บทที่ 218: เหลวไหลสิ้นดี!
คุณเหอหันไปมองเจียงเซี่ย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะต้องมองซ้ำอีกครั้ง...เหตุผลง่ายๆ ก็คือเจียงเซี่ยงดงามเกินไปจริงๆ งามจนเขาไม่อาจละสายตาได้!
“ห้าพันตัวครับ” น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างของเขาพลันอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
เจียงเซี่ยหันไปปรึกษาสามีของเธอด้วยน้ำเสียงปกติ “ห้าพันตัว กระชังของบ้านเราจะใส่พอไหมคะ”
โจวเฉิงเหล่ยตอบอย่างมั่นใจ “ถ้าเราเพิ่มกระชังใหม่อีกสักสองอันก็น่าจะพอดีครับ”
ในหัวของเวินหว่าน ความคิดทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้นมาทันที! เธอเจอความจริงแล้ว!
ครั้งนี้ต้องเป็นแผนการของเจียงเซี่ยที่ร่วมมือกับเจ้าของลูกปลาเพื่อมาหลอกเอาเงินจากครอบครัวของเธออย่างแน่นอน!
เจียงเซี่ยเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายและร้ายกาจมาแต่ไหนแต่ไร ครั้งก่อนก็แค่จดหมายฉบับเดียวก็สามารถพลิกสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือได้สำเร็จ ทำให้คนทั้งหมู่บ้านเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นคนทำร้ายเจียงเซี่ย และยังทำให้ตัวเธอเองต้องถูกทางการสอบสวนอีกด้วย
วินาทีนั้นเธอก็รู้ซึ้งแล้วว่าเจียงเซี่ยเป็นคนเลวที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนไม่มีอะไร!
ในเมื่อเจียงเซี่ยกล้าทำเรื่องไร้ความปรานีกับเธอก่อน ก็อย่าหาว่าเธอไม่เกรงใจแล้วกัน
เวินหว่านหันไปหาโจวเฉิงเหล่ยด้วยสีหน้าที่แสดงความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง “พี่โจวคะ พี่ก็เห็นแล้วว่ากระชังปลาของบ้านเราโดนพายุพัดไปจนหมด ในเมื่อกระชังของบ้านพี่สามารถรองรับลูกปลาห้าพันตัวนี้ได้ พี่จะกรุณาช่วยรับลูกปลาล็อตนี้ไว้ให้พวกเราเป็นการชั่วคราวก่อนจะได้ไหมคะ พอเราสร้างกระชังเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เราจะรีบมาย้ายลูกปลากลับไปเลี้ยงที่กระชังของเราทันทีค่ะ รับรองว่าจะไม่รบกวนพื้นที่ในกระชังของบ้านพี่นานแน่นอน แค่ไม่กี่วันเท่านั้นเองค่ะ!”
พูดจบ เวินหว่านก็หันไปส่งสายตาอ้อนวอนให้เจียงเซี่ย “พี่เสี่ยวเซี่ยคะ ได้ไหมคะ พวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านที่เห็นหน้ากันทุกวัน แถมพี่โจวยังเป็นทหารหาญผู้รับใช้ประชาชนอีกด้วย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ พี่คงไม่ใจร้ายขัดขวางไม่ให้พี่โจวช่วยเหลือพวกเราใช่ไหมคะ”
เจียงเซี่ยมองสบตาเธอแวบหนึ่ง ก็อ่านความคิดสกปรกที่ซ่อนอยู่หลังแววตาใสซื่อนั้นออกทะลุปรุโปร่ง เธอยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น “ไม่หรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำไมจะไม่ช่วยล่ะคะ คุณก็พูดเองว่าพวกเราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว! ฉันเชื่อเสมอว่าการทำความดีย่อมได้ดี! ในเมื่อคุณเอ่ยปากขอร้องมาขนาดนี้แล้ว ช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด...ถ้าอย่างนั้น ลูกปลาล็อตนี้พวกเราขอซื้อต่อให้คุณเลยก็แล้วกัน! ส่วนพวกคุณก็ไปจัดการสั่งซื้อล็อตใหม่ก็พอ! จะได้ไม่ต้องลำบากย้ายไปย้ายมาให้วุ่นวาย!”
