จั่วเจิงหย่วนทำหน้าเหมือนคนทุกข์ใจ "ก็เพราะผมเป็นคนนอกคนเดียวที่ไม่เคยเข้าไปพัวพันไงล่ะ พอพวกเขามีเรื่องอะไร ก็ชอบลากผมไปเป็นถังขยะรับอารมณ์"
"ผมรับรองได้เลยว่า ต่อให้เป็นคนในเหตุการณ์เอง ก็ยังรู้เรื่องวงในไม่มากเท่าผมหรอก ก็เพราะผมไม่มีเจตนาร้าย ไม่อย่างนั้นรับรองได้เลยว่าจะยิ่งทำให้เรื่องวุ่นวายของพวกเขาเละเทะยิ่งกว่าเดิม"
แน่นอนว่า นั่นก็เป็นเพียงคำพูดประชดเท่านั้น เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นคนไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่อย่างนั้นทุกคนคงไม่มาหาเขาเพื่อระบายความในใจ
"เอาล่ะ ต่อไปก็ไม่ต้องสนใจข่าวของพวกเขาแล้ว"
แต่เรื่องที่เธอตั้งใจจะทำ ก็เริ่มลงมือได้แล้ว แน่นอนว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นการสอบ
เพราะเข้าสู่ช่วงสอบปลายภาคแล้ว อีกทั้งเธอยังเรียนสาขาวัสดุศาสตร์เป็นวิชาโท จึงยิ่งยุ่งกว่านักศึกษาคนอื่นหลายเท่า
จั่วเจิงหย่วนมองเธอด้วยความปวดใจ "เธอเรียนหนังสือแบบนี้มาตลอดเลยหรือ? ยุ่งขนาดนี้ รับไหวจริง ๆ เหรอ"
เมื่อก่อนเขารู้แค่ว่าแฟนของตัวเองยุ่งมาก แต่ไม่เคยรู้ว่าต้องยุ่งถึงขนาดนี้ หลังจากสงสารแล้ว ในใจก็กลับรู้สึกดีขึ้นมา
ทั้งที่ยุ่งขนาดนี้ เธอยังแบ่งเวลามาคุยกับเขาได้ แสดงว่าเขาต้องเป็นคนสำคัญที่สุดของเธอแน่นอน
ลู่เจี๋ยลวี่มองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของเขา แม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังดีใจเรื่องอะไร แต่เธอรู้ว่าควรตอบอย่างไรเขาถึงจะยิ่งมีความสุข "วางใจเถอะ ถึงจะยุ่งแค่ไหน เวลาคุยโทรศัพท์กับนาย ฉันก็ยังมี"
"ฮ่า ๆ ผมวางใจอยู่แล้ว วางใจมาตลอด" เพียงแต่ตอนนี้วางใจมากกว่าเดิมเท่านั้น
"พรุ่งนี้ช่วงเช้าฉันก็สอบเสร็จแล้ว ตอนบ่ายพวกเรากลับกันเลย จะได้ทันให้นายกรอกใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัยพอดี"
จั่วเจิงหย่วนเบะปาก การเลือกมหาวิทยาลัยมีอะไรให้น่าปวดหัวกัน ตัวเลือกอันดับหนึ่งก็เป็นมหาวิทยาลัยกลาโหม อันดับสองก็เลือกสาขาวัสดุศาสตร์ของมหาวิทยาลัยนี้ ส่วนอันดับถัด ๆ ไปก็เลือกที่นี่ทั้งหมดก็พอแล้ว
แค่มีโทรศัพท์มือถือที่ต่ออินเทอร์เน็ตได้ก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่พอกลับไป เขาก็จะไม่ได้เจอเธอตลอดเวลาอีก
หึ แต่ละคนล้วนชอบสร้างปัญหาให้เขาเสียจริง
แต่ถ้าไม่กลับไป ต่อให้คนอื่นไม่ว่าอะไร แค่ทางแฟนของเขาก็ไม่มีทางยอมอยู่แล้ว
เฮ้อ!
