"เอิ๊ก!"
ทั้งสองวางถ้วยกับตะเกียบลงพร้อมกัน กุมท้องแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดสภาพ เฟิงไป๋หลี่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร ตนเองจะกินจนอิ่มแน่นได้!
เห็นได้ชัดว่าสิบกว่าปีมานี้พวกนางใช้ชีวิตเช่นไร หิวโหยจนแทบคลั่งแล้วจริง ๆ
ลู่เจี๋ยลวี่ไม่สนใจว่านางคิดอะไรอยู่ ตอนนี้กินอิ่มแล้ว คนก็เริ่มง่วงขึ้นมาเล็กน้อย
"ศิษย์พี่หญิง ไม่สู้หาที่พักสักแห่ง พักผ่อนสักหน่อย ท่านว่าอย่างไร"
"ข้าว่าได้" อย่าคิดว่าผู้บำเพ็ญเพียรจะไม่เหนื่อย ร่างกายไม่เหนื่อย แต่ใจเหนื่อยได้!
ดังนั้นเมื่อวางแผนกันแล้ว ทั้งสองก็เข้าพักในโรงเตี๊ยมใกล้ ๆ จากนั้น...หลับสนิท!
ท่าทางเช่นนี้ของพวกนางกลับบังเอิญทำให้ผู้ไม่หวังดีบางส่วนล่าถอยไป เพราะผู้บำเพ็ญเพียรคนใดที่มีสมบัติลับติดตัวจะใจใหญ่ถึงเพียงนี้
จนเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อลู่เจี๋ยลวี่ตื่นขึ้นมา นางก็เอาแต่ครุ่นคิดอย่างสับสน "ไม่ถูกสิ ผู้บำเพ็ญเพียรที่นี่มีมารยาทและรู้จักกฎเกณฑ์กันถึงเพียงนี้เลยหรือ เหตุใดถึงไม่ติดเบ็ดกัน"
เฟิงไป๋หลี่กลั้นหัวเราะ "ศิษย์น้องหญิง ท่าทางของพวกเราสองคน นอกจากไม่มีเงินแล้วยังมีสาเหตุอื่นได้อีกหรือ ผู้บำเพ็ญเพียรบ้านดี ๆ ที่ไหนจะกินในหอสุราเหมือนผีอดอยากกลับชาติมาเกิดกัน"
เอ่อ...ก็ได้ ปฏิบัติการตกปลาครั้งนี้ขอประกาศว่าล้มเหลว
"จริงสิ ศิษย์พี่หญิง พวกเราอยู่ที่ไหนกัน ท่านได้ข่าวมาบ้างหรือไม่"
เฟิงไป๋หลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ "ฮู่ว พูดออกมาเจ้าอาจไม่เชื่อ แต่พวกเรามาถึงอีกฟากของทะเลแล้ว นี่คือทะเลตะวันออก!"
"มารดาข้าเถอะ" ทะเลตะวันออกเชียวนะ ผู้บำเพ็ญเพียรทะเลตะวันออกกับสำนักฝั่งแผ่นดินของพวกนางตัดความสัมพันธ์กันไปตั้งแต่แปดพันถึงหมื่นปีก่อนแล้ว
เช่นนั้นพวกนางไม่เท่ากับแกะเข้าปากเสือหรือ
ลู่เจี๋ยลวี่ก้มหน้าสำรวจรอบตัว แล้วลูบศีรษะตนเอง "ศิษย์พี่หญิง ท่านรีบดูให้ละเอียดที บนตัวพวกเรามีอะไรผิดปกติหรือไม่"
"ก็น่าจะไม่มีอะไร" อย่างไรพวกนางก็ไม่ได้สวมชุดศิษย์สำนัก แค่นี้ก็น่าจะกลบเกลื่อนไปได้
"ศิษย์พี่หญิง พวกเราคงต้องเป็นผู้ฝึกตนอิสระกันสักพักแล้ว"
"ได้ ต่อไปหากเผลอหยิบของที่ไม่เข้ากับที่นี่ออกมา ก็พูดว่าเคยสังหารผู้บำเพ็ญเพียรจากฝั่งตรงข้ามแล้วชิงสมบัติมา"
"ส่งข่าวให้สำนักก่อนหรือไม่"
"อืม ถ้าเช่นนั้นก็ต้องเปลี่ยนไปพักเรือนที่ดีกว่านี้ก่อน ที่พักตอนนี้รั่วเหมือนตะแกรง ไม่มีความลับให้พูดถึงเลย"
ดังนั้นทั้งสองจึงเปลี่ยนที่พักใหม่ เปิดม่านพลังป้องกันและวางจานค่ายกลซ้อนหลายชั้น จากนั้นจึงหยิบป้ายคำสั่งสำนักออกมาส่งข่าวถึงเจ้าสำนัก
