"เอ้อ อวิ๋นชู แกเดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป"
ซ่งเฉิงเหล่ยเรียกเธอไว้ "เรื่องที่ฉันคุยกับแกเมื่อวานซืน คิดดูหรือยังว่าเป็นยังไง?"
ซ่งอวิ๋นชูเอี้ยวตัวเล็กน้อย ใช้หางตามองเขาพลางขยับริมฝีปากแดงระเรื่อ
"พ่อคะ เรื่องอะไรเหรอ? ฉันจำไม่ได้แล้วค่ะ"
"เหอะ!"
ซ่งเฟยเฟยเบะปากเยาะเย้ย "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังลืมได้? แกล้งโง่เก่งจริงๆ! ก็เพิ่งจะฉีกหนังสือโอนสิทธิ์การหมั้นทิ้งไปหยกๆ”
ซ่งเฉิงเหล่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย "เฟยเฟย พ่อกำลังพูดเรื่องงานเป็นการอยู่นะ อย่าสอดขึ้นมา"
"ค่ะ" ซ่งเฟยเฟยยอมหุบปากลงอย่างขัดใจ
ซ่งเฉิงเหล่ยแกะมือเธอออก แล้วก้าวช้าๆ เข้าไปหาซ่งอวิ๋นชู ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มประจบเอาใจ
"อวิ๋นชูเอ๊ย พ่อบอกแกไปเมื่อวานซืนแล้ว แกคงจะโกรธจนลืมไป งั้นพ่อจะพูดอีกรอบนะ
ตอนนี้ทั่วประเทศกำลังรณรงค์และสนับสนุนให้เยาวชนที่มีความรู้ลงพื้นที่ชนบทเพื่อช่วยพัฒนาชาติ เขตเราก็ไม่เว้น
เยาวชนที่ยังไม่แต่งงาน ไม่มีงานทำ และอายุครบ 18 ปีทุกคนต้องตอบรับเสียงเรียกของชาติไปลำบากที่ชนบท ซึ่งเฟยเฟยน้องสาวแกก็มีชื่ออยู่ในนั้นด้วย
แต่แกก็รู้ว่าน้องถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก จะไปทนความลำบากที่นั่นได้ยังไง? พ่อกับแม่เลี้ยงเขาก็ไม่สบายใจที่จะให้เฟยเฟยไป เพราะเรื่องมันกะทันหัน งานในเมืองก็หาไม่ได้ในช่วงสั้นๆ นี้ เฟยเฟยเลยเหลือทางรอดเดียวคือต้องแต่งงานออกเรือนไป
อวิ๋นชู แกได้สืบทอดตำแหน่งงานจากตาแกแล้ว มีงานทำมั่นคง ไม่ต้องกังวลเรื่องต้องลงไปชนบท แกช่วยโอนสิทธิ์สัญญาหมั้นหมายระหว่างแกกับเยี่ยนไห่ชวนให้เฟยเฟยได้ไหม?"
ซ่งอวิ๋นชูฟังเขาพูดจนจบด้วยความอดทน ก่อนจะเลิกคิ้วถามกลับ
"แล้วเฟยเฟยไม่มีคู่หมั้นเหรอคะ? ถ้าฉันจำไม่ผิด คู่หมั้นของเธอคือลู่หยุนเช่อ ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องมาแย่งคู่หมั้นของฉันด้วยล่ะ?"
เธอถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ซ่งเฉิงเหล่ยพยายามอธิบายอย่างใจเย็นเป็นครั้งแรก
"ตระกูลลู่น่ะ พ่อไปถามมาแล้ว แต่หยุนเช่อกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของหน้าที่การงาน เขาไม่อยากแต่งงานเร็วขนาดนี้ แถมยังบอกว่าถึงเฟยเฟยจะลงไปชนบทก็ไม่เป็นไร รอให้หน้าที่การงานเขามั่นคงก่อนค่อยแต่งงานแล้วย้ายตามไปอยู่ที่ค่ายทหารด้วยกันก็ได้ แต่เฟยเฟยน่ะไม่อยากไปชนบทแม้แต่วันเดียว พ่อก็เลยคิดแบบนี้ ในเมื่อแกมีงานทำ ไม่ต้องกังวลเรื่องชนบท และยังไม่ต้องรีบแต่งงาน ก็แค่สลับกับเฟยเฟยหน่อย แกไปแต่งกับลู่หยุนเช่อ เป็นยังไง? เฟยเฟยเขาก็เห็นดีด้วยนะ"
"เหอะๆ!!! ที่แท้ก็คือการสลับคู่แต่งงานสินะคะ" ซ่งอวิ๋นชูมองดูสองพ่อลูกที่เต็มไปด้วยความหวังตรงหน้า แล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
"ฉันขอยืนยันคำเดิมค่ะ ไม่ตกลง ความสัมพันธ์ของฉันกับเฟยเฟยไม่ได้ดีขนาดนั้น ทำไมฉันต้องเสียสละชีวิตแต่งงานเพื่อเธอด้วย? เธอจะไปลำบากที่ชนบทหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า? ตระกูลลู่พูดถูกแล้วล่ะค่ะ ขอแค่หน้าที่การงานเขามั่นคง ต่อให้เฟยเฟยไปชนบทเขาก็ใช้สิทธิ์สมรสทหารดึงตัวกลับมาได้อยู่ดี มันก็แค่เรื่องของเวลา อดทนรอหน่อยสิคะ"
ซ่งเฟยเฟยมองซ่งอวิ๋นชูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต
"พี่คะ อย่าให้มันมากไปนักนะ พ่อมาปรึกษาเนี่ยถือว่าให้เกียรติพี่มากแล้ว ถ้าพี่ไม่ยอมสลับคู่ ฉันก็มีวิธีทำให้เยี่ยนไห่ชวนยกเลิกการหมั้นอยู่ดี! อยากจะแต่งกับเขางั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!"
ซ่งเฉิงเหล่ยตวาด "เฟยเฟย! หุบปาก! ผู้ใหญ่คุยกันเด็กอย่าสอด! สัญญาหมั้นหมายนี้คุณปู่ยกให้อวิ๋นชู แกจะมาป่วนอะไร!"
เขาหันกลับมาพูดกับซ่งอวิ๋นชูอีกครั้ง "อวิ๋นชู เฟยเฟยเขายังเด็กไม่รู้จักความ พูดจาไม่เข้าหู แกจะไปถือสาเขาทำไม? เรื่องที่กักบริเวณแกเมื่อวาน พ่อใจร้อนไปหน่อย อย่าโกรธเลยนะ ถือว่าเห็นแก่หน้าพ่อ ยกโทษให้น้องสักครั้งเถอะ"
เฮ้อ!
ซ่งอวิ๋นชูถอนหายใจยาว เห็นได้ชัดว่าพ่อคนนี้รักซ่งเฟยเฟยจริงๆ ปกป้องทุกฝีก้าว ในนิยายเขียนไว้ว่าเขาประเคนให้ทุกอย่างแม้แต่ดวงดาวก็หามาให้ รักลูกติดมากกว่าเจ้าของร่างเดิมที่เป็นลูกในไส้เป็นร้อยเท่า ไม่ใช่เรื่องโกหกเลย
ซ่งอวิ๋นชูยกยิ้มมุมปาก "เห็นแก่หน้าพ่อเหรอคะ? พ่อคะ ในสายตาฉัน พ่อยังเหลือ 'หน้า' ให้เห็นอยู่อีกเหรอ? พ่อหย่ากับแม่หนูได้แค่เดือนเดียวก็แต่งงานใหม่ทันที เฟยเฟยกับหลิงอวี่หน้าตาถอดแบบมาจากพ่อเปี๊ยบ ขนาดคนตาบอดยังดูออกเลยว่าคนหนึ่งคือผลิตผลก่อนแต่ง อีกคนคือผลิตผลในระหว่างแต่งงาน พ่อทำแบบนี้ไม่อายแม่หนูบ้างเหรอคะ? ตอนพ่อตกอับ แม่ยอมลำบากตรากตรำคอยดูแลปรนนิบัติพ่อทุกอย่าง พอรวยแล้วพ่อก็ถีบหัวส่ง แม่แต่งกับพ่อมาไม่เคยเสวยสุขแม้แต่วันเดียว ตอนนี้ยังต้องไปลำบากอยู่ในวัดชีอีก! ในสายตาพ่อมีแต่ลูกติดสองคนของเมียใหม่ ประคบประหงมจนไม่รู้จักโต ส่วนฉันพ่อก็โยนไปให้ปู่กับย่าทิ้งๆ ขว้างๆ มาตอนนี้ยังคิดจะเอาเรื่องแต่งงานของฉันไปประเคนให้เฟยเฟยอีก พ่อไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอคะ?"
