แม้ฝ่าบาทจะมีของล้ำค่ามากกว่าบ้านขุนนางทั้งหลาย แต่เมื่อได้ของดีแล้วนำขึ้นถวาย จะทำให้ทรงกริ้วได้อย่างไรกัน? นั่นก็เป็นเพียงการปฏิบัติหน้าที่ของขุนนางเท่านั้น
แม้เจี่ยหมิ่นจะยินดีส่งของดีไปให้ตระกูลเดิมอยู่เสมอ แต่สิ่งที่นางให้ความสำคัญยิ่งกว่าก็คืออนาคตในหน้าที่การงานของสามี หากย้ายออกจากตำแหน่งอันตรายที่พร้อมกลืนกินผู้คนนี้ได้โดยเร็วก็จะดีที่สุด
แน่นอน หากได้เลื่อนตำแหน่งกลับเมืองหลวงก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ เมื่อถึงเวลานั้นอยู่เมืองเดียวกับตระกูลเดิม ยังจะกลัวไม่มีโอกาสตอบแทนบุญคุณอีกหรือ?
“ฮูหยินเตือนได้ถูกต้อง เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบเอง”
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทั้งสองก็ประสานกันอย่างอ่อนหวาน แต่บรรยากาศหวานชื่นนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยการมาถึงของหลินเยี่ยนซู หลินหรูไห่ขมวดคิ้วถามว่า “มีเรื่องอะไร?”
ประโยคที่เหลือว่า เหตุใดถึงไม่มีสายตาเอาเสียเลย หลินเยี่ยนซูเติมให้ตัวเองในใจเรียบร้อยแล้ว จึงรีบอธิบายจุดประสงค์ที่มา
“เรียนนายท่าน คุณหนูใหญ่กลับมาอีกครั้งขอรับ นางบอกว่ามีเรื่องบางอย่างจำเป็นต้องเรียนให้ท่านทราบภายในวันนี้”
ทั้งหมดเป็นเพราะคุณหนูใหญ่จริง ๆ ไม่เกี่ยวกับเขาเลย เขาเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่ง นายในจวนจะเรียกใช้เมื่อใดก็ได้ทั้งนั้น
เจี่ยหมิ่นยิ้มแล้วกล่าวว่า “อาอวี๋ไม่ใช่คนทำอะไรส่งเดช ในเมื่อนางพูดเช่นนี้ ท่านก็ลองไปฟังดูเถิด”
“แม้ในสายตาของเด็ก เรื่องนั้นจะเป็นปัญหาใหญ่หลวง แต่สำหรับท่าน อาจเป็นเพียงเรื่องที่ยกมือครั้งเดียวก็จัดการได้ อย่างไรเสียเด็กคนนี้ก็ยินดีมาขอความช่วยเหลือจากท่าน นับเป็นเรื่องน่ายินดีมิใช่หรือ?”
หากอาอวี๋อยู่ที่นี่ ทั้งยังอายุมากกว่านี้ ด้วยความสามารถในการจับพิรุธจากคำพูดระดับสูงของนาง คงรู้สึกว่าคำพูดนี้แทบไม่ต่างจากคำพูดประชดประชันแฝงความหมายเลย
“ฮูหยินกล่าวถูกต้อง เช่นนั้นข้าจะไปฟังเสียหน่อย แล้วค่อยกลับมาคุยเรื่องส่งของกำนัลเข้าเมืองหลวงต่อ”
เพราะรู้สึกว่าภายในจวนกำลังมีลางแห่งพายุใหญ่กำลังก่อตัว หลังเข้าจวนมา อาอวี๋จึงแผ่จิตรับรู้ครอบคลุมทั่วทั้งจวน คอยตรวจสอบว่ามีสายสืบคนใดตกหล่นอีกหรือไม่ ทำให้เหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของนาง
นางอดหัวเราะเยาะอยู่ในใจไม่ได้ คนเช่นนี้จริง ๆ แล้วไม่คุ้มให้เสียทรัพยากรมาช่วยเหลือเลย
ใช่ ตอนนี้เจี่ยหมิ่นมีทั้งบุตรสาวและบุตรชายแล้ว อีกทั้งยังทำลายธรรมเนียมที่ตระกูลหลินมีทายาทชายเพียงคนเดียวในแต่ละรุ่นได้สำเร็จ ดังนั้นนางไม่อยากแบ่งปันสามีกับสตรีอื่น และย่อมระแวงผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้สามี เรื่องนี้อาอวี๋เข้าใจได้
แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเด็กสาวที่เพิ่งไว้ผมยาวได้ไม่นานและยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างนาง?
อะไรกันที่ทำให้อีกฝ่ายคิดว่านางจะไปชอบชายแก่คนหนึ่ง แถมยังเป็นพ่อบุญธรรมในนามอีกด้วย?