แฟนของเขามุ่งมั่นกับหน้าที่การงาน ยิ่งกว่าที่ตัวเขามุ่งมั่นเสียอีก
ลู่เจี๋ยลวี่ไม่มีเวลาจะปลอบใจความน้อยใจเล็ก ๆ ของเขา หลังจากกลับไป วันรุ่งขึ้นเธอก็พาเขาไปกรอกใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัย เสร็จแล้วก็ตรงไปบริษัททันที
เธอเริ่มจัดตั้งมูลนิธิต่อต้านการกลั่นแกล้งในโรงเรียน เพื่อใช้ในการรณรงค์ต่อต้านการกลั่นแกล้ง ให้ความช่วยเหลือทางกฎหมาย ฟื้นฟูสภาพจิตใจของผู้เสียหาย และดำเนินงานด้านอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
ดังนั้น พนักงานของเว่ยซื่อจึงรู้กันว่า เป้าหมายในการปรับปรุงงานของว่าที่ผู้สืบทอดครั้งนี้อยู่ที่ฝ่ายกิจกรรมการกุศลภายนอกบริษัท อย่างมากก็ลามไปถึงฝ่ายประชาสัมพันธ์ทั้งแผนก ส่วนแผนกอื่นต่างก็โล่งอกกันถ้วนหน้า
ขอแค่คนซวยไม่ใช่ตัวเองก็พอ
อีกอย่าง ถ้าทำออกมาดี ก็ยังเป็นโอกาสสร้างชื่อเสียงให้บริษัทอย่างเต็มที่อีกด้วย
นอกจากพนักงานภายในจะมีความคิดเห็นกันบ้างแล้ว คนภายนอกกลับไม่ได้สนใจนัก เพราะเว่ยซื่อเป็นกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ การให้ความสำคัญกับงานการกุศลก็เป็นสิ่งที่ทำมาโดยตลอดหลังจากบริษัทเติบโตขึ้น
ครั้งนี้ก็แค่เพิ่มโครงการย่อยขึ้นมาอีกโครงการเท่านั้น แม้แต่ผู้ถือหุ้นยังไม่ได้ใส่ใจ เพราะทุกปีบริษัทก็กันกำไรส่วนหนึ่งไว้ทำงานการกุศลอยู่แล้ว เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเข้ามาแทรกแซง
ยิ่งไปกว่านั้น อย่างไรเสียก็เป็นการทำความดี ยังไม่นับเรื่องบุญกุศล แค่การได้รับการยอมรับจากสังคมและนโยบายสนับสนุนจากภาครัฐ การลงทุนแบบนี้ก็ไม่ถือว่าขาดทุนแล้ว
คนในวงการธุรกิจอาจไม่สนใจ แต่ประชาชนสนใจ
สามปีต่อมา ฤดูแห่งการสำเร็จการศึกษาก็มาถึงอีกครั้ง ไม่รู้เพราะเหตุใด โรงเรียนเอกชนชั้นสูงแห่งนั้นจึงกลายเป็นกระแสโด่งดังไปด้วย
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกสุดหรู หลักสูตรการเรียนการสอนระดับสูง หน้าตาและฐานะของนักเรียน หรือวิถีชีวิตแบบชนชั้นสูง ล้วนดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมาก
สิ่งเหล่านั้นเดิมทีถือเป็นภาพลักษณ์ด้านบวก แต่เมื่อมีคนขุดคุ้ยลึกลงไป กฎที่ซ่อนอยู่ภายในโรงเรียนก็เริ่มถูกเปิดเผย รวมถึงมีผู้ใช้กระแสนี้ออกมาเปิดโปงว่าตัวเองเคยถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียน
โดยเฉพาะเมื่อความจริงปรากฏว่า การกลั่นแกล้งไม่ได้เกิดขึ้นเพียงหนึ่งหรือสองกรณี ไม่ได้มีเพียงคนบางกลุ่มเข้าร่วม แต่แทบเป็นทั้งโรงเรียนที่มีส่วนร่วม ทำให้ภาพฝันของชาวเน็ตพังทลายลงในทันที
ชั่วขณะเดียว คำว่า "ทำลายค่านิยม" "แหล่งเพาะอาชญากร" "ศูนย์รวมคนชอบกลั่นแกล้ง" และคำอื่น ๆ ก็เข้ามาแทนที่ภาพลักษณ์อันสวยหรูที่เคยมี
ในเวลาเดียวกัน ข่าวที่ว่าบุตรสาวของประธานเว่ยซื่อก็เรียนอยู่โรงเรียนแห่งนี้เช่นกัน ก็แพร่สะพัดไปทั่ว จนผู้คนอดสงสัยไม่ได้ว่ามีใครบางคนกำลังใช้เธอเป็นโล่กำบัง
หยางหลินถือแท็บเล็ตมาเคาะประตูห้องทำงานของลู่เจี๋ยลวี่ "คุณหนูครับ นี่คือกระแสข่าวบนอินเทอร์เน็ต ตอนนี้เริ่มส่งผลกระทบต่อสินค้าของเว่ยซื่อแล้ว พวกเราควรโต้กลับหรือยังครับ"
ลู่เจี๋ยลวี่ไม่ได้กังวลกับเรื่องนี้เลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความพยายามของเธอไม่สูญเปล่าแน่นอน