คนขี้เหร่หวังเด็ดดอกฟ้า—ฝันหวานไปเถอะ!
"เฮ้อ!" ซ่งเฉิงเหล่ยแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย "ลูกเอ๊ย พ่อรู้ว่าแกโกรธแค้นพ่อเรื่องที่หย่ากับแม่แก แต่นี่มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ พูดไปแกก็ไม่เข้าใจหรอก ที่ส่งแกไปอยู่บ้านปู่ย่ามันก็มีเหตุผล เพราะอยู่ที่บ้านแกทะเลาะกับเฟยเฟยและหลิงอวี่ทุกวัน แกตัวเล็กกว่าก็บาดเจ็บตลอด หลิงอวี่เป็นเด็กผู้ชายลงไม้ลงมือหนักเบาไม่เป็น พ่อเห็นแล้วจะไม่ปวดใจได้ยังไง? แกก็เป็นลูกสาวพ่อเหมือนกันนะ ถึงปู่กับย่าจะอยู่เมืองเล็กๆ แต่พ่อก็ส่งเงินค่าเลี้ยงดูไปให้ทุกเดือน แกไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายหรอกเหรอ? แถมคุณปู่ยังหมั้นหมายแกกับตระกูลดีๆ แบบนี้ นี่แหละที่เขาว่า 'เสียม้าเพื่อได้โชค' (เรื่องร้ายกลายเป็นดี)"
เหอะ!!!
เสียม้าเพื่อได้โชค?
ซ่งอวิ๋นชูแทบจะพูดไม่ออก นี่มันพวกฝีปากลื่นไหล กลับดำเป็นขาว ชี้ม้าเป็นกวางชัดๆ! ไอ้เรื่องทิ้งลูกทิ้งเมียนี่ กลับถูกเขาพูดซะดูเป็นความหวังดีที่ผ่านการคิดคำนวณมาอย่างดี! แถมยังบอกว่าเป็นคู่ครองที่ดีอีก? แต่งกับเยี่ยนไห่ชวนเนี่ยนะ มันดีตรงไหน?! ซ่งอวิ๋นชูรู้สึกขุ่นมัวในใจ ซ่งเฟยเฟยต้องพูดอะไรบางอย่างกับคนในบ้านแน่ๆ พ่อถึงได้พูดแบบนี้ เพราะในชาติที่แล้ว ก่อนแต่งงานไม่มีใครชมว่าเธอแต่งได้ดีเลย มีแต่คนบอกว่าเฟยเฟยแต่งได้ดี เพราะตระกูลลู่เป็นทหารมาสามรุ่น ไม่ถึงกับเป็นวีรบุรุษผู้เสียสละทั้งตระกูล แต่ก็เป็นเสาหลักของชาติ แต่หลังจากที่ร่างเดิมแต่งกับเยี่ยนไห่ชวนแล้ว ชีวิตมีความสุขจริงหรือ?
ความขมขื่นนั้นมีเพียงเจ้าของร่างเดิมเท่านั้นที่ซึ้งถึงใจ เยี่ยนไห่ชวนเป็นลูกชายคนเดียวของบิ๊กบอสในเทียนจิน มีพี่สาวหนึ่งคน เขาถูกครอบครัวตามใจจนเสียคน แม้แต่ขวดน้ำมันล้มในบ้านเขาก็ไม่คิดจะช่วยหยิบยก งานบ้านไม่หยิบจับ ลูกเต้าไม่ดูแล ร่างเดิมแต่งเข้าไปแม้ภายนอกจะดูสง่างาม มีหน้ามีตาและน่าภูมิใจ ใครๆ ก็ต่างเรียกเธอว่านายหญิงน้อยตระกูลเยี่ยนอย่างนั้นอย่างนี้
"เธอเป็นสะใภ้ที่ได้รับความเอ็นดูที่สุดในตระกูลเยี่ยน เป็นผู้หญิงที่มีบุญวาสนาที่สุด"
ความจริงคือ เธอเป็นเหมือนคนใช้ในบ้าน ทุกวันถ้าไม่ทำความสะอาดก็ต้องหุงหาอาหาร ปรนนิบัติรับใช้คนทั้งบ้าน
แม่สามีและพี่สาวสามีก็มีนิสัยจู้จี้ขี้บ่นและร้ายกาจ พี่สาวสามียังขยันหอบลูกจูงหลานกลับมากินข้าวบ้านแม่บ่อยๆ...