จากนั้นเจียงเซี่ยก็หันไปพูดกับคุณเหอด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเห็นอกเห็นใจ “คุณเหอคะ การเดินทางมาส่งปลาเที่ยวหนึ่งก็คงจะลำบากแย่แล้ว ยิ่งไต้ฝุ่นเพิ่งจะผ่านไป คุณคงต้องฝ่าทั้งพายุทั้งคลื่นลมมาใช่ไหมคะ เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ ลูกปลาห้าพันตัวนี้ บ้านของฉันขอรับไว้เองทั้งหมด!”
โจวปิงเฉียงพอได้ยินประโยคที่ว่า ‘ทำดีได้ดี’ ของเจียงเซี่ยเข้า ก็รู้สึกใจกระตุกวูบอย่างประหลาด!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เวินหว่านก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ “คุณเหอคะ คุณได้ยินชัดแล้วใช่ไหมคะ! ฉันหาคนซื้อลูกปลาล็อตนี้ให้คุณได้แล้ว ก็คือเจียงเซี่ยกับพี่โจวนั่นเอง สองสามีภรรยาคู่นี้เป็นคนดีมีน้ำใจมาก! แบบนี้คุณก็ไม่ต้องขาดทุน ไม่ต้องเสียเที่ยวมาเปล่าๆ ทุกฝ่ายก็มีความสุขกันถ้วนหน้า ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ”
คุณเหอไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมฟังออกว่าเวินหว่านกำลังใช้หลักศีลธรรมมาบีบบังคับคนอื่นอยู่ พูดง่ายๆ ก็คือครอบครัวของตัวเองไม่อยากจะจ่ายค่าชดเชย ก็เลยคิดจะโยนภาระทั้งหมดไปให้ครอบครัวอื่นรับผิดชอบแทน!
เขาหันไปมองโจวเฉิงเหล่ย “สหายหญิงท่านนี้คือ...ของคุณหรือครับ”
“ภรรยาของผมเองครับ” โจวเฉิงเหล่ยตอบรับอย่างหนักแน่น
แล้วเขาก็ถือโอกาสแนะนำสมาชิกในครอบครัวที่มาด้วยกันให้คุณเหอได้รู้จัก ทั้งพ่อโจว แม่โจว และโจวเฉิงซิน
หลังจากที่ทุกคนได้ทักทายกันพอเป็นพิธีแล้ว คุณเหอก็เอ่ยชมขึ้นมาจากใจจริง “คุณกับภรรยานี่ดูมีลักษณะของคนที่เป็นคู่กันมากเลยนะครับ ที่จริงแล้วครอบครัวของคุณหน้าตาดีกันทั้งบ้านเลย!”
สองสามีภรรยาคู่นี้ช่างดูดีและเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก! ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าชาวประมงธรรมดาคู่หนึ่งจะหน้าตาดีได้ถึงเพียงนี้!
โจวเฉิงเหล่ยซึ่งปกติจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์ต่อหน้าคนนอก กลับเผลอยิ้มออกมาบางเบา เขาก้มลงมองเจียงเซี่ยแวบหนึ่งด้วยสายตาที่อ่อนโยน
ที่แท้ในสายตาของคนอื่น เขากับเจียงเซี่ยดูเหมาะสมกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ บางที...พวกเขาอาจจะเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาเพื่อกันและกันจริงๆ ก็ได้
เวินหว่านเหลือบมองเจียงเซี่ยด้วยหางตา ‘หน้าตาดีอย่างนั้นรึ ก็แค่ผิวขาวกว่าคนอื่นหน่อย รูปร่างดีกว่านิดหน่อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว’
‘คางของเธอก็ยังไม่แหลมเรียวเท่าของฉันเลย! จมูกก็ไม่โด่งเป็นสันเท่าของฉัน’
‘ก็มีแค่ดวงตากับริมฝีปากนั่นแหละที่ดูดีหน่อย มีดวงตาหงส์ที่สวยเฉี่ยวบาดใจ กับริมฝีปากรูปกระจับเล็กๆ ที่แดงระเรื่อเหมือนผลเชอร์รี่...’
‘ตากับปากสวย รูปร่างก็อวบอิ่มเย้ายวน เอวคอดกิ่ว ขาเรียวยาว รูปลักษณ์แบบนี้หากอยู่ในสมัยโบราณก็คือพวกนางจิ้งจอกที่เกิดมาเพื่อยั่วยวนบุรุษโดยเฉพาะ!’
