เอ่อ... ฟังดูมีเหตุผลจนเถียงไม่ออกจริง ๆ
ซือหลี่เผลอพูดออกมาด้วยความใจร้อน “รุ่นพี่ ผมว่าพี่ก็ดูไม่เหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้าเลยนะ ยังมีเหตุผลเหมือนเดิม”
ลู่เจี๋ยลวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันแค่เป็นโรคซึมเศร้า แถมยังเป็นแค่ระยะเริ่มต้น ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นคนโง่”
“รุ่นพี่อย่าโกรธเลย อาหลี่เขาขาดเส้นไปเส้นหนึ่ง พี่ก็รู้อยู่แล้วนี่”
ฟู่จู๋ลั่งยกมือดันแว่นขึ้นเล็กน้อย “รุ่นพี่ โรงเรียนใหม่สนุกไหม”
ถ้าเป็นคนอื่นถาม ลู่เจี๋ยลวี่คงคิดว่านี่เป็นแค่คำถามธรรมดา แต่พอเป็นเจ้าคนโรคจิตคนนี้ เธอจะตอบยังไงดี ถ้าตอบว่าไม่ดี พรุ่งนี้โรงเรียนนั้นอาจยังเปิดอยู่ แต่ถ้าตอบว่าดี โรงเรียนพรุ่งนี้อาจเปิดไม่ได้เสียแล้ว น่าปวดหัวจริง ๆ ทั้งที่เธอทั้งรวยทั้งมีอำนาจแล้ว ยังต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ มันสมเหตุสมผลหรือ
เมื่อเห็นเธอลำบากใจ จั่วเจิงหย่วนจึงแทรกขึ้นราวกับไม่ใส่ใจ “จะมีอะไรดีหรือไม่ดี ก็แค่ตาแก่ที่บ้านมองฉันไม่เข้าตา เลยโยนฉันเข้าไปลำบากเท่านั้นเอง”
“ยังไงก็แค่ไปอยู่ชั่วคราว ฉันอดทนอีกสองปีก็ผ่านไปแล้ว ยังไงก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้เขาหรอก”
ฟู่จู๋ลั่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนถามย้ำอีกครั้ง “แล้วรุ่นพี่คิดว่ายังไงครับ”
“ฉันเหรอ ฉันก็ถือซะว่าเป็นสถานที่รักษาโรค ถ้าไม่ได้ผล ก็คงต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ”
ขอแค่หลอกผ่านไปก่อน อีกสักหนึ่งหรือสองเดือน นางเอกก็จะดึงดูดความสนใจของพวกเขาไปทั้งหมด ถึงตอนนั้นจะยังมีใครจำรุ่นพี่คนนี้ได้อีกล่ะ
“ก็ดีครับ งั้นผมก็ขอให้รุ่นพี่หายดีโดยเร็ว แล้วรีบกลับมาสู่ครอบครัวอันแสนอบอุ่นของพวกเรานะครับ”
จะให้กลับไปทำอะไร กลับไปยืนดูพวกนายสามคนตามจีบคนคนเดียว หรือกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์วุ่นวายของพวกนายงั้นหรือ ช่างเถอะ ถึงเธอจะยังอายุน้อย แต่กระเพาะของเธอไม่ค่อยดี กลัวว่าจะอาหารไม่ย่อย
“คงต้องดูก่อนว่าแด๊ดดี้วางแผนอนาคตของฉันไว้ยังไง ในฐานะผู้สืบทอดกิจการ หลายเรื่องก็เลือกเองไม่ได้อยู่แล้ว”
เมื่อเหตุผลนี้ถูกยกขึ้นมา ก็ไม่มีใครคัดค้านได้ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า ไม่ว่าตอนนี้จะดูใช้ชีวิตอิสระแค่ไหน แต่ในอนาคตก็ต้องทำงานให้กับกลุ่มบริษัทของตัวเองอยู่ดี บางทีวันหนึ่งอาจถึงขั้นต้องใช้การแต่งงานเชื่อมผลประโยชน์เพื่อแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจ เพราะเหตุนี้เอง พวกเขาจึงฉวยโอกาสในช่วงที่ยังใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ ระบายความทุกข์จากการไร้อิสรภาพออกมาอย่างเต็มที่
ลู่เจี๋ยลวี่ไม่รู้ความคิดของพวกเขาเลย หากรู้เข้า เกรงว่าในอนาคตคงไม่ใช่แค่ไม่อยากคุยด้วย แต่คงไม่อยากเจอหน้าด้วยซ้ำ พวกนายเจ็บปวดในใจ ก็เลยคิดจะลากคนอื่นลงน้ำไปด้วยอย่างนั้นสินะ ฝันไปเถอะ