ระแวงเกินเหตุไปหรือไม่ ถึงขั้นมองทุกคนเป็นศัตรูโดยไม่เลือกหน้า เมื่อไม่เข้าใจก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ
ทำเรื่องนี้เสร็จแล้ว นางก็จะถอยห่างเสีย ขอเพียงท่านพ่อกับพี่ชายทั้งหลายยังคงไปมาหาสู่กับจวนสกุลหลินตามปกติ นางจะไม่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมก็ได้ คิดหรือว่านางอยากมาที่นี่นัก?
ระหว่างที่คิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา หลินหรูไห่ก็มาถึงพอดี เพื่อไม่ให้เสียเวลานานจนเจี่ยหมิ่นคิดมากอีก อาอวี๋จึงเลือกเปิดประเด็นตรง ๆ
หลังคารวะเสร็จ นางก็กล่าวทันทีว่า “ท่านพ่อบุญธรรม วันนี้ข้าจับชีพจรของน้องชายกับน้องสาวแล้ว แม้ร่างกายจะไม่มีความผิดปกติ แต่ลักษณะบนใบหน้ากลับมีเคราะห์”
“อย่างนั้นหรือ? เจ้าศึกษากับท่านนักพรตลู่ ซึ่งท่านก็มีชื่อเสียงด้านการดูโหงวเฮ้ง ข้าย่อมเชื่อว่าเจ้าคงไม่กล่าวส่งเดช เช่นนั้นก็เล่ามาเถิด”
“ข้าก็ตั้งใจเช่นนั้นอยู่แล้ว”
จากนั้นนางก็อธิบายทั้งหลักฐานและข้อสรุปอย่างละเอียด
ก่อนจะปลอบใจอีกฝ่ายว่า “ท่านพ่อก็ไม่ต้องกังวลจนเกินไป คนร้ายจะทำสำเร็จได้ก็เพราะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังเท่านั้น บัดนี้ท่านเตรียมตัวไว้แล้ว พวกมันย่อมไม่อาจทำสำเร็จ เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้คือค้นหาคนที่กำลังก่อเรื่องอยู่ข้างกายท่านให้พบ”
แน่นอน นางก็ปลอบใจเพียงประโยคเดียวเท่านั้น ส่วนแผนเดิมก่อนเข้าจวนที่คิดจะรับสองพี่น้องไปอยู่กับตน แล้วให้หุ่นเชิดคอยดูแลอย่างใกล้ชิดนั้น นางโยนทิ้งไปเรียบร้อยแล้ว นางเกรงว่าหากทำเช่นนั้น คนฉลาดที่คิดมากจะเข้าใจว่านางกำลังอาศัยเด็กทั้งสองเป็นเครื่องต่อรอง ชิงอวี้คนเดียวหายไป ก็ยังมีโม่อวี้ ไป๋อวี้ได้อีก
ทุกวันนี้หลินหรูไห่มีบุตรชายเพียงคนเดียว ก็เพราะเขากับเจี่ยหมิ่นรักใคร่กันมั่นคง แต่หากวันหนึ่งเจี่ยหมิ่นเสียชีวิต ทั้งยังไม่มีผู้สืบสกุล อาอวี๋ไม่เชื่อเลยว่า หลินหรูไห่ที่มีโอสถให้กำเนิดบุตรอยู่ในมือ จะยอมตัดใจไม่คิดมีทายาทอีกเพียงเพราะรักภรรยาจนไม่อาจลืมได้
แม้จะมีหลินไต้อวี้อยู่แล้ว แต่ตามความคิดของคนยุคนี้ หากไม่มีบุตรชายก็ยังไม่นับว่ามีผู้สืบทอด
ต่อให้หลินหรูไห่จะเป็นคนเปิดกว้างเพียงใด ความคิดก็ยังไม่อาจหลุดพ้นกรอบของยุคสมัยได้
ส่วนเรื่องที่โหงวเฮ้งของเจี่ยหมิ่นมีไอแห่งความตาย นางคร้านแม้แต่จะเอ่ยถึง ประการแรก นั่นเป็นชะตาชีวิตของอีกฝ่าย ต่อให้พูดออกไป หากไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้
ใช่ นางช่วยได้
แต่เหตุใดนางต้องช่วยด้วย? ช่วยคนแล้ว ภารกิจของนางไม่เพียงสูญเปล่า หากคำนวณให้ดี ยังต้องขาดทุนอีกไม่น้อย ไม่ต่างอะไรกับที่ผู้เชี่ยวชาญบางคนพูดว่า จ่ายเงินให้บริษัทเพื่อไปทำงาน แล้วยังต้องขอบคุณบริษัทที่ทำให้ตัวเองได้ประสบการณ์
แหวะ! นางไม่ได้สมองมีปัญหา ไม่มีทางทำการค้าขาดทุนแบบนั้น
