มื้อเที่ยงคือขนมแผ่นข้าวกล้องหยาบครึ่งชิ้นที่แข็งจนแทบทำฟันหัก ผู้คนพอเห็นอาหารเช่นนี้ก็อดคร่ำครวญไม่ได้อีกระลอก ซินเหนียนไร้ความสะเทือนใจ ชีวิตของนักโทษเนรเทศในยุคโบราณก็เป็นเช่นนี้เอง
ตามกฎหมายโบราณ ค่าอาหารระหว่างทางของนักโทษล้วนเป็นภาระของราชสำนัก เมื่อถึงขั้นถูกเนรเทศแล้ว ยังจะไปเรียกร้องสิ่งใดอีก ราชสำนักไม่มีทางปล่อยให้นักโทษกินอิ่มเต็มที่ เพียงรับประกันว่าไม่อดตายระหว่างทางและหนีไม่พ้นก็พอ
มาตรฐานอาหารแต่ละวันมีเพียงครึ่งหนึ่งของชาวบ้านทั่วไป เสื้อผ้ารองเท้าก็แจกเพียงชุดเดียว ไม่มีอะไรให้ผลัดเปลี่ยน ไปได้ก็ไป ไม่ไหวก็รอความตาย ยิ่งเดินทางช่วงหลัง โรคภัยยิ่งระบาด ผู้ที่ไปถึงปลายทางได้ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องถลอกปอกเปิกแทบสิ้นสภาพ
ซินเหนียนล้วงขนมแป้งขาวจากห่อสัมภาระออกมา ส่งให้บิดาที่เบียดเข้ามานั่งข้างพวกนางสามแผ่น
นางหยิบเนื้อแห้งมาห่อขนม แม่ลูกสามคนกินกันอย่างไม่สนผู้ใด กินให้อิ่มก่อนเป็นอันดับแรก
“ท่านพ่อ เปลี่ยนรองเท้าคู่นี้เถิด พื้นหนาแน่นดี” ซินเหนียนหยิบรองเท้าฟางพื้นหนาคู่หนึ่งจากห่อส่งให้ซินเหวินหย่วน
“แล้วพวกเจ้าแม่ลูกเล่า” เดินทางมาครึ่งวัน บรรดาคุณชายคุณหนูผู้เคยอยู่สุขสบาย หลายคนส้นเท้าถลอกแตก
ชีวิตทั้งชีวิตพวกเขาเคยสวมรองเท้าฟางที่ไหน ทั้งทิ่มทั้งเสียดสี เท้าส่วนใหญ่พองเป็นตุ่มไปหมดแล้ว
นักโทษเนรเทศมีสิทธิ์ใส่ได้เพียงรองเท้าฟาง ต่อให้มีรองเท้าผ้าเหลืออยู่ ผู้คุมก็ไม่อนุญาตให้เปลี่ยน
และนี่เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น ภายหน้าจะยิ่งลำบากกว่าเดิม
ซินเหนียนกระซิบบอกบิดา “ข้าไม่เป็นไร พลังพิเศษกลับมาเล็กน้อย ใช้รักษาเท้าพอดี”
“ท่านแม่อยู่ข้างข้า ข้ารักษาให้นางได้ตลอดเวลา แต่ท่านต้องเดินกับพวกบุรุษข้างหน้า ข้าดูแลไม่ถึง ท่านต้องระวังตัวเอง”
ซินเหวินหย่วนพยักหน้า เปลี่ยนรองเท้าฟางพื้นหนาแล้วเก็บคู่เก่าใส่อก “เอาขนมแผ่นให้ข้าอีกชิ้น ข้าจะเอาน้ำคลุก แล้วค่อยป้อนให้พี่ชายเจ้า”
เด็กคนนั้นถึงจะสลบ ก็ต้องได้กินบ้าง ไม่อาจปล่อยให้อดอยู่อย่างนั้น แม่ลูกสามคนกินไปคุยไป กลายเป็นบรรยากาศกลุ่มเล็กประหลาด ไม่ได้คิดถึงผู้อื่นเลย จนกระทั่ง เสียงสะอื้นขาดช่วงของเด็กน้อยซินม่อหานลอยเข้าหู
