ภายหน้าต่อให้ยังต้องพักอยู่กลางป่า นางก็จะไม่กลัวว่าจู่ ๆ จะมีคนโผล่มาฆ่าชิงสมบัติอีกแล้ว
เวลาสิบปี ก็เพียงพอให้นางใช้วัตถุดิบของขั้นนี้จนหมด รวมถึงเศษวัสดุที่เก็บมาด้วย
ส่วนที่เหลือ ก็ต้องรอแล้ว รอว่านางมีความสามารถที่เหมาะสมเมื่อใด ค่อยลงมือจัดการอีกครั้ง
แน่นอนว่านั่นล้วนเป็นเรื่องภายหลัง แม้ตอนนี้ระดับพลังของนางจะเพียงพอสำหรับโจมตีขั้นกำเนิดทารกแล้ว แต่นางก็ยังอยากพักเรื่องนี้ไว้ก่อน
สิบปีเชียวนะ ถูกขังอยู่ในห้องทำเพียงเรื่องเดียว นางแทบจะอัดอั้นจนบ้าแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาออกไปเปิดรับสิ่งใหม่ ๆ บ้าง
ทันทีที่นางเดินออกจากห้อง เฟิงไป๋หลี่ซึ่งสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวของนางได้ ก็ปรากฏตัวต่อหน้านางทันที
เมื่อเห็นนาง ลู่เจี๋ยลวี่ก็โยนแหวนเก็บของหลายวงออกไป “ของสำเร็จที่หลอมจากวัตถุดิบที่ท่านให้มา อยู่ในนี้ทั้งหมด”
เฟิงไป๋หลี่ใช้จิตเทพกวาดดู ดวงตาเหมือนมีหินวิญญาณนับไม่ถ้วนเต้นระริกอยู่ “มากขนาดนี้เชียวหรือ ศิษย์น้องหญิง ฝีมือของเจ้ายิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”
“ข้าเตรียมจะเอาโอสถกับยันต์ระดับต่ำบางส่วนออกไปขาย ศิษย์พี่หญิงจะไปด้วยหรือไม่”
ส่วนจานค่ายกลกับอาวุธวิเศษก็ช่างเถอะ ของระดับต่ำก็มีวิธีใช้แบบระดับต่ำ ต่อให้ใช้เป็นของสิ้นเปลืองระหว่างต่อสู้ก็ไม่ปวดใจ
อีกทั้งเมื่อเทียบกับยันต์และโอสถแล้ว แร่กับจานค่ายกลเปล่ายิ่งหาได้ยากกว่า ราคาจึงสูงตามไปด้วย
แม้ของสำเร็จที่ขายออกไปจะราคาเพิ่มขึ้นตามน้ำ แต่...
ฮิฮิ คนเราย่อมมีสิ่งที่ถนัดต่างกัน จานค่ายกลที่นางหลอมออกมาแม้จะใช้งานดี แต่เมื่อเทียบปริมาณการใช้กับราคาขายแล้ว ก็ทำกำไรได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ที่ยังไม่ล้มเลิกมาจนถึงตอนนี้ ก็เพราะรู้สึกว่าโอกาสหายาก และไม่อยากให้ตนเองถูกผู้อื่นจำกัดในภายหน้าเท่านั้น
โชคดีที่ไม่ขาดทุน ไม่เช่นนั้นนางคงเปลี่ยนแนวทางไปกักตุนไว้เป็นหมื่นแปดพันชิ้นให้รู้แล้วรู้รอด
ยิ่งตอนนี้ไม่ขาดหินวิญญาณแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนเมื่อก่อน ยอมขายออกไปแลกหินวิญญาณเล็กน้อยราวขายุง
ที่สำคัญที่สุดคือ โอสถระดับต่ำ ตอนนี้นางใช้ไม่ถึงแล้ว
อีกทั้งภายในมิติ เพราะมีชีพจรวิญญาณ ตอนนี้จึงเริ่มปลูกพืชวิญญาณระดับต่ำได้แล้ว
เพียงแต่นางกลัวว่าการใช้พลังวิญญาณเร็วเกินไปจะขัดขวางการเติบโตของมิติ จึงอดกลั้นไว้ก่อน
แต่สิ่งที่คาดเดาได้ก็คือ ต่อให้ภายหลังในการทะลุมิติทำภารกิจ โอสถระดับต่ำถูกใช้จนหมด นางก็ยังหลอมเองได้
ส่วนจะหลอมได้หรือไม่นั้น นางไม่กังวล
ในโลกที่ไม่มีพลังวิญญาณ ต่อให้ใช้วิธีหลอมโอสถของโลกมนุษย์ ก็ยังเกิดผลต่อร่างกายมนุษย์ธรรมดาได้