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเงียบลง ลู่เจี๋ยลวี่จึงเอ่ยชวน “วันนี้อยู่กินข้าวที่บ้านฉันกันเถอะ ถือว่าได้รวมตัวกันนาน ๆ ครั้ง เพราะหลังจากนี้คงไม่ได้เจอกันง่าย ๆ แล้ว”
“ทำไมเหรอรุ่นพี่ จู่ ๆ ถึงพูดแบบนี้”
“คฤหาสน์ตระกูลอยู่ไกลจากโรงเรียนใหม่เกินไป ฉันเลยตั้งใจจะย้ายไปอยู่คฤหาสน์แถวโรงเรียนแทน”
จั่วเจิงหย่วนพูดเสริมอย่างสบาย ๆ “ฉันด้วย พ่อฉันบอกว่าต้องพึ่งพาตัวเอง ต้องแสดงให้สมกับเป็นลูกหลานทหาร เลยไม่ให้ฉันนั่งรถไปโรงเรียนอีก จากนี้ฉันคงต้องย้ายไปอยู่บ้านพักครอบครัวทหารแถวนั้น”
“ไม่ใช่มั้ง คุณลุงจั่วโหดขนาดนั้นเลยเหรอ บ้านพักที่ว่าเป็นบ้านพักที่จัดสรรให้คุณปู่จั่วใช่ไหม แล้วจะปล่อยให้นายไปอยู่คนเดียวจริง ๆ เหรอ”
“ก็ไม่ถึงกับคนเดียวหรอก คุณปู่ไม่วางใจ เลยจะย้ายไปอยู่ด้วย”
สวีกว่างเซิงยกนิ้วโป้งขึ้น “เยี่ยมเลย ต่อไปพวกเราจะออกไปหานายเอง ผมเกรงบารมีของคุณปู่จั่วจริง ๆ”
จั่วเจิงหย่วนย่อมรู้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นวันนี้ทุกคนก็คงไม่มารวมตัวกันที่บ้านตระกูลเว่ยหรอก
“คุณหนูคะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว คุณหนูและคุณชายทุกท่านเชิญรับประทานอาหารได้ค่ะ”
“เชิญค่ะ คุณชายทุกท่าน”
หลังรับประทานอาหารเสร็จและพูดคุยกันอีกพักใหญ่ เมื่อส่งแขกทั้งหลายกลับไปแล้ว ลู่เจี๋ยลวี่ก็หันไปพูดกับหลัวต๋าว่า “ลุงหลัว ไปคุยกันที่ห้องหนังสือหน่อยค่ะ”
“ได้ครับ คุณหนู”
เมื่อเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว ลู่เจี๋ยลวี่ใช้จิตรับรู้ตรวจสอบรอบด้านก่อนจะเอ่ยถาม
“วันนี้ท่าทีของฟู่จู๋ลั่งที่มีต่อฉันดูแปลก ๆ แถมยังพูดกำกวมเกินไป ช่วงนี้ตระกูลฟู่เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่า”
หลัวต๋าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เคยได้ยินว่าตระกูลฟู่มีปัญหาใหญ่อะไรนะครับ บริษัทก็ยังดำเนินงานได้ดี”
“ได้ยินมาว่าในการประชุมภายในบริษัทเมื่อไม่นานมานี้ ยังมีการอนุมัติแผนงานหลายอย่าง หรือว่าจะมีแผนใหญ่บางอย่าง”
ลู่เจี๋ยลวี่ส่ายหน้า “ถ้ามีแผนใหญ่จริง วงการธุรกิจคงไม่เงียบขนาดนี้ แม้แต่ช่องข่าวการเงินก็น่าจะพูดถึง อีกอย่างแด๊ดดี้ก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้เลย”
แม้อายุของเธอจะยังน้อย แต่เรื่องสำคัญในแวดวงธุรกิจ พ่อเว่ยก็มักเลือกเรื่องสำคัญมาเล่าให้เธอฟังอยู่เสมอ
“ถ้าไม่ใช่เรื่องธุรกิจ งั้นจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือเปล่าครับ”
“เรื่องส่วนตัวเหรอ” หลัวต๋าพึมพำคำนี้ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที “จริงด้วย ก่อนหน้านี้มีข่าวลืออยู่เรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกันหรือเปล่า”
“ข่าวลืออะไร”
