“ขอรับ ๆ เรียนคุณชาย รถม้าและเกวียนทั้งในจวนกับบริเวณท่าเรือถูกพวกเราว่าจ้างมาจนหมดแล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าสัมภาระจะมากถึงเพียงนี้ มิสู้ส่งสัมภาระของคุณหนูหลินไปก่อน ส่วนของทางบ้านให้บ่าวไพร่คอยเฝ้าไว้ก่อนดีหรือไม่ขอรับ?”
หลินคังเจี้ยนพยักหน้า “ได้!”
พวกเขาเพียงเดินทางกลับบ้าน ไม่จำเป็นต้องจัดขบวนรักษาหน้าตา แต่ไต้อวี้กับคนอื่น ๆ นั้นต่างออกไป สมควรจัดการให้เรียบร้อยแต่เนิ่น ๆ อย่างไรเสีย เมื่อครั้งอยู่หยางโจวก็ได้รับการดูแลจากจวนหลินไม่น้อย คราวนี้ก็ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณดุจหยดน้ำด้วยธารน้ำพุ
“พี่ใหญ่ ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น นำเพียงของใช้ประจำตัวบางส่วนไปก็พอ ที่เหลือส่งไปไว้ที่จวนโหวทั้งหมด ภายหลังหากขาดสิ่งใด ค่อยส่งไปก็สะดวกกว่าเจ้าค่ะ”
อาอวี๋รู้สึกว่าด้วยสภาพความเป็นอยู่ในจวนสกุลเจี่ย หากนำของทั้งหมดไป เกรงว่าตอนขนกลับมาจะเหลือเพียงหีบเปล่า
ไต้อวี้พยักหน้า “ทำตามที่พี่สาวใหญ่กล่าวเถิด ก่อนเดินทางท่านพ่อกำชับให้ข้ารับฟังความคิดเห็นของพี่สาวให้มาก”
หลินหรูไห่กล่าวเช่นนี้ เพราะรู้สึกว่าบุตรสาวของตนถูกเลี้ยงดูจนผิดทาง กลายเป็นคนสูงส่งบริสุทธิ์ไม่ประสาโลก หากถูกหลอกเอาทรัพย์สินไปยังเป็นเรื่องเล็ก แต่อย่าได้ถึงขั้นเสียชีวิตอยู่ในนั้น เขาจึงกำชับไว้เช่นนี้
เมื่อต้อนรับบ่าวไพร่จากจวนสกุลเจี่ยแล้ว อาอวี๋ก็คร้านจะฟังพวกเขาพูดมาก นางขึ้นรถม้าที่จวนของตนส่งมารับทันที
ระหว่างรถม้ากับเกี้ยว นางย่อมเลือกรถม้า เรื่องมั่นคงหรือไม่นั้นค่อยว่ากัน อย่างน้อยภายในรถม้าก็กว้างขวาง สามารถเหยียดแขนขาได้เต็มที่ ยิ่งไปกว่านั้น รถม้าของครอบครัวอาอวี๋ยังผ่านการดัดแปลงจากมนุษย์หุ่นเชิด มีทั้งสปริงและล้อยางช่วยลดแรงสั่นสะเทือน ความสบายจึงอยู่ในระดับสูงสุด
ไต้อวี้มองอาอวี๋ที่นอนเหยียดยาวอยู่ด้านหนึ่งด้วยสายตาอิจฉา “พี่สาวทำอย่างไร จึงนอนแล้วยังทรงตัวได้มั่นคงถึงเพียงนี้เจ้าคะ?”
เอ่อ...คำถามนี้ทำให้นางอดสงสัยไม่ได้ว่า ตนกำลังพาน้องสาวเทพธิดาหลงทางหรือไม่
ช่างเถิด หลงทางก็หลงทาง ไม่มีผู้ใดกำหนดเสียหน่อยว่าเทพธิดาต้องมีลักษณะเช่นไร เมื่อเทียบกับการครุ่นคิดเรื่องนี้ มิสู้กำชับเรื่องอื่นอีกสักสองสามประโยค
“ก่อนเจ้ามา ท่านพ่อน่าจะบอกเล่าสถานการณ์บางอย่างในบ้านท่านตาท่านยายให้ฟังแล้ว แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องกำชับเจ้าอีกครั้ง”
“เจ้ามีพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนรองผู้หนึ่ง เพราะตนเองมีหยกล้ำค่าชิ้นหนึ่ง จึงชอบถามผู้อื่นว่ามีหยกหรือไม่ เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าควรตอบอย่างไร?”
