แต่ยาสีฟันที่ได้มาจากการแลกเปลี่ยนของระบบ กลับสามารถนำมาแลกเป็นเงินได้จริง ๆ นี่สิ ถือเป็นเรื่องดีที่เกินคาด! สี่ก้อนเงินรวมกันได้เท่าไรนะ? ก้อนหนึ่งประมาณสามถึงสี่ร้อยเหวิน รวมแล้วก็ราวหนึ่งตำลึงครึ่งได้กระมัง?
สวี่อินอินไม่รู้ว่าค่าซื้อขายของที่นี่เทียบได้กับยุคสมัยใดของชาติภพก่อน แต่คิดว่าน่าจะไม่ต่างกันมากนักกระมัง? หนึ่งตำลึงครึ่ง ถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียว
นางเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา เห็นว่ายังมีโอกาสแลกเปลี่ยนเหลืออยู่ห้าครั้ง ตอนนี้นางยังไม่มีสิ่งจำเป็นต้องแลกเพิ่ม กินดื่มก็มีครบ จะให้เปลืองโอกาสไปเปล่า ๆ ทำไม หาเงินไว้ซื้อข้าวยังดีกว่าไม่ใช่หรือ?
คิดได้ดังนั้น สวี่อินอินก็ไม่ลังเล ใช้สิทธิ์แลกเปลี่ยนทันทีสามชุดเป็น “ชุดแปรงฟัน” ได้ยาสีฟันมาก็แบ่งไว้ ส่วนแปรงฟันก็เก็บสำรองไว้ก่อน
สวี่ต้าจวิ้นเปิดห่อเล็กที่ถือมาด้วย ในห่อมีหม้อดินเล็กห้าใบที่เพิ่งไปซื้อจากร้านในเมืองมา หม้อดินขนาดเท่าฝ่ามือ ละเอียดประณีต เมื่อนำยาสีฟันสีเขียวบรรจุลงไปแล้ว ดูสวยสะอาดตาไม่น้อย
ยาสีฟันสามหลอดที่แลกมาใหม่ บวกกับหลอดเล็กที่เหลือจากเมื่อวาน พอแบ่งเท่า ๆ กัน ก็ได้เต็มพอดีทั้งห้าหม้อ สวี่ต้าจวิ้นส่งเงินทั้งหมดที่มีให้สวี่อินอิน เพราะนางมีพื้นที่จัดเก็บในระบบ เก็บไว้ย่อมสะดวกกว่า
“ยังเหลือโอกาสอีกกี่ครั้ง?” สวี่ต้าจวิ้นครุ่นคิดแล้วถามขึ้น
“เหลืออีกสองครั้ง”
“เหลือแค่สองแล้วหรือ? ถ้ามีคนอยากได้ยาสีฟันอีกล่ะ จะไม่หมดหรือ?” ที่สำนักศึกษามีตั้งยี่สิบกว่าคน ยาสีฟันแบบนี้ต้องใช้แล้วถึงจะรู้ว่าดี ถ้ามีสักไม่กี่คนได้ลอง ใครจะกล้าบอกว่าของดีจะไม่แพร่ไปทั่ว?
พอคิดเช่นนี้ เขาก็รู้เลยว่า พึ่งแต่ระบบอย่างเดียวคงไม่ยั่งยืน การเก็บวัตถุดิบก็ไม่ได้เร็วขนาดนั้น เว้นเสียแต่ระบบจะให้แลกได้ไม่จำกัด
แต่แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้
สวี่อินอินคิดได้ทันที “เจ้าคิดจะขยายเรื่องยาสีฟันนี้ให้ใหญ่ขึ้นหรือ? ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเราทำยาสีฟันเองเลยดีไหม? ยาสีฟันนี่ถ้าทำขายเล็ก ๆ ยังพอได้ แต่ถ้าจะทำให้ใหญ่ พึ่งแต่ระบบคงไม่ได้ แถมถ้าคนรู้ก็อธิบายลำบากด้วย”
“ทำเอง?” สวี่ต้าจวิ้นมองด้วยสายตาสงสัย “ข้าทำไม่เป็นนะ เจ้าทำเป็นหรือ?”