พวกนางไม่ได้พูดเรื่องอื่น เพียงบอกว่าพบผู้อาวุโสอาไป๋ใต้ทะเล ส่งตำแหน่งกลับไป และอธิบายตำแหน่งของทั้งสองคร่าว ๆ ไม่กี่ประโยค ก่อนรีบตัดการสื่อสารทันที
ทันทีที่ตัดการสื่อสาร เฟิงไป๋หลี่ก็ทำหน้าบิดเบี้ยวพลางกล่าวว่า "ของสิ่งนี้ใช้งานดีจริง แต่แพงเกินไปแล้ว"
อาจเพราะครั้งนี้อยู่ทะเลตะวันออก ระยะห่างไกลกว่าเดิม ครั้งก่อนหลังใช้แล้วยังเหลือหินวิญญาณชั้นเลิศเกือบครึ่งก้อน แต่ครั้งนี้หมดเกลี้ยง แถมยังต้องเติมเพิ่มอีก
"ไม่เป็นไร พอกลับไป พวกเราไปโวยวายกับอาจารย์อาเจ้าสำนัก ให้เขาชดใช้ให้"
"ก็ได้ แล้วใครทำอะไร"
"ข้าโวยวาย ท่านกลิ้งเกลือก" ลู่เจี๋ยลวี่คิดว่าในสองสิ่งร้ายต้องเลือกสิ่งที่เบากว่า ที่สำคัญคือเรื่องนี้มีส่วนของนางอยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นแค่เสนอความคิดก็นับว่าเป็นผลงานของนางแล้ว
อย่างไรก็ตาม การติดต่อเจ้าสำนักทันเวลาก็มีข้อดีอยู่บ้าง เช่นตอนนี้ เจ้าสำนักส่งข่าวให้พวกนางหนึ่งเรื่อง
"ศิษย์น้องหญิง อาจารย์อาบอกว่าทะเลตะวันออกมีถ้ำลับแห่งหนึ่งถึงเวลาเปิดแล้ว ผู้ฝึกตนอิสระมีโอกาสเข้าไปได้หนึ่งในสิบ"
"ช่างบังเอิญเสียจริง นี่ไม่ใช่ว่าตอนนี้พวกเราก็เป็นผู้ฝึกตนอิสระอยู่พอดีหรือ จริงสิ มีบอกเวลา สถานที่ และวิธีเข้าไปหรือไม่"
"มี บอกว่าจะเปิดในอีกหนึ่งเดือน สถานที่อยู่ริมทะเลใกล้ ๆ แถวนี้ ต้องมีกุญแจถึงจะเข้าไปได้ กุญแจนี่ดูเหมือนไม้จิ้มฟันเลย"
ลู่เจี๋ยลวี่ขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ศิษย์พี่น้องทั้งสองก้มศีรษะชนกันเพื่อศึกษามันอยู่นาน
เฟิงไป๋หลี่หนีบแท่งเล็กเรียวยาวที่มีแสงวิญญาณระยิบระยับไว้ในมือ "ศิษย์น้องหญิง เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าสิ่งที่วาดอยู่บนนั้นเหมือนของชิ้นนี้มาก"
"ข้าว่าแปดส่วนก็คือมัน ห้องหินเหล่านั้นส่วนใหญ่เก็บของพิเศษเฉพาะทะเลตะวันออกไว้ มีลูกกุญแจนี้ก็ไม่แปลก"
ก่อนหน้านี้ไม่รู้ก็แล้วไป แต่ตอนนี้มาถึงที่นี่และเดินดูร้านค้าหลายแห่งแล้ว ยังจะไม่แน่ใจอีกหรือ
เพื่อป้องกันความผิดพลาด ทั้งสองจึงตัดสินใจทันทีว่าก่อนแดนลับเปิด จะต้องหาคนโชคร้ายสักสองสามคนมาเปรียบเทียบดู
"ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือ ถ้ำลับนี้ให้เฉพาะผู้บำเพ็ญเพียรต่ำกว่าขั้นกำเนิดทารกเข้าไปได้ ศิษย์น้องหญิง เจ้าต้องชะลอการทะลวงขั้นไว้ก่อน ยังไหวหรือไม่"
ลู่เจี๋ยลวี่กัดฟัน "ไม่ไหวก็ต้องไหว โอกาสวาสนาใหญ่ขนาดนี้อยู่ตรงหน้า หากพลาดไป ข้าคงทำใจให้ปลอดโปร่งไม่ได้"
เฟิงไป๋หลี่กัดริมฝีปากแน่น เวลานี้นางรู้สึกดีใจเหลือเกินที่ปกติตนเองฝึกบำเพ็ญอย่างเรื่อยเฉื่อย ไม่เช่นนั้นปัญหานี้คงมาตกอยู่ที่นางแล้ว