หากเป็นโลกที่มีพลังวิญญาณ ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อย่างไรเสียหลอมไว้ใช้เองบ้างก็ยังทำได้ ต่อให้ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้จริง ๆ อย่างมากนางก็ใช้หินวิญญาณซื้อเอา แบบนี้ก็ได้กระมัง
เช่นเดียวกัน ของที่นางใช้ไม่ถึง เฟิงไป๋หลี่ยิ่งใช้ไม่ถึง และเพราะเฟิงไป๋หลี่ไม่ต้องกังวลว่าภายหน้าจะมีของใช้หรือไม่ สิ่งที่นางนำออกมาขายจึงมากกว่าลู่เจี๋ยลวี่มาก
ของที่นางใช้ไม่ถึงเหล่านั้น นอกจากโอสถระดับชั้นเลิศกับยันต์ระดับสูงอย่างละบางส่วนในแต่ละประเภท ที่เหลือล้วนเตรียมนำออกขาย
แค่ก อย่างไรเสียตอนนี้นางก็เป็นเจินเหรินขั้นแก่นพลังแล้ว ภายหน้าย่อมมีเวลาต้องมอบของขวัญแรกพบให้ผู้น้อย โอสถระดับต่ำขั้นชั้นเลิศเหล่านี้ ใช้ค้ำหน้าตาของเจินเหรินขั้นแก่นพลังอย่างนางได้อยู่
ส่วนอาวุธวิเศษกับจานค่ายกลก็ไม่ขายเช่นกัน สำหรับนางแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของสิ้นเปลือง แม้แต่ลู่เจี๋ยลวี่ผู้เป็นแหล่งจัดหายังไม่ขาย นางย่อมไม่ทำเช่นนั้น
ใครจะรู้ว่าครั้งหน้าจะได้โชคลาภก้อนใหญ่อีกเมื่อใด ไม่แน่ว่าสิ่งเหล่านี้นางอาจต้องใช้ไปอีกหลายสิบปี
“แต่ก่อนหน้านี้สำนักส่งข่าวมาว่า ผู้อาวุโสนำคนเดินทางมาทางนี้แล้ว คำนวณเวลาดู พรุ่งนี้ก็ควรถึงแล้ว ไม่สู้รออีกสองวันค่อยไปดีหรือไม่”
“ก็ได้ ไม่ต่างกันเพียงวันสองวัน”
พูดถึงตรงนี้ เฟิงไป๋หลี่ก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “ฮิฮิ พอดีพวกเขาจะเข้าแดนลับ ส่วนพวกเราจะขายทรัพยากร เข้าออกกันพอดี ขายได้ราคาสูงแน่นอน”
ลู่เจี๋ยลวี่มองนางด้วยสีหน้าพูดไม่ออก “ศิษย์พี่หญิง ตอนนี้ท่านเป็นบรรพชนขั้นแก่นพลังแล้ว เจอศิษย์รุ่นหลังแล้วไม่แจกของขวัญก็นับว่าหน้าหนาเพียงพอแล้ว”
“ยังคิดจะหาหินวิญญาณจากศิษย์รุ่นหลังอีกหรือ ท่านไม่กลัวถูกหัวเราะเยาะจริง ๆ หรือ”
เอ่อ เฟิงไป๋หลี่หดหู่ขึ้นมาทันที อะไรนะ ตอนพูดเรื่องนี้ นางไม่ได้คิดขึ้นมาเลยจริง ๆ ว่าตนไม่เหมือนเดิมแล้ว
จะโทษว่านางเชื่องช้าก็ไม่ได้ เพราะหลังทะลวงขั้นแก่นพลังแล้ว นางยังไม่ทันได้อวดในสำนัก ก็ออกมาร่ำรวยพร้อมกัน จึงยังไม่มีความรู้สึกจริงนัก แล้วก็ลืมไป
เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้ “ดูท่า ส่วนต่างราคานี้คงถูกกำหนดให้คนอื่นหาไปแล้ว”
เฮ้อ ความสะดวกจากฐานะนี้นางยังไม่ได้เสวยสุขเท่าไร กลับถูกผูกมัดเสียก่อน คิดถึงเมื่อก่อนตอนยังเป็นขั้นสร้างรากฐาน แลกเปลี่ยนทรัพยากรกับศิษย์ร่วมสำนักบ้าง ช่างเป็นเรื่องปกติเหลือเกิน
อาจารย์ยังบอกว่านางไม่ตั้งใจฝึกฝน หึ นางกล้าตั้งใจหรือ หากตั้งใจแล้วก็จะเหมือนตอนนี้ จะทำอะไรสักอย่างก็ต้องถือฐานะตนเอง
