกด้าน มุมหนึ่งของคลังเก็บในมิติที่หยุดนิ่ง ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดีเหลือเกิน ผ่านมาสองชาติ ทรัพยากรที่นางเคยเก็บไว้ยังคงอยู่ เพียงแต่ขณะนี้ดูเหมือนเปิดได้เพียงบางส่วน แต่ก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่ายังมีโอกาสนำทรัพย์สินทั้งหมดที่เคยสะสมกลับคืนมา
ในฐานะผู้ใช้พลังมิติขั้นเก้าระดับสูงสุด พื้นที่มิติขนาดมหึมาของนางแทบเกินกว่าที่ผู้ใดจะจินตนาการได้
เพียงกล่องเมล็ดพันธุ์แห่งอารยธรรมมนุษย์ ขณะนี้ในมิติของนางยังมีอยู่สิบสามกล่อง
มิติถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดส่วนใหญ่ เมื่อครู่ที่นางมอง เหมือนส่วนที่เปิดได้คือพื้นที่ของใช้ในชีวิตประจำวัน
ทรัพยากรเหล่านี้เดิมนางได้จัดหมวดหมู่ไว้เรียบร้อยแล้ว ของใหม่ที่ยังไม่เปิดกล่องเรียงกันเป็นแถว
ของที่เคยใช้แล้วและของที่ยังพอใช้ต่อได้ก็วางกองไว้ด้านหน้า
พื้นที่กว้างใหญ่มีไม่ต่ำกว่ามากกว่าพันตารางเมตร แต่ทรัพยากรส่วนนี้เป็นเพียงส่วนที่เล็กที่สุดในมิติของนาง
พื้นที่อาหาร คลังอาวุธ และพื้นที่สมุนไพรกับยาสำเร็จรูป ล้วนใหญ่กว่าพื้นที่ของใช้ไม่น้อยกว่าสามเท่า
ส่วนกล่องเมล็ดพันธุ์แห่งอารยธรรมไม่ต้องกล่าวถึง ตอนนั้นอารยธรรมมนุษย์ที่แตกสลายเริ่มฟื้นฟู และพัฒนาอย่างรวดเร็วเกินยุคสมัย นางกับพี่ชายต้องเดินทางระหว่างฐานกลางและฐานรอบนอกหลายแห่ง ทำหน้าที่เก็บรักษาทรัพยากร
เดิมในมิติของนางมีกล่องเมล็ดพันธุ์หลายร้อยกล่อง มีทุกสิ่ง ทั้งพันธุ์พืช พันธุ์ยา สัตว์ เครื่องจักร หนังสือ วัสดุวิจัย และอารยธรรมมนุษย์โบราณ ซึ่งส่วนใหญ่ถูกแจกจ่ายไปยังแต่ละฐานแล้ว
ที่เหลือสิบสามกล่อง ได้รับคำสั่งให้เก็บไว้กับนางชั่วคราว ส่วนมากเป็นพันธุ์ยาที่สำรองไว้ พันธุ์พืช อุปกรณ์เก็บรักษาไข่ ตัวอย่าง และหนังสือ
ในเวลานั้นฐานเริ่มพัฒนาอย่างรวดเร็ว เมล็ดพันธุ์มีเพียงพอ จึงให้เก็บส่วนที่เหลือไว้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด มนุษย์อาจยังมีโอกาสฟื้นตัวอีกครั้ง ผู้ใดจะคาดคิด ว่าทั้งครอบครัวของนางจะตายไปพร้อมกัน
ยังดีที่ก่อนตายได้นำทีมสังหารสัตว์ประหลาดอัปลักษณ์ตัวนั้น หากภายหน้าทุกอย่างกลับเข้าสู่ปกติ เมื่อฟื้นฟูอารยธรรมเดิมได้ ฐานย่อมพัฒนาได้ดียิ่งขึ้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวหน้าฐานหลายคนคงกอดป้ายวิญญาณของนางร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำให้นางรู้สึกสะท้อนใจ หากรู้เช่นนี้ กล่องเมล็ดพันธุ์ที่เหลือควรเก็บไว้ในคลังเสียก่อน ผู้ใดจะคิดว่าผู้ใช้พลังขั้นเก้าผู้ยิ่งใหญ่จะตายลงง่ายดายเพียงนั้น ซินเหนียนยิ่งคิดยิ่งขุ่นเคือง ยกมือปิดพื้นที่ของใช้ในชีวิตประจำวันในมิติ
แต่ก็นับเป็นโชคดีโดยไม่คาดคิด เมื่อมิติขนาดมหึมากลับคืนมาบางส่วน เช่นนั้นแล้ว นางจึงคิดว่า เมื่อมาแล้วก็ไม่ควรปล่อยผ่าน ซินเหนียนย้อนกลับไปยังสองคลังเดิม เก็บของประดับ ฉากกั้น เครื่องทองเงินหยก เครื่องหอม และภาพเขียนทั้งหมด
การเก็บและปล่อยทรัพยากรเป็นวิธีฝึกพลังมิติอย่างหนึ่ง ต้องเก็บให้มาก เก็บมากจึงจะเพิ่มพลังได้รวดเร็ว
แม้พื้นที่ว่างในส่วนของใช้ซึ่งมีขนาดกว่าพันตารางจั้งจะเหลือไม่มาก แต่ก็ไม่เป็นไร สามารถกองซ้อนขึ้นไปได้ กองเป็นภูเขาก็ไม่เป็นไร พื้นที่ด้านบนขยายได้ไม่จำกัด ภายหน้าว่างแล้วค่อยจัดการ
ขณะนี้นางเลื่อนขั้นสาม คาดว่าพื้นที่ลูกแก้วพลังย่อมขยายขึ้นไม่น้อย แต่เวลานี้นางไม่มีเวลาตรวจสอบ ต้องเก็บต่อไป รอภายหลังค่อยตรวจดู เมื่อเดินตรวจลานด้านหลังเสร็จ ก็พบคลังเล็กสำหรับเก็บฝ้ายและหนังสัตว์ เก็บทั้งหมดโดยไม่ลังเล
ในยุคนี้ คนยากจนใช้เพียงผ้าป่านยัดใยไม้หรือปุยหญ้ากันหนาว ส่วนฝ้าย ขนสัตว์ หรือหนังสัตว์ ล้วนเป็นของสำหรับชนชั้นสูง เสื้อคลุมขนสัตว์ของจวิ้นจู่แต่ละชุดมีค่ามหาศาล พอเลี้ยงครอบครัวธรรมดาได้หลายชั่วคน ซินเหนียนไม่เกรงใจ สิ่งที่เห็นล้วนเป็นของนาง เมื่อมีที่เก็บแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจผู้ใด
กวาดล้างรวดเร็ว ห้องทั้งหมดถูกค้นจนเกลี้ยง หากไม่ติดว่าเวลาจำกัด แม้แต่รอยต่อกระเบื้องพื้นก็คงถูกงัดตรวจ ในสวน พืชจำนวนไม่น้อยถูกถอนทั้งรากแล้วนำไป ในครัว น้ำมัน เกลือ ซอส น้ำส้ม และชา ไม่ปล่อยแม้สิ่งเดียว