เวินหว่านเคยเห็นผู้ชายมากหน้าหลายตาแอบลอบมองเจียงเซี่ยด้วยสายตาละห้อยหา และก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยินพวกผู้ชายในหมู่บ้านแอบนินทากันลับหลังว่าโจวเฉิงเหล่ยนั้นโชคดีเหลือเกินที่ได้ภรรยาทั้งสวยทั้งรูปร่างดี บ้านก็ร่ำรวย แถมยังดูอ่อนโยนและที่สำคัญคือช่วยส่งเสริมสามีอีกด้วย
เพียงแค่สามเดือนสั้นๆ ทุกคนก็ลืมไปหมดสิ้นแล้วว่าตอนแรกพวกเขาเคยหัวเราะเยาะโจวเฉิงเหล่ยที่ได้ภรรยามาเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจได้อย่างไร เคยหัวเราะเยาะที่เขาถูกสวมเขาได้อย่างไร!
ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ ขอเพียงแค่หน้าตาสวยงาม ก็มักจะได้รับการให้อภัยจากบุรุษเพศได้อย่างง่ายดาย!
เพราะผู้ชายเป็นสัตว์ที่ใช้ร่างกายส่วนล่างในการคิด และต่อให้เป็นคนอย่างโจวเฉิงเหล่ย ก็คงหนีไม่พ้นสัจธรรมข้อนี้!
เวินหว่านเม้มริมฝีปากแน่น แววตาฉายประกายดูถูกอย่างไม่ปิดบัง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “คุณเหอคะ ในเมื่อตอนนี้เจียงเซี่ยกับพี่โจวอาสาช่วยพวกเราซื้อลูกปลาห้าพันตัวของคุณแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่ต้องชดใช้อะไรแล้วใช่ไหมคะ!”
คุณเหอมองเวินหว่านด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดออกไปตรงๆ “ลูกปลาล็อตนี้ ผมไม่สามารถขายให้สหายโจวได้ ลูกปลาพวกนี้เป็นพวกคุณที่เป็นคนสั่ง ก็ควรจะเป็นพวกคุณที่ต้องรับผิดชอบ อย่าคิดจะปัดความรับผิดชอบของตัวเองไปให้คนอื่น”
ตอนที่โจวเฉิงเหล่ยมาสั่งลูกปลา เขาได้สั่งซื้อพร้อมกับกระชังและอวนล้อมแบบพิเศษ ซึ่งกระชังเหล่านั้นต้องนำเข้ามาจากประเทศหมู่เกาะ (ญี่ปุ่น) โดยเฉพาะ และเป็นกระชังที่ออกแบบมาเพื่อเลี้ยงปลาจานแดงโดยเฉพาะ พวกเขาตกลงกันไว้แล้วว่ารอให้กระชังมาถึงและติดตั้งเรียบร้อยแล้ว เขาถึงจะนำลูกปลามาส่งให้! แต่ตอนนี้กระชังที่พวกเขาสั่งยังมาไม่ถึง แล้วพวกเขาจะเอาอะไรมาเลี้ยงปลาจานแดงกันเล่า
เวินหว่านแสยะยิ้มในใจ...เห็นไหมล่ะ!
ในที่สุดหน้ากากของพวกมันก็หลุดออกมา!
“คุณเหอคะ ทำไมถึงขายให้พวกเขาไม่ได้ แต่กลับจะบังคับให้พวกเราต้องชดใช้เงินให้ได้ หรือว่าพวกคุณรู้จักกันมาก่อนแล้ว นี่พวกคุณร่วมมือกันวางแผนมาหลอกเงินบ้านเราใช่ไหมคะ!”
“มันจะเกินไปแล้วนะ! ลูกปลาพวกนี้บ้านเราไม่ขอรับไว้! และเงินชดใช้ก็อย่าหวังว่าจะได้จากเราไป! บ้านเราจะไม่จ่ายแม้แต่เฟินเดียว!”
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน!
ไม่ใช่แบบนั้นหรอกมั้ง
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
คุณเหอหัวเราะออกมาอย่างโมโหและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขามองไปที่เวินหว่านราวกับมองตัวประหลาด “คุณสติแตกไปแล้วหรือยังไง พวกเราไปร่วมมือกันหลอกเงินคุณตั้งแต่เมื่อไหร่! เห็นๆ กันอยู่ว่าพวกคุณเป็นคนโทรศัพท์มาสั่งปลาเองแท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นว่าผมกับสหายโจวร่วมมือกันหลอกคุณ หรือคุณจะบอกว่าพายุไต้ฝุ่นลูกเมื่อวานก็เป็นผมกับสหายโจวร่วมมือกันสร้างขึ้นมา บอกว่าพวกเราไปทำพิธีก่อพายุในทะเลเพื่อพัดกระชังบ้านคุณไปอย่างนั้นสิ!”
