นั่นก็จริงอยู่ ฟางสวี่ซื่อก็เข้าใจดีว่าพี่ชายเกรงว่าจะทำให้ตนลำบาก จึงพยักหน้ารับพลางพูดว่า “ได้” อย่างไรก็ดี ตอนนี้อยู่ใกล้กันเพียงเท่านี้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่อยู่ไกลถึงมณฑลอวิ๋นโจว ยังไงก็ได้พบกันบ่อย ไม่ต้องรีบร้อนนัก
……
เรือนใหม่ที่ก่อเสร็จเมื่อวานนี้ วันนี้ยังอยู่ไม่ได้ ดังนั้นสวี่ชุนซานทั้งสามคนจึงยังพักอยู่บ้านตระกูลจาง หลังจากกินเกี๊ยวกันเสร็จ ทั้งสามก็พากันกลับไปยังบ้านตระกูลจาง
เมื่อเข้าไปในห้อง มีม่านผ้ากั้นอยู่ สวี่ชุนซานเอนตัวพิงบนเตียง คิดในใจว่า เจ้าหนูนั่นวันนี้ไม่กลับมา เขาจะลองดูสักหน่อยว่ากำลังทำอะไรอยู่ ที่บ้านตระกูลฟางนั้นอยู่กันอย่างราบรื่นหรือไม่
ขณะนั้นเอง สวี่ต้าจวิ้นที่เพิ่งกินข้าวเสร็จ ก็เพิ่งกลับเข้าห้องของตน เหมือนรู้สึกบางอย่าง เขาปูกระดาษ บดหมึก แล้วเขียนอักษรติดต่อกันลงบนแผ่นกระดาษอย่างรวดเร็ว รอจนหมึกแห้งแล้วจึงยกขึ้นมากางในมือ
ด้วยเหตุนี้เอง สวี่ชุนซานที่อุตส่าห์ออกแรงใช้ตาวิเศษมองตามทิศทางจนไปถึงตรอกจินอวี่ฝาง ตามเข้าไปถึงเรือนตระกูลฟาง จึงได้เห็นสวี่ต้าจวิ้นนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ กำลังถือแผ่นกระดาษอยู่ในมือ ตัวอักษรใหญ่เท่ากำปั้น เห็นได้ชัดแต่ไกล เมื่อวานเขาก็รู้แล้วว่า ลูกชายกับลูกสาวจะทำการค้ากัน ครั้งนี้จึงไม่รู้สึกแปลกใจนัก เพียงไม่คิดว่าลูกชายจะรู้จักใช้วิธีนี้ส่งข่าวจริง ๆ ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่ได้มาจากระบบเสียคุ้มเชียว
แต่ถ้าตนไม่คิดจะดูละก็ แผ่นกระดาษนั่นก็คงยกเปล่าไปเสียแล้วกระมัง?
เขาอดยิ้มไม่ได้ พลางพูดว่า “พอแล้ว เห็นแล้ว ไม่ต้องยกอีก”
จางซิ่วหลานที่กำลังถอดเสื้ออยู่ใกล้ ๆ ถามขึ้นอย่างสงสัย “เจ้าพูดอะไรนะ?”
ไม่ว่าลูกชายจะได้ยินหรือไม่ สวี่ชุนซานก็เก็บของวิเศษในมือ แล้วหันไปบอกเสียงดังผ่านม่านว่า
“อินอิน! น้องชายเจ้าฝากมาบอกว่า ยาสีฟันที่เขารับคำสั่งซื้อไว้ มีทั้งหมดเจ็ดสิบห้าโถ ให้เจ้าทำให้เสร็จโดยเร็ว แล้วให้ท่านปู่เอาไปส่งให้เขา”
สวี่อินอินที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินดังนั้นก็สะดุ้ง เธอเพิ่งบดสมุนไพรทั้งบ่ายจนข้อมือแทบขาดแรง
“อะไรนะ เจ็ดสิบห้าโถเหรอ? ให้ตายเถอะ เหนื่อยตายแน่คราวนี้!”