"ศิษย์พี่หญิง ไปซื้อของกันหรือไม่"
"ไป ๆ ๆ สมบัติวิเศษในมือพวกเราส่วนใหญ่ยังใช้ไม่ได้ หากไม่ซื้อเพิ่มอีกหน่อย ข้ารู้สึกไม่ปลอดภัย"
ดังนั้นทั้งสองจึงไปตลาดผู้ฝึกตนที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่ เลือกร้านค้าที่ใหญ่ที่สุด และซื้ออาวุธวิเศษมาไม่น้อย
โชคของพวกนางไม่เลว ยังพบสมบัติวิญญาณสายป้องกันสองชิ้นอีกด้วย เช่นนั้นยังมีอะไรต้องพูดอีก แน่นอนว่าต้องซื้อไว้ แบ่งกันคนละชิ้นยังรู้สึกว่าน้อยเกินไปด้วยซ้ำ
หลังขายโอสถระดับต่ำออกไปส่วนหนึ่ง เวลาต่อมาทั้งสองก็กลับมาเป็นคนเก็บตัวอีกครั้ง
เพราะเคยได้รับบทเรียนจากครั้งก่อน คราวนี้ทั้งสองจึงเตรียมอุปกรณ์เก็บของไว้เต็มที่ ของอย่างแหวนเก็บของ ตอนนี้ลู่เจี๋ยลวี่ไม่เห็นอยู่ในสายตาแล้ว
นางหลอมเป็นกำไลเก็บของทั้งหมด ความจุมากมายมหาศาล ศิษย์พี่น้องทั้งสองแบ่งกันได้คนละร้อยกว่าวง
เฟิงไป๋หลี่กอดกำไลเก็บของกองใหญ่ไว้ แต่ในใจกลับยังไม่มั่นคงอยู่บ้าง เดี๋ยวก็กังวลว่าจะไม่พอใช้ เดี๋ยวก็กังวลว่าจะใส่ไม่เต็ม ช่างเต็มไปด้วยภาระจริง ๆ
"อย่าคิดมากเลย ของข้าอย่างไรก็ต้องใส่เต็มแน่"
เฟิงไป๋หลี่ไม่กล้าตอบนาง เพราะวิธีเก็บของของศิษย์น้องหญิง สิบครั้งย่อมมีสิบครั้งที่ไม่พอใช้
เมื่อเตรียมงานสำคัญที่สุดเรียบร้อยแล้ว เวลาที่เหลือลู่เจี๋ยลวี่จึงมุ่งไปที่การหลอมโอสถ วาดยันต์ หลอมอาวุธ และสลักค่ายกล
ก็เพราะพวกนางเก็บของจากใต้ทะเลมาไม่น้อย ก่อนหน้านี้ไม่มีเงื่อนไขให้หลอม เวลานี้แม้เวลาจะไม่มากนัก แต่หลอมของที่พอใช้สำหรับเข้าแดนลับครั้งนี้ยังทำได้อยู่ ทั้งยังประหยัดหินวิญญาณที่ต้องนำไปซื้อ และยังเก็บเป็นความลับได้ ผู้อื่นก็จะไม่รู้ไพ่ตายของพวกนาง
เฟิงไป๋หลี่เองก็หนีไม่พ้น อยู่กับนางมานานถึงเพียงนี้ งานช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังพอทำได้
เมื่อคำนวณเวลาแล้วเห็นว่าใกล้ได้ที่ ทั้งสองจึงออกจากการปิดด่านและมุ่งหน้าไปยังถ้ำลับ
เมื่อไปถึงที่นั่น ทั้งสองก็หาสถานที่พักเท้าตามใจ ก่อนเริ่มมองหาคนโชคร้าย
เอ๊ะ เจ้านี่แหละ! ใครใช้ให้บนตัวมีตราสำนักเล่า แถมยังเป็นสำนักไห่ปิงอะไรนั่น ไม่ปล้นเจ้าแล้วจะปล้นใคร
"ศิษย์พี่หญิง ที่แท้สำนักไห่ปิงก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรจากทะเลตะวันออก แล้วเหตุใดจึงวิ่งไปอีกฟากของทะเลเพื่อปล้นพวกเรา หรือพวกมันส่งคนไปจับตาฝั่งนั้นไว้นานแล้ว"
หากพูดเช่นนี้ พวกมันกับคนที่ทำลายสำนักเทียนหยวนเมื่อหมื่นปีก่อนมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่
เฟิงไป๋หลี่ส่ายหน้า "ไม่รู้ ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาสนใจเรื่องนี้ เจ้าสำนักย่อมมีข้อสรุปเอง"