“ข้าเคยดูวิดีโอมาก่อน จำขั้นตอนคร่าว ๆ ได้ แต่ไม่ยากหรอก” สวี่อินอินว่า “พึ่งระบบสู้พึ่งตัวเองไม่ได้หรอก ใช้โอกาสแลกอีกหนึ่งครั้ง แลกสูตรทำยาสีฟันมาเลยไม่ดีกว่าหรือ? คุ้มจะตาย!”
ก่อนพูดประโยคนี้ สวี่อินอินได้ถามระบบในใจไว้ก่อนแล้วว่า “สูตร” แบบนี้สามารถแลกได้หรือไม่ พอได้รับคำตอบยืนยันจากระบบ นางถึงได้พูดออกมาอย่างมั่นใจ
สวี่ต้าจวิ้นได้ยินดังนั้น ก็รีบตบมือ “อันนี้ดีเลย! รีบแลกสิ! ดูซิว่าต้องใช้ของอันใดบ้าง พรุ่งนี้ข้าจะได้ไปซื้อมา!” เรื่องหาเงินแบบนี้ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี! สวี่อินอินจึงใช้สิทธิ์แลกเปลี่ยนหนึ่งครั้ง
ระบบดำเนินการอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นบนชั้นวางของในพื้นที่จัดเก็บก็ปรากฏหนังสือเพิ่มขึ้นมาเล่มหนึ่ง
สวี่อินอินหยิบขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกเป็นสารบัญ พอเลื่อนไปดูก็พบว่าในนั้นไม่ใช่แค่สูตรทำยาสีฟันเท่านั้น แต่ยังรวมสูตรผลิตของใช้ทำความสะอาดชนิดต่าง ๆ ไว้มากมาย เป็น คู่มือสูตรผลิตของใช้ในบ้าน ฉบับเต็มเลยทีเดียว แลกเพียงครั้งเดียวแต่ได้คุ้มค่าเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องดีอีกอย่างที่ไม่คาดคิด ตอนนี้ยังไม่สนใจอย่างอื่น สวี่อินอินเปิดหาสูตรยาสีฟันก่อน ไล่ดูอย่างรวดเร็ว แล้วจดรายการสิ่งของที่ต้องใช้ลงไว้
“เจ้าต้องไปเรียน ขืนให้เจ้ากลับบ้านแล้วค่อยออกเมืองอีกก็เกินลำบาก ไม่สู้ให้ข้าเข้าเมืองไปเองพรุ่งนี้ดีกว่า เจ้าช่วยพูดกับท่านปู่ให้หน่อย ให้ท่านอย่าห้ามข้า” สวี่อินอินว่า
ทุกวันต้องไปขุดผักป่า นางก็แทบจะเบื่ออยู่แล้ว ถ้ามีข้ออ้างให้เข้าเมืองอย่างเปิดเผยบ้างก็ยังดี อีกอย่าง ตอนนี้นางอ่านออกเขียนได้หลายร้อยตัวอักษรแล้ว ควรจะได้เข้าเมืองไปฝึกใช้ตัวอักษรดูบ้างไม่ใช่หรือ?
“ได้เลย ข้าจะพูดกับท่านปู่เอง ให้ท่านอย่าห้าม เจ้าแค่ทำยาสีฟันให้สำเร็จก็พอ!” สวี่ต้าจวิ้นรับคำทันที
เห็นแววตาแบบนั้น เขาย่อมรู้ดีว่าพี่สาวมีเจตนาอันใด นิสัยชอบเดินเล่นในตลาดแบบนี้ ถ้าขังไว้แต่ในบ้านคงเฉาแน่ ๆ ไปเดินดูของบ้างก็ดี
จางซิ่วหลานมองลูกชายกับลูกสาวพูดกันเบา ๆ ไม่กี่คำก็วางแผนใหญ่ “ทำการค้ายาสีฟัน” ออกมาได้ ก็อดรู้สึกตื่นเต้นตามไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็ขอรอดูไปก่อน ว่าเรื่องนี้จะออกมาเป็นเช่นไร
ในใจนาง ลูกทั้งสองโตแล้ว เรื่องบางอย่างก็ปล่อยให้ตัดสินใจเองได้ นางชินกับการถามความเห็นลูกสาวอยู่เสมอ พอเห็นทั้งคู่ช่วยกันคิดช่วยกันวางแผนเช่นนี้ ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอันใด ลูกอยากทำอันใดก็ให้ทำไปเถิด ลูกของตัวเอง จะไม่ไว้ใจได้อย่างไร?
