หนีเอ่อร์ที่อยู่ด้านข้างอดรู้สึกขมขื่นขึ้นมาไม่ได้ หากขาของเขาไม่บาดเจ็บ ผู้ที่แบกเซิ่งหลิงย่อมต้องเป็นเขา! น่าเจ็บใจนัก! เซิ่งหลิงมองกวางขาวตรงหน้าแล้วไม่ได้ปฏิเสธ ในเมื่อมีผู้อื่นพาไปส่ง ผู้ใดจะอยากเดินเอง เมื่อนั่งอยู่บนหลังไป่ลู่ เซิ่งหลิงก็ถอนหายใจเบาๆ
นางมองต้นไม้รอบด้านที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ในหัวก็พลันนึกถึงเซียนที่บันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณ เซียนก็เช่นนี้เอง ขี่กวางขาวหรือกระเรียนขาว เหาะเหินบนเมฆา... ความคิดของนางล่องลอย ก่อนสายตาจะตกไปยังเหล่าอสูรที่วิ่งอยู่เบื้องหน้าโดยไม่รู้ตัว
อสูรที่แบกนางเป็นเพียงอสูรขั้นสอง ย่อมไม่อาจเร็วเท่าอสูรขั้นสาม ขั้นสี่ หรือแม้แต่ขั้นห้าจากเมืองราชันอสูร สตรีไม่กี่คนเพื่อความปลอดภัย จึงถูกให้อสูรเผ่าเป้าขั้นสี่แบกไว้ อสูรขั้นห้าสี่ตนกับอสูรขั้นหกเพียงหนึ่งเดียวทำหน้าที่ระวังรอบด้าน ป้องกันการถูกซุ่มโจมตีอีก และเตรียมตอบสนองได้ทันท่วงที
ส่วนเซิ่งหลิง เนื่องจากฐานะอูอีล้ำค่า นางจึงถูกคุ้มกันไว้กลางขบวนเช่นกัน เฉินเหิงที่อยู่หน้าสุดเคลื่อนที่รวดเร็วยิ่ง หากไม่ต้องรอขบวนใหญ่ เกรงว่าคงเร็วกว่านี้อีกมาก ความเร็วนั้นทำให้เซิ่งหลิงอดอิจฉาไม่ได้ หากระดับพลังของนางไม่ถูกทำลายไปเสียก่อน เมื่อครั้งอดีตนางเองก็เคยรวดเร็วได้ถึงเพียงนั้น
หลังถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เซิ่งหลิงหลับตาปรับลมหายใจใหม่ มีเพียงต้องเร่งบำเพ็ญเพียรเท่านั้น นางจึงจะฟื้นคืนระดับพลังเดิมได้เร็วที่สุด เฉินเหิงรู้สึกได้ว่าสายตาแรงกล้าที่จับจ้องตนในที่สุดก็เลื่อนไป จึงถอนหายใจอย่างเงียบงัน
หลายปีมานี้ เขาชินกับสายตาหวาดกลัว หวั่นเกรง รังเกียจ เคารพ และชิงชังจากอสูรและสตรีทั้งหลายแล้ว แต่สายตาของอสูรแปลกหน้าผู้นั้นเมื่อครู่กลับร้อนแรงเกินไป คล้ายทั้งอยากรู้อยากเห็นและอิจฉา... ไม่มีเจตนาร้าย เขาจึงไม่ได้ใส่ใจ เพียงแต่สายตานั้นรุนแรงจนทำให้เขารู้สึกไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง
ขบวนอสูรเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว และในที่สุดก็มาสมทบกับกองกำลังอื่น หลังการโจมตีของพวกอสูรร่อนเร่ครั้งนี้ ลานพิธีบวงสรวงทั้งแห่งถูกเมืองราชันอสูรปิดล้อมแน่นหนา ไม่ว่าชนเผ่าเล็กหรือใหญ่ต่างถูกคุ้มกันให้อยู่ภายในลานพิธี เรื่องนี้ทำให้ชนเผ่าเล็กหลายเผ่าถอนหายใจโล่งอก
เพราะหากยังต้องให้พวกเขาไปพักในป่านอกลานพิธีอีก หากเจอพวกอสูรร่อนเร่อีกครั้ง
จะรอดหรือไม่ก็ยังพูดยาก เมื่อความปลอดภัยของชีวิตได้รับการรับประกัน เหล่าอสูรก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง
เพราะตอนนี้สามเมืองราชันอสูรมาแล้วถึงสองฝ่าย และยังมีสตรีมามากมายอีกด้วย เมื่อมองสตรีเหล่านั้นที่ถูกรายล้อมไว้กลางฝูงชน อสูรเพศผู้ทั้งหลายก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้น กลิ่นเนื้อย่างลอยมา
ท้องของเซิ่งหลิงส่งเสียงร้องทันที ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของร่างนี้ทำให้เซิ่งหลิงลืมตาขึ้น
“ท่านเซิ่งหลิง หิวแล้วหรือ? ขะ...ข้าจะไปล่าเดี๋ยวนี้! ข้ามีผลไม้อยู่บ้าง ท่าน...ท่านจะรับหรือไม่ขอรับ?” อสูรที่แบกเซิ่งหลิงอยู่มีนามว่าข่าเต๋อ ผลไม้ที่เขายื่นมาตรงหน้าดูสดใหม่ยิ่ง
ในทวีปโม่หลิง เนื้อสัตว์หายาก แต่พืชและผลไม้กลับหายากยิ่งกว่า ในดวงตาของข่าเต๋อเต็มไปด้วยความคาดหวัง และความประหม่าเล็กน้อย หากท่านอูอีไม่กินผลไม้เล่า? อย่างไรเสีย อสูรกินพืชแม้จะกินเนื้อบ้าง แต่อสูรกินเนื้อนั้นแทบไม่กินพืช เซิ่งหลิงรับผลไม้มาถือไว้
“ขอบใจ”
“มะ...ไม่ต้องขอบใจ! ไม่ต้องขอบใจ! ท่านเซิ่งหลิงช่วยคนเผ่าของพวกเราตั้งมากมาย! เป็นข้าต่างหากที่ควรขอบคุณท่าน!” คำขอบคุณของอสูรนั้นจริงใจอย่างยิ่ง เดิมทีข่าเต๋อตั้งใจจะไปล่าสัตว์เล็กมาบ้าง แต่เวลานี้เขาไม่กล้าไปไกล หากมิใช่เพราะกลัวว่าเซิ่งหลิงกับคนเผ่าที่ขยับตัวไม่ได้บางส่วนจะหิว เขาก็คงไม่กล้าออกไปเลย ทว่าไม่ทันให้เขาออกไป หลัวจีก็นำอสูรกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
“ตลอดสามวันแห่งพิธีบวงสรวงต่อจากนี้ เมืองราชันอสูรจะรับผิดชอบความปลอดภัยและอาหารของพวกเจ้า!” เสียงของหลัวจีดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้อสูรอ่อนแอจำนวนไม่น้อยที่กำลังกังวลพลันยินดีขึ้นมาทันที