“มันเหลวไหลสิ้นดี! เหลวไหลอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน! ผมไม่เคยพบเคยเห็นคนแบบคุณมาก่อนในชีวิต! เป็นโจรแท้ๆ แต่กลับตะโกนให้คนจับโจร จิตใจสกปรก แล้วยังหน้าไม่อายอีก! เพียงเพื่อที่จะได้ไม่ต้องชดใช้เงิน ก็ถึงกับกล้าสาดน้ำสกปรกใส่คนที่กำลังจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือบ้านตัวเอง! ใจดำอำมหิตขนาดนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าลงกลางกบาลบ้างหรือไง”
โจวปิงเฉียงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “พอแล้ว! พอได้แล้ว! ผมจะชดใช้เอง! ผมจะชดใช้ให้หนึ่งพันหยวน!”
เวินหว่านเองก็เดือดดาลเช่นกัน “ชดใช้ไม่ได้นะคะ! เขาถูกฉันจับได้คาหนังคาเขาเลยโมโหกลบเกลื่อนต่างหาก! วันนั้นเจียงเซี่ยจงใจโทรศัพท์ต่อหน้าคุณอา! จงใจเปิดเผยเบอร์โทรศัพท์ของเขาเพื่อให้พวกเราหลงกล! ไม่เช่นนั้นแล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมให้เราคืนสินค้า แล้วก็ไม่ยอมขายปลาให้เจียงเซี่ย แต่กลับยืนกรานจะให้พวกเราชดใช้หนึ่งพันหยวนให้ได้ พวกเขาวางแผนร่วมมือกันมาหลอกเงินเราหนึ่งพันหยวนชัดๆ! ทำไมเราต้องไปชดใช้ให้มันด้วย!”
เจียงเซี่ยเป็นคนกล้าทำกล้ารับมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อถึงเวลาที่ควรยอมรับเธอก็จะยอมรับ แต่เมื่อถึงเวลาที่ไม่ควรยอมรับ เธอก็จะไม่ปริปากพูดเรื่องนั้น ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าอย่างใจเย็น “ใช่แล้ว ฉันตั้งใจเองทั้งหมดนั่นแหละ! ฉันตั้งใจไปที่ทำการกองผลิตเพื่อโทรศัพท์สั่งลูกปลา! ฉันตั้งใจให้อาสาวของคุณได้ยินเสียงดังๆ ให้อาสาวของคุณแอบจดเบอร์โทรศัพท์ไว้ จะได้รู้ว่าบ้านของฉันสั่งลูกปลาจากที่ไหน! ฉันจงใจให้พวกคุณสั่งตาม! และก็จงใจให้พายุไต้ฝุ่นพัดกระชังของพวกคุณไป ให้พวกคุณสั่งลูกปลามาแล้วไม่มีกระชังจะเลี้ยงปลา แล้วก็ต้องมาจ่ายเงินชดใช้ก้อนโต! ทั้งหมดนั่น...ฉันเป็นคนตั้งใจทำเองทั้งหมด!”
คุณเหอได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกดูถูกครอบครัวนี้เข้าไปใหญ่ “มิน่าล่ะพวกคุณถึงได้เบอร์ของผมมา ที่แท้ก็ไปแอบฟังคนอื่นเขาคุยโทรศัพท์ แล้วก็แอบจดเบอร์ของผมไปนี่เอง! แล้วตอนนี้ยังจะกล้ามากล่าวหาคนอื่นว่าร่วมมือกันวางกับดักคุณอีก! ตลอดหลายปีที่ผมฝ่าพายุฝ่าคลื่นลมในทะเลมา ผมก็เคยเจอคนหน้าไม่อายมาก็มาก แต่ยังไม่เคยเจอใครที่หน้าไม่อายเท่าครอบครัวของคุณมาก่อนเลยจริงๆ!”
สายตาที่ชาวบ้านทุกคนใช้มองครอบครัวของโจวปิงเฉียงก็พลันเปลี่ยนไปในทันที
ที่แท้...ก็เป็นพวกโจรที่ตะโกนให้คนช่วยจับโจรนี่เอง!
(จบบท)