"ได้ประชาสัมพันธ์ฟรีแบบนี้ ทำไมจะต้องปฏิเสธล่ะ ให้คนคอยติดตามไว้ตลอด พอประเด็นนี้ขึ้นอันดับกระแสค้นหายอดนิยมเมื่อไร ค่อยออกมาชี้แจง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือจับหนูที่ซ่อนอยู่ในท่อระบายน้ำตัวนั้นให้ได้"
"ครับ คุณหนู ผมจะรีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้"
"ไปเถอะ แล้วก็บอกทุกคนด้วยว่า หลังผ่านวิกฤตครั้งนี้ จะมีโบนัสให้"
"คุณหนูยอดเยี่ยมจริง ๆ ครับ ผมขอขอบคุณแทนทุกคน"
หลังส่งหยางหลินออกไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจากจั่วเจิงหย่วน
ตลอดสามปีที่ผ่านมา คนหนึ่งใช้ชีวิตในโรงเรียนนายร้อยราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก ส่วนอีกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนและทำงานอย่างหนัก
ตอนนี้ลู่เจี๋ยลวี่เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว และสอบติดระดับบัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัยเดิมสำเร็จ ขณะที่จั่วเจิงหย่วนกำลังลงพื้นที่ปฏิบัติงานระดับพื้นฐาน เพื่อนำทฤษฎีมาประยุกต์ใช้กับการปฏิบัติและเก็บเกี่ยวประสบการณ์
พอมีโอกาสติดต่อกับโลกภายนอก เขาจึงรีบโทรหาเธอทันที แต่ประโยคแรกหลังรับสายกลับทำให้ลู่เจี๋ยลวี่ประหลาดใจ
"อาหย่วน นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง หน่วยของนายให้ใช้อินเทอร์เน็ตด้วยหรือ"
แม้จั่วเจิงหย่วนจะร้อนใจ แต่เมื่อได้ยินคำถามของคู่หมั้น เขาก็ยังอดทนตอบสั้น ๆ ก่อน "วันนี้มีเพื่อนร่วมหน่วยลาพัก ออกไปข้างนอกมาครับ"
"เขารู้เรื่องของพวกเราอยู่แล้ว พอเห็นข่าวในอินเทอร์เน็ตก็รีบกลับมาบอกผมทันที"
"อาลวี่ ทางเธอเป็นยังไงบ้าง มีอะไรที่ผมช่วยได้ไหม หรือจะให้ผมลากับอาจารย์ผู้บังคับกองร้อย แล้วขึ้นอินเทอร์เน็ตไปอธิบายความจริง"
ลู่เจี๋ยลวี่รู้สึกอบอุ่นใจกับความห่วงใยของคู่หมั้น ไม่ว่าเธอจะต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ การที่อีกฝ่ายใส่ใจ ย่อมดีกว่าไม่ใส่ใจ อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าสายตาในการเลือกคนของเธอไม่ผิด
"ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา วางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจะหารือกับคนอื่นแล้วจัดการเอง ส่วนนายก็ไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของฉัน บอดี้การ์ดของเว่ยซื่อไม่ใช่พวกไร้ฝีมือ"
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีวิธีรักษาชีวิตอีกมาก หากมีใครไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...
หึ
เธอเพียงไม่อยากก่อเรื่อง ไม่ได้หมายความว่าจะกลัวเรื่อง
ตราบใดที่เธอต้องการ บางคนหายไป ก็คือหายไปจากโลกนี้จริง ๆ
"ได้ เธอมีจังหวะการทำงานของเธอ ผมจะไม่สร้างปัญหาให้ แต่การจับตัวคนบงการอยู่เบื้องหลัง เป็นหน้าที่ของคู่หมั้นอย่างผม"
"แน่นอน ฉันไม่ห้ามนายเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามหรอก"
"ไม่ใช่วีรบุรุษช่วยสาวงาม แต่เป็นขุนนางประจบสอพลอที่ภักดีต่อเจ้านาย"
คำพูดล้อเลียนตัวเองของเขาทำให้ลู่เจี๋ยลวี่หัวเราะลั่น "ได้ งั้นเจ้าขุนนางประจบก็ไปทำงานเถอะ นายเหนือหัวกำลังรออยู่"