แน่นอนว่า จางซิ่วหลานจะเห็นชอบหรือไม่ ก็ไม่สำคัญเท่ากับ “ผู้ใหญ่บ้านของบ้านนี้” อย่างผู้เฒ่าสวี่อยู่ดี หากยังไม่ผ่านด่านผู้เฒ่าสวี่ ความคิดใด ๆ ก็สูญเปล่า
สวี่อินอินย่อมไม่กล้าเข้าไปคุยเอง นางรู้ตัวดีว่ายังไม่มีความสามารถพอจะพูดโน้มน้าวท่านปู่ได้ ดังนั้น ภารกิจสำคัญนี้จึงต้องยกให้เจ้าน้องชายเป็นคนจัดการ
ทั้งสามอยู่ที่ลำธารอยู่นาน พอถือผักป่าที่ล้างเสร็จกลับบ้าน ฟ้าก็เกือบมืดแล้ว บ้านที่สร้างทั้งวันก็เสร็จเรียบร้อย เหลือแค่จุดไฟรมควันและตากให้แห้งก่อนถึงจะเข้าอยู่ได้
ด้านสวี่ชุนเหอกับพวกที่ออกไปทำงานก็กลับมาแล้ว จางซิ่วหลานรีบถือผักป่าเข้าไปในครัวที่ทำชั่วคราว ช่วยสะใภ้ใหญ่หม่าจัดเตรียมอาหารเย็น
สวี่ต้าจวิ้นนั้นมีจุดมุ่งหมายชัดเจน—ไปหาผู้เฒ่าสวี่
“เจ้าสี่จะเข้าเมืองพรุ่งนี้หรือ? จะไปทำอันใด?” ผู้เฒ่าสวี่ขมวดคิ้วถาม
สวี่ต้าจวิ้นพูดโกหกได้อย่างเป็นธรรมชาติ “ท่านปู่ คือเช่นนี้ เมื่อก่อนยาสระผมสบู่ที่ข้าใช้ไม่ใช่เพื่อนข้าให้มาหรือ? เขายังให้หนังสือมาด้วยหนึ่งเล่ม ในหนังสือนั้นมีตำรับหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือตำรับทำยาสีฟัน”
“ท่านปู่ไม่รู้จักยาสีฟัน แต่คงเคยได้ยินผงขัดฟันใช่ไหม? ที่ในตำบลเก่าของเรา ร้านแปรงฟันขายผงขัดฟันแพงมากเลยนะ! ยาสีฟันนี่ดีกว่าผงขัดฟันอีก!
ตอนนี้แม้เราจะตั้งหลักได้แล้ว แต่จะทำอันใดก็ต้องใช้เงิน โดยเฉพาะข้าที่ต้องเรียนหนังสือ ยิ่งสิ้นเปลืองนัก ข้าคิดว่าพวกเราน่าจะใช้ตำรับนี้ ทำยาสีฟันขายได้!”
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้ว คำถามแรกที่ถามคือ “เพื่อนเจ้าคนนั้นชื่ออันใดนะ? ปู่เคยเจอไหม? เหตุใดถึงสนิทกับเจ้าปานนั้น ถึงกับให้ของมีค่าอย่างตำรับนี้? ตอนเกิดภัย เขากับครอบครัวยังอยู่ดีหรือไม่? ออกจากอวิ๋นโจวแล้วหรือยัง?”