เซี่ยหนิงหลันตบต้นขาเบา ๆ แล้วกระซิบ “โอ๊ย ลืมไปอีกแล้วว่าเรามีลูกเพิ่มอีกคน”
ซินเหวินหย่วนชำเลืองมองไปไม่ไกล แล้วสบสายตาดุของพี่ชายคนที่สาม ซินเหวินอัน ซินเหนียนแตะปลายจมูกเล็กน้อย เรื่องนี้ก็โทษบิดามารดานางไม่ได้ เพิ่งข้ามภพมา ปรับตัวไม่ทันก็พอเข้าใจได้ ครอบครัวสี่คนของพวกเขาตั้งแต่ยุควันสิ้นโลกก็เป็นเช่นนี้ ของดีใครจะยกให้คนอื่น ย่อมต้องให้คนในบ้านอิ่มก่อน
ถุงน้ำหนังแกะสามใบ พอดีคนละใบ ขนมแป้งขาวหนึ่งห่อ พูดตามตรง ซินเหนียนไม่เคยคิดจะแบ่ง
อย่าโทษว่านางเย็นชา คนที่ผ่านวันสิ้นโลกมาย่อมเป็นเช่นนี้
ในสภาพแร้นแค้นเช่นนี้ ทุกสิ่งต้องให้ครอบครัวตนเองก่อน ส่วนผู้อื่นค่อยว่ากันภายหลัง
ซินเหวินหย่วนรีบวิ่งไปอุ้มลูกชายคนเล็กที่ร้องไห้จนหน้าเปื้อนน้ำตากลับมา ปลอบโยนอยู่ครู่หนึ่ง
ซินม่อหานเสียใจจริง ๆ เมื่อครู่ เพียงเมื่อครู่นี้ เขาเห็นกับตาว่าบิดามารดากับพี่สาวนั่งใกล้ชิดกัน กินไปคุยไป สามคนอย่างอบอุ่น โดยลืมเขาไปสิ้น เขาคงเป็นเด็กที่เก็บมาแน่ ต้องเก็บมาจากกองขยะแน่ๆ
เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้น ท้องก็ร้องโครกครากด้วยความหิว เซี่ยหนิงหลันหน้าแดงเล็กน้อย ปลอบเด็กไปด้วย รับเนื้อแห้งกับขนมแป้งขาวจากมือลูกสาว “อย่าร้อง อย่าร้อง หานเอ๋อร์ใช่หรือไม่ กินก่อน อา... เอ่อ แม่มีของกิน เนื้อแห้งก็พอกินได้”
ซินม่อหานเสียใจเหลือเกิน น้ำตาเต็มตา มองมารดาด้วยความเจ็บปวด “ท่านแม่ ข้าเป็นเด็กที่เก็บมาหรือไม่”
เซี่ยหนิงหลันแทบสำลักน้ำลาย “ไม่ใช่ เจ้าไม่ใช่เด็กเก็บมา เจ้าคือลูกที่แม่อุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา”
“เช่นนั้นเหตุใด ตลอดทางท่านพ่อไม่พูดกับข้าแม้แต่คำเดียว”
ซินเหวินหย่วนกระตุกมุมปาก ระหว่างทางเขามัวแต่ก้มหน้าฝึกพลังตามลูกสาว อีกทั้ง เขาก็ลืมไปจริงๆว่ายังมีลูกชายคนเล็ก ช่างบาปกรรม คนใกล้หกสิบกลับหนุ่มลงกว่ายี่สิบปี ภรรยายังให้กำเนิดลูกชายอีกคน ช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์
เซี่ยหนิงหลันยอมรับผิดทันที “เป็นความผิดแม่ แม่ผิดแล้ว อย่าโกรธเลย กินให้อิ่มก่อน ยังต้องเดินทางต่อ แม่จะกำชับท่านพ่อให้พาเจ้าเดินด้วยตอนบ่าย จะไม่ละเลยเจ้าอีก”