ตอนนี้ นางสงสัยอย่างรุนแรงว่าหลังศิษย์น้องชายสองเข้าสู่ขั้นแก่นพลังแล้วออกเดินทางฝึกประสบการณ์และไม่กลับมาอีกเลย แปดส่วนคงเป็นเพราะยากจนเกินไป จ่ายของขวัญแรกพบไม่ไหว
“พอแล้ว ต่อให้คนอื่นรู้ว่าพวกเราได้โชคลาภก้อนหนึ่ง แต่ทรัพย์ไม่ควรเปิดเผย เมื่อออกมาอยู่ข้างนอก จงจำไว้ว่าต้องบ่นทุกข์ บอกว่าพวกเราเก็บเกี่ยวได้ไม่มากจึงจะถูก”
“ท่านทำตัวเปิดเผยเช่นนี้ ขายของต่อหน้าคนกันเอง ไม่กลัวคนตาร้อนหรือ”
คำพูดของลู่เจี๋ยลวี่สมเหตุสมผลยิ่ง เฟิงไป๋หลี่ฟังแล้วเข้าใจทันที พอนางหมุนความคิดก็กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเราก็อย่าขายของที่นี่เลย ไปไกลหน่อย แล้วค่อยหาที่อื่นแลกเป็นเงินก็แล้วกัน”
“ก็ได้ เช่นนั้นวันนี้ออกไปซื้อแหวนเก็บของเถอะ คลังของข้าใช้หมดแล้ว”
หากภายหลังมีวาสนาใหญ่แล้วไม่มีของใส่สิ่งที่เก็บเกี่ยวได้ นั่นคงกลายเป็นเรื่องน่าขัน
เห็นได้ว่าข้อเสนอนี้พูดตรงใจผู้อื่น เฟิงไป๋หลี่ฟังแล้วพยักหน้าไม่หยุด “ดี”
ความกังวลเช่นนี้ นับเป็นเรื่องที่ผู้บำเพ็ญเพียรชื่นชอบติดสามอันดับแรก อันดับหนึ่งคือระดับพลังเพิ่มเร็วเกินไปจนรากฐานไม่มั่นคง
อืม ความแข็งแกร่งสำคัญที่สุดนี่นะ
“อ้อ จริงสิ ความหมายของสำนักคือ แดนลับแห่งนี้มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรต่ำกว่าขั้นแก่นพลังเท่านั้นที่เข้าไปได้ ดังนั้นให้พวกเราสองคนบอกว่า พบตอนอยู่ขั้นสร้างรากฐาน”
“แบบนี้ยังมีคนเชื่อหรือ” ลู่เจี๋ยลวี่ไม่ได้มีปัญหากับการหลอกคน แต่มีปัญหามากกับการหลอกแบบไม่ใส่ใจเช่นนี้
“ช่างเขาเถอะ อย่างไรสถานที่ก็เป็นฝ่ายพวกเราค้นพบ สำนักพูดอย่างไร คนอื่นก็ต้องเชื่ออย่างนั้น หากไม่ยอม อย่างมากก็สู้กันสักยก”
ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ต้องให้พวกนางดูสีหน้าผู้อื่น สำหรับศิษย์ของสำนักใหญ่ สิ่งที่ยึดถือก็คือ เว้นแต่พวกเจ้าจะเก่งกว่าข้า ไม่เช่นนั้นก็อดทนไว้ นี่ก็คือความมั่นใจของสำนักตนเอง!
ต้องบอกว่า แนวทางการทำงานแบบโจรภูเขานี้ ถูกใจนางเหลือเกิน ส่วนการออกหน้าเรียกร้องความยุติธรรมให้ผู้อื่นหรือ
ฮ่า! ขออภัย ไม่มีเวลาว่างเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรมักยึดหลักว่า ‘สหายเต๋าตายได้ แต่ข้าตายไม่ได้’ อยู่แล้ว
เพื่อแย่งชิงทรัพยากรบำเพ็ญเพียร ใช้ลูกไม้เล็ก ๆ ที่ไม่ถึงกับทำร้ายใครมากนักเท่านั้น เรื่องเล็กน่า!
ตอนนี้ทั้งสองเป็นเศรษฐีเงินหนา มีเงินมากเหลือเกิน เมื่อถึงตลาดผู้ฝึกตน ก็ไม่มัวเหนียวแน่นเหมือนเดิมอีก มุ่งตรงไปยังร้านที่ใหญ่ที่สุดทันที
อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ของดีในร้านใหญ่ก็มีมากจริง ๆ แม้ทั้งสองจะได้ของดีมาจากแดนลับไม่น้อย แต่ก็ยังเหมือนหนูตกถังข้าวสาร เกือบเดินออกมาไม่ได้