ไต้อวี้เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง “ก็เป็นเพียงหยกชิ้นหนึ่ง ราวกับบ้านอื่นไม่มีกัน แม้แต่ของพี่สาว ของขวัญแรกพบที่มอบให้ข้าในปีนั้นก็ยังเป็นหยกอุ่นชิ้นหนึ่ง ดูสิ ตอนนี้ข้ายังสวมติดตัวอยู่เลย”
อาอวี๋ลอบหัวเราะ ถูกต้อง ต้องเป็นเช่นนี้พอดี บังเอิญจวนสกุลเจี่ยคิดจะก่อเรื่อง พี่ใหญ่จึงตัดสินใจส่งไต้อวี้ไปที่จวนสกุลเจี่ยก่อน เช่นนี้นางก็จะได้เปิดหูเปิดตาดูหยกล้ำค่าของแก้วตาดวงใจแห่งจวนสกุลเจี่ยให้ดี
นึกไม่ถึงว่า แม้ตอนนี้จะมีอาอวี๋ผู้เป็นเซี่ยนจู่ร่วมทางมาด้วย เหตุการณ์เข้าประตูมุมตะวันตกก็ยังคงเกิดขึ้นเหมือนเดิม อาอวี๋อดทอดถอนใจไม่ได้ ตัวประกอบเหล่านี้ช่างทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน เพียงแต่ไม่รู้จักยืดหยุ่นในการทำงานเท่านั้น
ประโยชน์ของการมีพี่ชายเห็นได้ชัดเจนยิ่ง เรื่องที่ต้องออกหน้าเจรจาเช่นนี้ล้วนให้พวกเขาจัดการแทนได้ อาอวี๋เพียงนั่งชมเรื่องสนุกอยู่ภายในรถม้าก็พอ
แต่ไต้อวี้เดิมทีก็เป็นคนคิดมากอยู่แล้ว เมื่อพบเหตุการณ์เช่นนี้ สีหน้าจึงหม่นหมองลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
อาอวี๋กล่าวว่า “เอ่อ...เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจนักเลย บางทีกฎระเบียบของจวนกั๋วกงอาจแตกต่างจากบ้านอื่นก็ได้”
“มีแต่ท่านพี่ที่ชอบพูดเหน็บแนม เห็นได้ชัดว่าท่านพี่อยากบอกว่าบ้านนี้ไร้กฎระเบียบมิใช่หรือเจ้าคะ?”
อย่าว่าไปเลย ปากของไต้อวี้ในตอนนี้คมกริบราวกับเคลือบยาพิษ ทั้งยังกล้าคิดกล้าพูดอีกด้วย
อาอวี๋ฟังแล้วก็อยากหัวเราะ “ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้ว จะอารมณ์เสียไปไย เรื่องนี้ยังไม่ถึงไหนเลย รอเข้าไปอยู่จริงแล้วเจ้าจะรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงเรื่องเล็ก”
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น เพียงเหตุการณ์ที่ในหนังสือจงใจกล่าวถึง วันนี้ไต้อวี้เพิ่งเข้าจวนก็ถูกข่มตั้งแต่แรกพบหลายครั้งแล้ว เรียกได้ว่าวุ่นวายจนไม่รู้จะวุ่นวายอย่างไร
เมื่อมีพี่ใหญ่คอยจัดการ การโต้เถียงเรื่องประตูมุมตะวันตกครั้งนี้จึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว รถม้าแล่นเข้าทางประตูข้าง แล้วเปลี่ยนเป็นเกี้ยวที่ลานชั้นนอก ก่อนโยกคลอนไปยังบริเวณหรงชิ่งถัง กระทั่งถึงนอกลานจึงหยุดเกี้ยวลง
ทันทีที่เกี้ยวแตะพื้น ก็มีคนรีบเข้ามาเปิดม่านให้อย่างกระตือรือร้น ปากยังร้องว่า “ในที่สุดคุณหนูก็มาถึง ท่านเหล่าจู่จง(เจี่ยหมู่-ยายของหลินไต้อวี้) เฝ้ารอมานานแล้วเจ้าค่ะ”
อาอวี๋พูดไม่ออก ในที่สุดก็ได้เห็นฉากเลื่องชื่อนี้ด้วยตาตนเอง ทั้งยังได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด เพื่อเรื่องราวต่อจากนี้ นางยังพออดทนได้
เวลานี้นางจึงคิดเสียว่าตนเป็นเพียงตัวประกอบผู้หนึ่ง เดินตามเรื่องราวโดยไม่กล่าวสิ่งใด หลังคารวะเสร็จก็นั่งลงในที่ที่จัดไว้ กลายเป็นผู้ชมที่ดี
ครั้งนี้อาจเพราะมีคนนอกอย่างอาอวี๋อยู่ด้วย เจี่ยหมู่จึงพอระงับอารมณ์ของตนไว้ได้ ฝืนสนทนาตามมารยาทอย่างเรียบง่าย ก่อนเริ่มแสดงฉากของตน
ยกตัวอย่างเช่น โอบไต้อวี้ไว้แล้วเรียกยอดดวงใจ ร้องไห้รำพึงถึงเจี่ยหมิ่น กว่าจะหยุดน้ำตาลงได้ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของทุกคน ก็เริ่มสั่งให้คนไปเรียกพี่น้องหญิงทั้งสามคนของอิ๋งชุนมา