“ได้ยินว่าข้างกายประธานกรรมการฟู่จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัว หน้าตาคล้ายเขาราวเจ็ดส่วน อายุมากกว่าคุณชายฟู่ประมาณเจ็ดปี เขาว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องสายรอง”
ลู่เจี๋ยลวี่เลิกคิ้ว “ตอนหนุ่ม ๆ ประธานกรรมการฟู่กับคุณนายฟู่ ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ครับ ได้ยินว่าประธานฟู่มีคนที่รักจริง แต่ถูกครอบครัวกีดกันจนต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับคุณนายฟู่คนปัจจุบัน เพราะเรื่องนี้เขาเลยไปอยู่ต่างประเทศหลายปี”
พูดมาถึงตรงนี้ หลัวต๋าก็เสริมอีกประโยค “ลูกพี่ลูกน้องสายรองคนนั้นอาศัยอยู่ต่างประเทศมาตลอด เพิ่งกลับประเทศได้ไม่นาน”
ลู่เจี๋ยลวี่หัวเราะเยาะในใจ ที่แท้ก็คิดจะเพิ่มน้ำหนักต่อรองให้ตัวเองนี่เอง เธอมองหลัวต๋าที่สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนจะยิ้มออกมา คนคนนี้ก็มีฝีมือจริง ๆ ไม่รู้ว่าพ่อไปหาตัวมาจากที่ไหน
“เข้าใจแล้ว เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ขอบคุณลุงหลัวที่ช่วยไขข้อข้องใจ”
หลัวต๋ายิ้ม “คุณหนูเกรงใจเกินไปครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ผมขอตัวก่อนนะครับ”
“ลุงหลัวไปทำงานเถอะ ฉันจะอ่านหนังสืออีกหน่อย แล้วก็คงเข้านอน”
“ได้ครับ คุณหนู ราตรีสวัสดิ์ครับ”
เขายังมีเรื่องต้องจัดการอยู่จริง ๆ โดยเฉพาะการเตรียมแผนย้ายบ้านในวันพรุ่งนี้ อย่างน้อยก็ต้องวางแผนคร่าว ๆ เอาไว้ก่อน แม้เรื่องย้ายบ้านจะเป็นเพียงข้ออ้างของคุณหนู แต่ในฐานะพ่อบ้าน สิ่งที่เขาควรทำก็ต้องทำให้ครบ เพราะความห่างเหินไม่ควรเริ่มต้นจากรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้
ค่ำคืนเดียวกันนี้ บางคนนอนหลับอย่างสงบ ขณะที่บางคนกลับนอนดึกยิ่งกว่าหมา
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อ ลู่เจี๋ยลวี่ ตื่นขึ้น คฤหาสน์สไตล์ปราสาทที่กำลังหลับใหลก็เหมือนจะตื่นขึ้นพร้อมกับเธอ
ที่นี่แม้จะเรียกว่าคฤหาสน์ตระกูล แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะคฤหาสน์ตระกูลเดิมเคยเป็นเรือนใหญ่ห้าหลังต่อเนื่องกัน ต่อมาหลังผ่านช่วงเวลาพิเศษและเปิดประเทศอีกครั้ง ตัวอาคารเสียหายหนักเกินกว่าจะซ่อมแซมได้ จึงซื้อที่ดินผืนใหม่แล้วสร้างขึ้นมาใหม่
ส่วนคฤหาสน์ตระกูลเดิมหลังจากบูรณะเสร็จ ก็ถูกใช้เป็นศาลบรรพชน เว้นแต่ช่วงไหว้บรรพบุรุษประจำปี แทบไม่มีใครไปพักอาศัยที่นั่น
หลังรับประทานอาหารเช้า ขณะที่หลัวต๋ามาส่งเธอออกจากบ้าน เขาก็กำชับว่า “คุณหนูครับ วันนี้คฤหาสน์ใกล้เขตโรงเรียนจะทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย หลังเลิกเรียนคุณหนูสามารถกลับไปที่นั่นได้เลย”
ลู่เจี๋ยลวี่พยักหน้า “เป็นหลังเล็กใช่ไหม”
“ใช่ครับ เพราะคำนึงว่ามีเพียงคุณหนูคนเดียวที่พักอาศัย จึงเลือกหลังเล็กไว้เป็นพิเศษ”
“คิดรอบคอบดี ต่อจากนี้ช่วงที่ฉันเรียนหนังสือ ฉันจะพักอยู่ที่นั่น”