รู้เช่นนี้ไม่รับงานมาตั้งแต่แรกดีกว่า! แต่พอคิดถึงเงิน สวี่อินอินก็ทำได้เพียงกัดฟันทน น้ำตาซึมเล็กน้อย “เจ้าค่ะ ข้ารู้แล้ว”
เจ็ดสิบห้าโถเชียวนะ! ถ้าไม่ทำเองแล้วไปแลกกับระบบ จะต้องใช้โอกาสแลกตั้งกี่ครั้งถึงจะพอ? เช่นนั้นก็ต้องลงมือทำเองเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะเหนื่อยไปเพื่ออะไร
“นอนเถอะ นอนให้หลับ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่” คืนนั้นเธอหลับสนิท ไร้ความฝัน
หมู่บ้านเสี่ยวเหอในยามเช้า ถูกหมอกบางปกคลุม เปิดฉากวันใหม่ขึ้นอีกครั้ง
วันนี้มีเพียงผู้เฒ่าสวี่กับอีกสองคนที่ช่วยกันบดสมุนไพร ส่วนสวี่อินอินตั้งใจจะเริ่มทำยาสีฟันจริงจัง เรือนเล็กที่เพิ่งก่อขึ้นใหม่ ใช้เก็บของเดิม บัดนี้ถูกใช้เป็นโรงทำยาสีฟันเล็ก ๆ ไปก่อน ห้ามคนอื่นเข้าใกล้
แม่เฒ่าสวี่กับหม่าซื่อแอบมองอยู่ไม่ห่าง อยากรู้ว่าซื่อยากับผู้เฒ่าสวี่และเด็ก ๆ ในเรือนนั้นกำลังทำอะไรกัน แต่ผู้เฒ่าสวี่สั่งไว้ไม่ให้ซักถาม จึงได้แต่กลั้นความอยากรู้อยู่ในใจ พวกนางไม่กล้าเข้าใกล้ จึงแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ บางคนเลี้ยงไก่ บางคนขึ้นเขาเก็บฟืน หรือขุดผักป่า
ส่วนสวี่อินอินกับสวี่อู่ยาไม่ว่าง จึงเป็นจางซิ่วหลานคนเดียวที่ออกไปขุดผักป่า สวี่อินอินยังกำชับให้นางเอาตะกร้าไปสองใบ ถ้าเห็นใบสะระแหน่ให้เก็บกลับมาด้วย ตอนเช้าเก็บได้เต็มตะกร้าหนึ่ง ตอนบ่ายอีกหนึ่ง ไม่ช้านักก็จะได้มากพอสำหรับทำยาสีฟัน สวี่อินอินพับแขนเสื้อขึ้น เริ่มลงมือในมุมห้อง
เริ่มจากทำยาสีฟันกลิ่นสะระแหน่ก่อน ซึ่งง่ายที่สุด นางผสมผงสะระแหน่กับผงอบเชยเข้ากับเกลือบริสุทธิ์และหินปูนดิบตามสัดส่วน กวนให้เข้ากัน แล้วเติมน้ำสะอาดลงไปทีละน้อย เกลือบริสุทธิ์และหินปูนดิบช่วยเพิ่มแรงขัด อบเชยเพิ่มกลิ่นหอม
จากนั้นสวี่อินอินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจใช้โอกาสแลกของจากระบบที่เหลืออยู่เพียงครั้งเดียว แลก “ผงโซดา” ออกมา สินค้าจากระบบเป็นถุงใหญ่เต็มถุง หนักถึงห้าสิบชั่ง นางตักผงโซดามาใส่ในชามดินเผา ผสมลงไปให้เข้ากันจนกลายเป็นเนื้อเนียน เพิ่มคุณสมบัติให้ฟันขาวขึ้นและทำให้เนื้อยาสีฟันแข็งตัวได้ดีขึ้น
เมื่อกวนจนเนียนละเอียดแล้ว จึงเติมน้ำว่านหางจระเข้ลงไปเล็กน้อยเพื่อช่วยให้ชุ่มชื้นและเก็บความชื้นไว้ เนื้อยาสีฟันสีเขียวจึงออกมาสมบูรณ์พอดี