อ้อ จริงสิ แม้ตอนนี้ร่างกายของไต้อวี้จะแข็งแรงดี แต่รูปลักษณ์ภายนอกคล้ายคนมีภาวะพร่องมาตั้งแต่กำเนิด เหตุการณ์เกี่ยวกับยาบำรุงโสมหรงหย่างหวานจึงยังคงเกิดขึ้นตามเดิม
เพียงแต่ครั้งนี้ไต้อวี้ได้รับอิทธิพลจากอาอวี๋มานาน ย่อมรู้ว่ายาบางอย่างไม่ควรกินส่งเดช จึงปฏิเสธไป
หลังฉากนี้ผ่านพ้น ก็ถึงคราวหวังซีเฟิ่งปรากฏตัว จากนั้นก็มอบฉากเลื่องชื่ออีกฉากหนึ่ง นั่นคือหวังซื่อถามเรื่องเบี้ยรายเดือนกับผ้า
เมื่อมาถึงตอนนี้ อาอวี๋เหลือบมองชิงไต้ซึ่งแต่งกายเป็นหมัวมัว อีกฝ่ายจึงขยับตัว ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกล่าวว่า “ขอเรียนให้นายท่านและนายหญิงทุกคนทราบ ก่อนเดินทางนายท่านของเรากำชับไว้ว่า ระหว่างที่คุณหนูกับคุณชายพักอาศัยรบกวนอยู่ในจวนกั๋วกง สิ่งของเครื่องใช้ทุกอย่างจะให้จวนโหวเป็นผู้รับผิดชอบ ขอเพียงจวนกั๋วกงจัดเรือนแยกต่างหากให้พักอาศัยก็พอเจ้าค่ะ”
“นอกจากนี้ยังมอบของฝากพื้นเมืองสิบหีบและเงินห้าพันตำลึง เป็นของคารวะในโอกาสที่คุณหนูกับคุณชายเข้าจวนเป็นครั้งแรกเจ้าค่ะ”
“ไยต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น อยู่ในเรือนเดียวกับหญิงชราอย่างข้าโดยตรงก็พอ พวกเรายายหลานจะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันให้มาก”
ชิงไต้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “น้ำใจของท่านผู้เฒ่า พวกเราย่อมซาบซึ้ง เพียงแต่คุณหนูกับคุณชายยังไม่พ้นช่วงไว้ทุกข์ให้มารดา ตามหลักแล้วไม่ควรออกไปพบปะผู้คนภายนอก”
“แม้จะเป็นญาติสนิท แต่ยังต้องระวังรักษาความสงบ สำรวมตน และสวดภาวนาอุทิศให้มารดา”
“อีกทั้งสัมภาระมีมาก บ่าวไพร่ก็มิใช่น้อย หากอยู่ร่วมเรือนเดียวกันย่อมมีเรื่องไม่สะดวกมากมาย หากรบกวนความสงบของท่านผู้เฒ่า ก็จะกลายเป็นความผิดของพวกเราเจ้าค่ะ”
อาการหยุดชะงักอย่างน่าสงสัยนั้น สำหรับคนอื่นยังพออธิบายได้ว่าอาจถูกบารมีของท่านเหล่าจู่จงกดข่ม มีเพียงอาอวี๋ที่ยกมือกุมหน้าผากอยู่ในมุมที่ไม่มีผู้ใดสนใจ เห็นหรือไม่ นางบอกแล้วว่าปัญญาประดิษฐ์ยังแทนที่มนุษย์ไม่ได้
แต่เมื่อมีการโต้ตอบของชิงไต้เช่นนี้ ประกอบกับไต้อวี้ซึ่งอาอวี๋กำชับไว้ล่วงหน้าคอยช่วยพูดเสริม ข้อเสนอให้ทั้งสองแยกอยู่เรือนหนึ่งต่างหากจึงผ่านไปในที่สุด
ครั้งนี้พวกนางแย่งเรือนหลีเซียงซึ่งเดิมเป็นที่พักของสกุลเซวียมาได้ก่อน ส่วนภายหลังคนสกุลเซวียจะพักที่ใด นั่นเป็นเรื่องที่หวังฮูหยินต้องไปปวดศีรษะเอง
อย่างไรเสีย ในจวนทั้งหลังมีเพียงสถานที่นี้ที่พักอาศัยได้อย่างสบาย ของดีเช่นนี้ย่อมต้องคว้ามาใส่ชามของตนก่อน เมื่อกำหนดที่พักเรียบร้อย สัมภาระและบ่าวไพร่ที่พามาด้วยก็มีที่จัดวาง คนรับใช้ทั้งหมดเป็นผู้ที่หลินหรูไห่จัดเตรียมไว้ อาอวี๋ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปยุ่ง
นางเพียงเสนอแนะอย่างเดียวว่าให้หาหมัวมัวผู้เคร่งขรึม รู้ธรรมเนียม และเข้าใจกฎหมาย ผลคือชิงไต้ถูกเลือกทันที เมื่อมีที่พักในจวนหรงกั๋ว ทั้งยังมีเงินขาวสะอาดจำนวนมากคอยเปิดทาง ไต้อวี้กับชิงอวี้จึงนับว่าตั้งหลักได้แล้ว
ดังนั้น ขณะที่ไต้อวี้ออกไปพบลุงฝ่ายมารดา อาอวี๋ก็เอ่ยขอตัวกลับเช่นกัน เพียงแต่เจี่ยหมู่กลับรั้งนางไว้เป็นแขก