ร่างเดิมยุ่งจนหัวหมุนแต่ก็ยังถูกแม่สามีดุด่าเสมอ ปีสองปีอาจจะทนได้ แต่พอนานวันเข้า ร่างเดิมก็เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
เยี่ยนไห่ชวนนอกจากจะมีนิสัยชายเป็นใหญ่แล้ว ยังเป็นพวก "ลูกแหง่" ฟังแต่แม่ ที่ร้ายที่สุดคือเขาเป็นพวกเจ้าชู้ประตูดิน มักจะมีผู้หญิงมาส่งสายตาให้ตลอด แถมยังมี "รักแรก" (แสงจันทร์ขาว) ที่ฝังใจไม่ลืมอีกต่างหาก!
ร่างเดิมต้องกล้ำกลืนฝืนทน... ต่อหน้าคนอื่นต้องปั้นหน้ายิ้ม แต่พอกลับเข้าบ้านกลับเจอแต่เรื่องวุ่นวาย หลังยุคปฏิรูปเปิดประเทศ เยี่ยนไห่ชวนยิ่งทำตัวเปิดเผยขึ้น ภายใต้การให้ท้ายของแม่สามี เขาแอบเลี้ยงดูรักแรกและรับเลี้ยงลูกนอกสมรส...
ร่างเดิมในวัยเพียง 61 ปีก็ป่วยหนักและสิ้นลมหายใจที่โรงพยาบาล ก่อนเธอตาย เยี่ยนไห่ชวนยังไปฉลองวันเกิดให้รักแรกอยู่เลย แม้แต่วาระสุดท้ายเธอก็ไม่ได้เห็นหน้าเขา
ซ่งอวิ๋นชูเป็นคนรักความสะอาดในเรื่องชีวิตคู่ เธอไม่ได้คิดจะแต่งกับเยี่ยนไห่ชวนอยู่แล้ว ผู้ชายขยะแบบนี้ ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ แต่ถึงเธอจะไม่เอา ก็ใช่ว่าจะยอมยกให้ซ่งเฟยเฟยง่ายๆ ยังไงก็ต้องใช้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์บางอย่างกลับมา
ต่อให้ซ่งเฟยเฟยกลับชาติมาเกิดแล้วยังไง? เธอก็มาจากศตวรรษใหม่เหมือนกัน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชาตินี้พวกเธอต้องได้เห็นดีกัน!
เมื่อซ่งอวิ๋นชูมีแผนการในใจแล้ว เธอก็ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับซ่งเฉิงเหล่ยอีก สุภาษิตโบราณว่าไว้ "สามัคคีนำพาโชคลาภ"!
"พ่อคะ ถ้าพ่อไม่พูด ฉันคงไม่รู้ว่าพ่อมีความหวังดีขนาดนี้ ที่แท้ที่ให้ฉันย้ายไปบ้านปู่ก็เพราะหวังดีกับฉันนี่เอง? ฉันนึกว่าพ่อเห็นฉันขวางหูขวางตาซะอีก เที่ยงแล้ว ได้เวลากินข้าวแล้วล่ะค่ะ กินเสร็จแล้วค่อยคุยกันใหม่"
เธอรีบเดินออกจากห้องไปทันที
ซ่งอวิ๋นชูเพิ่งเดินเข้าห้องอาหาร ก็เห็น หูหลี่ฮวา และ ซ่งหลิงอวี่ นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและจ้องมองมาที่เธอ
เธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับดอกไม้ผลิ
"อ้าว? พวกลูกติดก็อยู่กันพร้อมหน้าเลยเหรอเนี่ย!"
จบตอน 3