สวี่อินอินหยิบโถดินเผาเล็กที่ซื้อมาเมื่อวาน ตักยาสีฟันบรรจุลงทีละโถ ปิดฝาให้แน่นเรียบร้อย ยาสีฟันหนึ่งชามใหญ่ บรรจุได้เพียงสามโถเท่านั้น
นางจึงทำต่ออีกชุด เมื่อทำได้ครบหกโถ ผงสะระแหน่ที่บดไว้ก็หมดพอดี เมื่อวานซื้อมาน้อย ทำได้เท่านี้ก็ถือว่ามากแล้ว จากนั้นนางเริ่มทำยาสีฟันสมุนไพร
ใช้ดอกจินอิ๋นฮวาและเทียนฉีเป็นหลัก ใส่ผงซีซินเพิ่มความเย็นและลดการอักเสบ ใส่ผิวกานพลูเพิ่มกลิ่นหอม ผสมกับเกลือบริสุทธิ์และหินปูนดิบเพื่อเพิ่มแรงขัด เติมผงโซดาให้ขึ้นรูป และน้ำว่านหางจระเข้เพื่อเก็บความชื้น
ขั้นตอนทั้งหมดเหมือนเดิม กวนให้เข้ากันดี แล้วบรรจุลงโถ ปิดฝาให้แน่น
สมุนไพรที่ซื้อมาเมื่อวานใช้หมดพอดี ทำได้เพียงแปดโถ รวมทั้งหมดเป็นสิบสี่โถ เวลาก็ล่วงจนเกือบค่ำพอดี สิบสี่โถเท่านั้น จากทั้งหมดเจ็ดสิบห้าโถ ยังเหลืออีกมากนัก
ดูจากความเร็วนี้ ไม่รู้ต้องใช้เวลาอีกกี่วันถึงจะทำเสร็จหมด สวี่อินอินจึงตัดสินใจให้ผู้เฒ่าสวี่นำสิบสี่โถนี้ไปส่งก่อน พรุ่งนี้ยังต้องเข้าเมืองไปซื้อสมุนไพรเพิ่มอยู่แล้ว
และให้ผู้เฒ่าสวี่แจ้งแก่สวี่ต้าจวิ้นด้วยว่าต้องทำถึงเจ็ดสิบห้าโถทั้งหมด
ถึงนางจะทำได้ก็จริง แต่ที่ลำบากคือขั้นตอนบดสมุนไพรช้าเกินไป ต้องหาคนมาช่วยเพิ่มอีกสองคน ผู้เฒ่าสวี่เห็นว่าสามารถทำออกมาได้ถึงสิบสี่โถก็โล่งใจ เดิมยังกังวลว่าจะขายไม่ออกเสียอีก จึงคิดว่า พรุ่งนี้จะเอาไปลองส่งดูก่อน ถ้าขายดีค่อยซื้อของกลับมาทำเพิ่ม
ดังนั้นรุ่งเช้าแต่ฟ้ายังไม่สาง ผู้เฒ่าสวี่ก็แบกตะกร้าพร้อมสวี่ซานหลาง ใส่โถทั้งหมดไว้ในนั้น แล้วออกเดินทางเข้าเมือง ส่วนสถานที่ของสำนักศึกษานั้น ผู้เฒ่าสวี่ไม่รู้แน่ จึงเข้าเมืองแล้วตรงไปบ้านตระกูลฟางก่อน
ฟางสวี่ซื่อเห็นพี่ชายมาถึงก็ยินดีนัก พอเห็นเด็กหนุ่มที่ดูอายุมากกว่าสวี่ลิ่วหลางเล็กน้อยเดินมาด้วย ก็ยิ่งยินดีขึ้นอีก “เด็กคนนี้เป็นลูกชายคนที่เท่าไรหรือ? เป็นลูกของสวี่ชุนเหอ หรือสวี่ชุนหลินกัน?”
ผู้เฒ่าสวี่ตอบ “นี่คือซานหลาง ลูกชายคนเล็กของชุนเหอ” พูดจบก็รีบให้ซานหลางคำนับ “รีบคำนับท่านย่าเล็กเสียสิ”
สวี่ซานหลางมาเยือนบ้านตระกูลฟางเป็นครั้งแรก เห็นลานกว้างกับเรือนใหญ่และข้าวของตกแต่งรอบด้าน ก็ยืนตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาเป็นเด็กนิสัยร่าเริงอยู่แล้ว พอผู้เฒ่าสวี่เร่งให้คำนับ ก็รีบก้าวออกไปข้างหน้า ยิ้มกว้างกล่าวว่า
“คารวะท่านย่าเล็กขอรับ!”