ซินม่อหานสะอื้น “จริงหรือขอรับ”
“จริงที่สุด” เซี่ยหนิงหลันพยักหน้ารัว ซินม่อหานหิวจริง ๆ กอดขนมกับเนื้อแห้งกินคำใหญ่
“กินช้า ๆ ดื่มน้ำหน่อย ไม่มีใครแย่งเจ้า” เซี่ยหนิงหลันมองเด็กน้อย ใจพลันเจ็บแปลบ
ช่างน่าสงสาร เด็กตัวเล็กเพียงนี้ก็ต้องถูกเนรเทศแล้ว ซินเหนียนดึงแขนบิดามารดา ทั้งสองเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้คุมเฒ่ายิ้มกว้างเดินมาหยุดตรงหน้า “ฮูหยินสี่ใช่หรือไม่ มากับข้า มีคนต้องการพบเจ้า”
ซินเหวินหย่วนระวังตัวทันที ยกมือกันภรรยาและลูกสาว “ผู้ใด”
“ไม่ได้เรียกเจ้า จะถามทำไม” เสี่ยวเจี่ยผลักเขาอย่างไม่พอใจ “รีบไป”
ซินเหนียนรีบจับแขนบิดา พยุงเซี่ยหนิงหลันลุกขึ้น “ข้าไปกับท่านแม่”
ผู้คุมเฒ่าเลิกคิ้ว สายตากวาดมองใบหน้านางแล้วพยักหน้า “ได้”
ซินม่อหานร้องเรียก “ท่านแม่” ร่างเล็กพุ่งเข้าไป แต่ถูกซินเหวินหย่วนอุ้มไว้แน่น
“จะตกใจทำไม เป็นเรื่องดี” ผู้คุมเฒ่ายิ้มกว้าง
ซินเหวินหย่วนกับเซี่ยหนิงหลันสบตากันแล้วพยักหน้าเงียบ ๆ มองสองแม่ลูกเดินตามผู้คุมไป
ฝูงชนเริ่มกระซิบกระซาบ ต่างยื่นคอชะเง้อมองไปทางเนินดิน เห็นเลือนรางว่ามีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่
เซี่ยหนิงหลันกับลูกสาวยังไม่ทันถึงรถ ก็เห็นหญิงชราสวมชุดเรียบถูกสาวใช้พยุงลงมา
สายตาทั้งสองฝ่ายสบกัน เซี่ยหนิงหลันอ้าปากกว้าง มองใบหน้าหญิงผู้นั้นด้วยความตกตะลึง
“หลันเอ๋อร์” หญิงชราน้ำตาไหล รีบก้าวเข้ามากอดเซี่ยหนิงหลันแน่น
“ลูกสาวผู้น่าสงสารของแม่ เหตุใดจึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้ บอกให้เจ้าหย่ากลับบ้าน ก็ยังพาเหนียนเหนียนกลับมาได้ เหตุใดไม่ฟัง เจ้าได้ทำร้ายตัวเองและหลานสาวของแม่เสียแล้ว”
“ท่านแม่” เซี่ยหนิงหลันมึนงง เอ่ยเรียกเสียงสั่น นับแต่ข้ามภพมา นางไม่เคยได้รับความทรงจำใดของร่างเดิม แต่พอเห็นมารดาของร่างนี้ ใจก็สั่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ใบหน้าของมารดาผู้นี้คล้ายมารดาที่จากไปของนางยิ่งนัก ราวกับเข้าใจความรู้สึกของร่างเดิมในทันที
“ลูกสาวของแม่ เหตุใดจึงคิดสั้นเช่นนี้”