เมื่อเห็นว่าตนทำหน้าที่ของตัวเองครบถ้วนแล้ว เวลาที่เหลือ อาอวี๋ก็ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่พี่ชายทั้งหลายของตน เพราะคนเหล่านี้ต่างหากคือรากฐานของครอบครัวในอนาคต
หากอ้างอิงจากประวัติศาสตร์ ยุคเฉียนเจ้าในเวลานี้ก็ใกล้เคียงกับราชวงศ์ชิง ดังนั้นระบบสอบจอหงวนจึงเป็นสิ่งที่ผู้คนคุ้นเคยกันดี หลายคนรู้จักคำว่า ซิ่วไฉ แต่ก่อนจะเป็นซิ่วไฉ ยังต้องผ่านการสอบถงเซิงเสียก่อน ส่วนผู้ที่จะเป็นถงเซิงได้ ต้องสอบผ่านสองสนาม ได้แก่ การสอบระดับอำเภอและการสอบระดับเมือง เมื่อสอบผ่านทั้งสองสนาม จึงจะมีสิทธิ์เรียกว่า ถงเซิง และเข้าสอบระดับสำนักศึกษา หากสอบผ่านจึงจะได้เป็น ซิ่วไฉ
ดังนั้นตำแหน่งซิ่วไฉจึงไม่ใช่สิ่งที่ได้มาง่าย ๆ
ส่วนการสอบระดับอำเภอและระดับเมืองแต่ละแห่งแบ่งสอบกี่รอบนั้น เป็นเรื่องที่ต้องอธิบายกันยาว
สรุปก็คือ ปีนี้ตระกูลหลินมีผู้เข้าสอบถึงสี่คน ทั้งจวนจึงระมัดระวังกันอย่างยิ่ง
อาอวี๋รู้สึกเหมือนบรรยากาศตอนที่ตนสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอดีต คนทั้งบ้านเดินเบา ๆ แม้แต่หายใจยังไม่กล้าดัง
เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ของพี่ชายแต่ละคนต่างทำอะไรไม่ถูก อาอวี๋จึงออกหน้าช่วยเตรียมตะกร้าสอบให้พี่ชายทุกคน โชคดีที่ตอนนี้เป็นเดือนสอง แม้อากาศจะหนาวและต้องระวังเรื่องความอบอุ่น แต่เรื่องอื่นกลับเอื้ออำนวยไม่น้อย
อย่างเช่นเรื่องอาหาร ก็เตรียมง่ายกว่าฤดูร้อนมาก อีกทั้งแม้การสอบระดับอำเภอจะมีทั้งหมดห้ารอบ แต่ผู้เข้าสอบสามารถกลับบ้านได้ทุกวัน เพียงเตรียมอาหารหนึ่งมื้อก็สะดวกมากแล้ว จะกินอะไรก็ล้วนเป็นการกิน ต่อให้เตรียมเพียงหมั่นโถวกับน้ำร้อน ก็ยังประทังชีวิตได้
เมื่อคิดเช่นนี้ อาอวี๋จึงไม่ทำอะไรให้แตกต่าง เลือกทำเหมือนคนทั่วไป หนทางอีกยาวไกล เพิ่งก้าวได้เพียงก้าวแรก ยังไม่จำเป็นต้องเปิดเผยไพ่ทั้งหมด ธรรมดาไว้บ้างก็ดี จะได้ไม่ทำให้พวกเขาเคยตัว
แต่เรื่องเสื้อผ้า อาอวี๋ใส่ใจเป็นพิเศษ ลวดลายที่ปักอยู่บนเสื้อดูเหมือนธรรมดา แต่แท้จริงแล้วเป็นการจัดวางค่ายกล ไม่ได้มีอะไรพิเศษ เป็นเพียงม่านพลังป้องกันระดับต่ำสุด ใช้ต้านลมหนาวได้บ้าง แม้ผลลัพธ์จะไม่ชัดเจนนัก อธิบายง่าย ๆ ก็คือ ภายใต้อุณหภูมิเดียวกัน คนร่างกายอ่อนแอสวมเสื้อขนเป็ดก็ยังหนาว ส่วนคนแข็งแรงสวมเพียงเสื้อชั้นเดียวก็ยังรู้สึกร้อน
ค่ายกลนี้ก็ให้ผลประมาณนั้น แม้ไม่อาจเทียบกับยันต์ป้องกันของจริง แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
แน่นอน งานเหล่านี้ต่อหน้าผู้อื่น นางเพียงแสร้งทำให้ดูยุ่ง เพื่อสร้างผลงานให้ตัวเองและรับน้ำใจจากทุกคน แท้จริงแล้ว ในจุดที่ไม่มีใครเห็น หุ่นเชิดต่างหากที่เป็นผู้ลงมือทำทั้งหมด
แต่ภาพที่ทุกคนเห็นว่านางกำลังง่วนอยู่กับงาน ก็ช่วยเตือนสติบรรดาผู้ใหญ่ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกได้เป็นอย่างดี แต่ละคนเริ่มหยิบเข็มกับด้ายขึ้นมาเย็บผ้า บ้างก็รีบออกไปสอบถามว่าพู่กันกับหมึกชนิดใดเหมาะสำหรับการสอบมากที่สุด.